இந்தச் சந்திப்பு 1945 ஆம் ஆண்டு யால்டா மாநாட்டுடன் ஒப்பிடப்படுகிறது. இது குறித்துக் கேட்கப்பட்டபோது புடின், “யால்டாவில் யாரும் உலகைப் பிரிக்கவில்லை. அது இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய யதார்த்தங்களை முறைப்படுத்தியது. இன்றைய மோதல்களிலும் களத்தில் உள்ள யதார்த்தங்களை ஏற்க வேண்டும்” என்றார்.
யால்டா மாநாடு (1945): இரண்டாம் உலகப் போர் முடியும் தருவாயில், பிப்ரவரி 4–11 தேதிகளில் அன்றைய சோவியத் யூனியனின் கிரிமியா தீபகற்பத்திலுள்ள யால்டாவில் நடந்தது. அமெரிக்க அதிபர் பிராங்க்ளின் ரூஸ்வெல்ட், பிரிட்டிஷ் பிரதமர் வின்ஸ்டன் சர்ச்சில், சோவியத் தலைவர் ஜோசப் ஸ்டாலின் ஆகியோர் பங்கேற்றனர்.
முக்கிய முடிவுகள்:
ஜெர்மனியைப் பிரித்தல்: ஜெர்மனியையும் பெர்லினையும் அமெரிக்கா, பிரிட்டன், சோவியத் யூனியன், பிரான்ஸ் ஆகிய நான்கு நாடுகளின் கட்டுப்பாட்டு மண்டலங்களாகப் பிரிக்கவும், அதன் ராணுவ வலிமையைக் குறைக்கவும் ஒப்புக்கொண்டனர்.
ஐ.நா. உருவாக்கம்: ஐக்கிய நாடுகள் சபையை உருவாக்குவதும், பாதுகாப்பு கவுன்சிலின் நிரந்தர உறுப்பினர்களுக்கு ‘வீட்டோ’ அதிகாரம் வழங்குவதும் இறுதி செய்யப்பட்டது.
கிழக்கு ஐரோப்பா, போலந்து: விடுவிக்கப்பட்ட கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகளில் சுதந்திரமான ஜனநாயகத் தேர்தல்கள் நடத்தப்படும் என்று ஸ்டாலின் உறுதியளித்தார். போலந்தின் எல்லைகள் மாற்றப்பட்டன.
ஜப்பானுக்கு எதிரான போர்: ஜெர்மனி சரணடைந்த 2–3 மாதங்களுக்குள் ஜப்பானுக்கு எதிரான போரில் சோவியத் இணைய வேண்டும் என்று ரகசிய ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது.
அன்று தலைவர்கள் உலகைத் தங்கள் செல்வாக்கு மண்டலங்களாகப் பிரித்துக்கொண்டனர். இன்றைய சந்திப்பில் பிராந்தியப் பாதுகாப்பு, வர்த்தகம், உலகளாவிய ஆதிக்கம் பேசப்படுகின்றன. சில யால்டா முடிவுகள் நடைமுறைக்கு வராததே பின்னாளில் அமெரிக்கா–சோவியத் பனிப்போருக்கு வித்திட்டதாக வரலாற்றாசிரியர்கள் கூறுகின்றனர்.
1945-ல் அமெரிக்கா, பிரிட்டன், சோவியத் யூனியனுக்குப் போருக்குப் பிந்தைய உலகை வடிவமைக்க மகத்தான சக்தி இருந்தது. இன்று அப்படிப்பட்ட கட்டுப்பாடு சாத்தியமில்லை.
அமெரிக்கா உலகின் ஒரே வல்லரசு அல்ல. ரஷ்யா பழைய சோவியத் யூனியன் அளவுக்குச் சக்தி வாய்ந்ததல்ல. சீனா தன் சொந்த வழியில் பெரும் உலக சக்தியாக உயர்ந்துள்ளது. 2001-ல் WTO-வில் சேர்ந்தபோது சீனா தங்களைப் போலவே மாறும் என்று மேற்கு நம்பியது, அது தவறாயிற்று.
உக்ரைன், ஈரான் போர்கள் வல்லரசுகளும் விரும்பியதை எப்போதும் அடைய முடியாது என்பதைக் காட்டுகின்றன. மூன்று நாட்களில் உக்ரைனை வெல்லலாம் என்று ரஷ்யா நினைத்தது, ஆனால் கிட்டத்தட்ட ஐந்து ஆண்டுகளாகியும் உக்ரைன் போராடுகிறது. சில வாரங்களில் இலக்கை அடையலாம் என்று அமெரிக்காவும் இஸ்ரேலும் எதிர்பார்த்தன, ஆனால் ஒன்பது மாதங்களுக்குப் பிறகும் ஈரான் பணியவில்லை.
வல்லரசுகள் விதிகளை மீறிப் போர் தொடுத்தாலும் மற்ற நாடுகள் ஸ்தம்பிப்பதில்லை. அவை புதிய வர்த்தகக் கூட்டாளிகளைத் தேடுகின்றன, எரிசக்தி ஆதாரங்களை மாற்றுகின்றன. வர்த்தகம், தொழில்நுட்பம், எரிசக்தி மூலம் நாடுகள் இணைந்திருப்பதால் அதிகாரம் பல நாடுகளிடையே பரவியுள்ளது. இதுவே “பன்முனை உலகம்”.
இந்தியா இதைப் புரிந்துகொண்டுள்ளது.
SCO, BRICS, Quad என எல்லாவற்றிலும் உறுப்பினராக உள்ள இந்தியாவால், பிரதமர் மோடி மூலம் ஜெலென்ஸ்கி–புடின், ஷி–டிரம்ப், நெதன்யாகு–பெசெஷ்கியான் என முரண்படும் தலைவர்கள் அனைவருடனும் பேச முடிகிறது.
முடிவாக, மூன்று சக்திவாய்ந்த நாடுகள் உலகைப் பிரித்துக்கொள்வதை அனுமதிப்பதை விட, பல நாடுகளின் குரல்கள் ஒலிக்க வேண்டும்.
ஆக, இது G3 இல்லை. யால்டாவும் இல்லை. மூன்று பேர் உலகைப் பிரிக்கும் காலம் முடிந்துவிட்டது. இன்று உக்ரைன் இன்னும் நிற்கிறது, ஈரான் இன்னும் பணியவில்லை. அதிகாரம் பல நாடுகளிடம் பரவியிருக்கிறது. இந்த உலகில் ஜெலென்ஸ்கியிடமும் புடினிடமும் பேச முடிந்த, ஷியிடமும் ட்ரம்பிடமும் பேச முடிந்த இந்தியா மாதிரியான நாடுகளை தவிர்க்க முடியாது. அதனை வல்லரசுகள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்!