இந்த பிரம்மாண்டமான அதிகாரப் போட்டிகளுக்கும் பொருளாதாரப் போர்களுக்கும் பின்னால் மறைந்திருக்கும் கசப்பான உண்மை என்னவென்றால், இதனால் சாதாரண மக்களின் துயரம் மிக அதிகமாக இருக்கிறது. மேற்கு ஆசியாவில் உள்ள சிரியா நாடு கடந்த 13 ஆண்டுகளாக உள்நாட்டுப் போரால் சிதைந்து போயுள்ளது. இதன் விளைவாகச் சுமார் 68 லட்சம் மக்கள் தங்கள் சொந்த நாட்டை விட்டு அகதிகளாக வெளியேறி அலைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஏமன் நாட்டில் நிலைமை இன்னும் மோசமாக உள்ளது.
அங்கு 80 சதவீத மக்கள் உயிர்வாழ மனிதாபிமான உதவியை மட்டுமே நம்பியிருக்கிறார்கள். பல்லாயிரக்கணக்கான குழந்தைகள் போரினாலும் பசியினாலும் ஊட்டச்சத்துக் குறைபாட்டால் உயிரிழந்துள்ளனர்.
லெபனான் நாட்டில் நிலவும் மிகக் கடுமையான பணவீக்கத்தால், ஒரு காலத்தில் வசதியாக இருந்த நடுத்தர வர்க்கத்தினர் கூட இன்று வறுமைக்கோட்டிற்கு கீழ் தள்ளப்பட்டுள்ளனர். மத்திய ஆசியாவில் ஆப்கானிஸ்தான் நாடு கடந்த 40 ஆண்டுகளாகத் தொடர்ச்சியான போரைக் கண்டுள்ளது. அங்கு பெண்களின் கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பு உரிமைகள் முற்றிலும் பறிக்கப்பட்டுள்ளன. அதேபோல், நாகோர்னோ-கராபக் மோதலால் ஒரு லட்சத்திற்கும் அதிகமான மக்கள் தங்கள் பூர்வீக நிலங்களை விட்டு ஒரே நாளில் அகதிகளாக வெளியேற்றப்பட்டுள்ளனர்.
2026-ஆம் ஆண்டின் தற்போதைய நிலவரப்படி, உலகெங்கிலும் போரின் கோரம் குறையவில்லை. சூடான் நாட்டில் நிலவும் மோதல்களால் ஒரு கோடி மக்கள் அகதிகளாகப் புலம்பெயர்ந்துள்ளனர். காசா பகுதியில் 80 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான கட்டடங்கள் தரைமட்டமாக்கப்பட்டு, அங்கிருந்த மக்களின் வாழ்வாதாரம் சிதைக்கப்பட்டுள்ளது. உக்ரைன், மியான்மர் மற்றும் காங்கோ ஜனநாயகக் குடியரசு போன்ற நாடுகளிலும் லட்சக்கணக்கான மக்கள் போரினால் நேரடியாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.
இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு, உலகளவில் அகதிகளின் எண்ணிக்கை இப்போதுதான் மிக உயர்ந்த உச்சத்தை எட்டியுள்ளது. போர் என்பது வெறும் கட்டடங்களை அழிப்பது மட்டுமல்ல, அது மக்களி Aன் கலாச்சாரம், அவர்களின் அடையாளம் மற்றும் வருங்காலத் தலைமுறையின் மனநலம் என அனைத்தையும் முற்றிலுமாகச் சிதைத்துவிடுகிறது.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், பெட்ரோடாலர் அமைப்பு மட்டுமே உலக மோதல்களைத் தீர்மானிக்கும் ஒரே காரணி என்று கூறிவிட முடியாது. இதற்குப் பின்னால் காலனித்துவ காலத்தின் எச்சங்கள், மதப் பிரிவுகளுக்கு இடையிலான பிளவுகள் மற்றும் நிர்வாகச் சீர்கேடுகள் எனப் பல காரணங்கள் உள்ளன.
ஆனால், பெட்ரோடாலர் அமைப்பு இந்த அனைத்துப் பிரச்சனைகளையும் தீவிரப்படுத்தும் ஒரு முக்கிய வினைவேகமாற்றி செயல்படுகிறது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. இறுதியில், போர் என்பது யார் நியாயமானவர்கள் என்பதை ஒருபோதும் தீர்மானிப்பதில்லை; அது யார் எஞ்சியிருக்கிறார்கள் என்பதை மட்டுமே தீர்மானிக்கிறது. உண்மையான அமைதி என்பது ஒரு பகுதியில் போரை நிறுத்துவது மட்டுமல்ல, மாறாக மக்கள் எந்தவித அச்சமும் இன்றி சுதந்திரமாக வாழ்வதும், அவர்களின் அடிப்படை உரிமைகள் தடையின்றி நிலைநாட்டப்படுவதும் மட்டுமே உண்மையான அமைதியைக் கொண்டுவரும்.
