உலக வெப்பநிலை உயர்வைத் தற்காலிகமாக 1.5°C-ஐத் தாண்டினாலும், இந்த நூற்றாண்டின் இறுதிக்குள் மீண்டும் அந்த அளவுக்குக் கீழே கொண்டு வருவதற்கான வாய்ப்பு இருப்பதாக அறிக்கை தெரிவிக்கிறது. இதற்காக, உலகின் பசுமைக்குடில் வாயு வெளியேற்றத்தை 2025-ம் ஆண்டின் அளவுடன் ஒப்பிடும்போது, 2030-க்குள் 18 சதவிகிதமும், 2035-க்குள் 45 சதவிகிதமும், 2040-க்குள் 69 சதவிகிதமும் குறைக்க வேண்டும்.
இந்த இலக்கை அடைய முடியுமானால், நூற்றாண்டின் மத்தியில் வெப்பநிலை உயர்வு 1.7°C முதல் 1.8°C வரை உச்சத்தை அடைந்து, 2100-க்குள் மீண்டும் 1.5°C அல்லது அதற்குக் கீழே கொண்டுவரப்படலாம். ஆனால், இதற்கான வாய்ப்பு சுமார் 50 சதவிகிதம்தான் என அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.
இலக்கை அடையத் தேவையான மாற்றங்களுக்கும் தற்போதைய செயல்பாடுகளுக்கும் இடையே மிகப்பெரிய இடைவெளி இருக்கிறது. ஒவ்வொரு ஐந்து ஆண்டுகளும் தற்போதைய அளவிலான கார்பன் டை ஆக்சைடு வெளியேற்றம் தொடர்ந்தால், உச்ச வெப்பநிலை உயர்வு சுமார் 0.1°C அதிகரிக்கக்கூடும். தாமதம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, காலநிலை மாற்றத்தின் பாதிப்புகளைக் கட்டுப்படுத்துவதும் கடினமாகும்.
இந்த மாற்றத்தைச் சாத்தியமாக்க, நிலக்கரி, எண்ணெய், இயற்கை எரிவாயு போன்ற புதைபடிவ எரிபொருட்களைச் சார்ந்திருப்பதைக் குறைக்க வேண்டும். 2025-ம் ஆண்டுடன் ஒப்பிடும்போது, மொத்த எரிசக்தி விநியோகத்தில் நிலக்கரியின் பங்கை 2030-க்குள் 55 சதவிகிதமும், எண்ணெயின் பங்கை 15 சதவிகிதமும், இயற்கை எரிவாயுவின் பங்கை 5 சதவிகிதமும் குறைக்க வேண்டும் என அறிக்கை கணக்கிடுகிறது.
2040-க்குள் இந்தக் குறைப்பு முறையே 75, 30, 35 சதவிகிதமாக இருக்க வேண்டும். இதற்குப் புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி உற்பத்தியை அதிகரிப்பது, மின்சாரப் பயன்பாட்டை விரிவுபடுத்துவது, தொழிற்சாலைகளின் எரிசக்தித் திறனை மேம்படுத்துவது போன்ற நடவடிக்கைகள் அவசியம்.
வளிமண்டலத்தில் ஏற்கெனவே சேர்ந்துள்ள கார்பன் டை ஆக்சைடை அகற்றி நிரந்தரமாகச் சேமிப்பதும் முக்கியமானதாகிறது. 1.5°C இலக்குக்குத் திரும்புவதற்கான சாத்தியமான பாதையில், இந்த நூற்றாண்டு முழுவதும் சுமார் 320 பில்லியன் டன் கார்பன் டை ஆக்சைடை வளிமண்டலத்திலிருந்து அகற்ற வேண்டியிருக்கும் என UNEP மதிப்பிடுகிறது.
இதற்காக நேரடியாகக் காற்றிலிருந்து கார்பனைப் பிரித்தெடுக்கும் தொழில்நுட்பங்கள், கார்பன் பிடிப்பு வசதிகள், காடுகளை மீட்டெடுப்பது போன்ற முறைகள் பயன்படுத்தப்படலாம். ஆனால், இவற்றுக்குத் தேவையான செலவு, நிலம், எரிசக்தி மற்றும் தொழில்நுட்ப வசதிகள் பெரும் சவால்களாக உள்ளன.
எனவே, எதிர்காலத்தில் கார்பனை அகற்றும் தொழில்நுட்பங்கள் வளர்ந்துவிடும் என்ற நம்பிக்கையில், இப்போதே உமிழ்வைக் குறைப்பதைத் தள்ளிப்போட முடியாது. வெளியேற்றத்தைக் குறைப்பதும், ஏற்கெனவே வளிமண்டலத்தில் உள்ள கார்பனை அகற்றுவதும் இணைந்தே நடைபெற வேண்டும்.
