ஒரு சிப்பின் பின்னால் ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்களின் அறிவு இருக்கிறது.
ஒரு லட்சம் பொறியாளர்கள் – எண்ணிக்கையைத் தாண்டிய சவால்
செமிகான் 2.0-வின் மற்றொரு முக்கியமான பகுதி மனிதவளம்.
மத்திய அரசின் 2026 தகவல்படி, பத்து ஆண்டுகளில் பயிற்சி அளிக்கத் திட்டமிடப்பட்டிருந்த 85,000 குறைக்கடத்தி பொறியாளர்கள் இலக்கை நான்கு ஆண்டுகளிலேயே அடைந்துவிட்டதாக மத்திய அமைச்சர் தெரிவித்தார். அடுத்த இலக்காக மேலும் ஒரு லட்சம் பொறியாளர்களை உருவாக்கும் நோக்கம் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
ஆனால் இங்கேயும் ஒரு எச்சரிக்கை.
பொறியியல் பட்டம் பெற்றிருப்பது வேறு; சிப் தொழிலுக்குத் தேவையான திறன் பெற்றிருப்பது வேறு.
அதனால் கல்லூரிகளில் பாடத்திட்டம் மாற வேண்டும்.
ஆய்வகங்கள் வேண்டும்.
தொழிற்சாலை அனுபவம் வேண்டும்.
தொழில்துறையுடன் இணைந்த பயிற்சி வேண்டும்.
மாணவர்கள் புத்தகத்தில் சிப்பைப் படிப்பதைத் தாண்டி, அதை வடிவமைத்து, சோதித்து, தவறைக் கண்டுபிடித்து, மீண்டும் உருவாக்கும் அனுபவம் பெற வேண்டும்.
செமிகான் 2.0-வின் மிகப் பெரிய பலன் — தொழிற்சாலை மட்டும் அல்ல
இந்தத் திட்டத்தின் வெற்றியை “எத்தனை தொழிற்சாலைகள் வந்தன?” என்ற ஒரே கேள்வியால் அளக்கக் கூடாது.
அதைவிட முக்கியமான கேள்விகள் இருக்கின்றன.
இந்திய நிறுவனங்கள் எத்தனை புதிய சிப் வடிவமைத்தன?
இந்தியாவுக்குச் சொந்தமான அறிவுசார் உரிமைகள் எத்தனை உருவானது?
எத்தனை மாணவர்கள் உயர்தரப் பயிற்சி பெற்றனர்?
எத்தனை சிறு நிறுவனங்கள் இந்தச் சங்கிலியில் இணைந்தன?
எவ்வளவு உள்நாட்டு மதிப்பு உருவானது?
எவ்வளவு ஏற்றுமதி அதிகரித்தது?
எவ்வளவு இறக்குமதி சார்பு குறைந்தது?
தமிழ்நாட்டைப் போன்ற மாநிலங்களில் எத்தனை புதிய வேலைவாய்ப்புகள் உருவானது?
இவையே இறுதியில் செமிகான் 2.0-வின் உண்மையான தேர்வு முடிவுகள்.
சவால்களும் இருக்கின்றன
குறைக்கடத்தி தொழில் மிகப் பெரிய முதலீட்டைக் கேட்கிறது.
தொழில்நுட்பம் வேகமாக மாறுகிறது.
உற்பத்தியில் சிறிய தவறும் மிகப் பெரிய இழப்பை ஏற்படுத்தலாம்.
தண்ணீர் மற்றும் மின்சாரத்தின் தொடர்ச்சியான விநியோகம் முக்கியம்.
உயர்தரத் தொழில்நுட்ப மனிதவளம் தேவை.
உலகச் சந்தையில் ஏற்கெனவே பல வலுவான நாடுகளும் நிறுவனங்களும் உள்ளன.
எனவே அரசு உதவி மட்டும் போதாது.
தொழில்–பல்கலைக்கழகம்–ஆராய்ச்சி நிறுவனம்–மாணவர்–தொடக்க நிறுவனம் ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றாகச் செயல்பட வேண்டும்.
தமிழ்நாடு என்ன செய்ய வேண்டும்?
தமிழ்நாட்டின் அடுத்த இலக்கு வெறும் “ஒரு பெரிய சிப் தொழிற்சாலை” ஆக இருக்கக் கூடாது.
சென்னை, கோயம்புத்தூர், திருச்சி, ஓசூர், மதுரை போன்ற தொழில் மற்றும் கல்வி மையங்களை இணைத்து குறைக்கடத்தி வடிவமைப்பு, சோதனை, பயிற்சி, ஆராய்ச்சி, கருவி உற்பத்தி, தொழில் தொடக்கம் ஆகியவற்றுக்கான பல மையங்கள் உருவாக வேண்டும்.
குறிப்பாக திருச்சியில் தேசிய தொழில்நுட்பக் கழகம், தகவல் தொழில்நுட்பக் கல்வி நிறுவனங்கள் இருப்பது ஒரு வாய்ப்பு.
கோயம்புத்தூரின் பொறியியல் மற்றும் தொழில்துறை சூழலும் ஒரு வாய்ப்பு.
சென்னையின் மின்னணு மற்றும் தொழில்துறை அடித்தளமும் ஒரு வாய்ப்பு.
இந்த மூன்றையும் இணைத்தால் தமிழ்நாட்டில் “சிப் நகரங்கள்” உருவாகும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.
அது வெறும் தொழிற்சாலை நகரமாக அல்ல.
அறிவு–தொழில்–மாணவர்–ஆராய்ச்சி நகரமாக.
சிறிய சிப்… பெரிய இந்தியா!
ஒரு கைப்பேசியைத் திறக்கிறோம்.
ஒரு மின்சார வாகனத்தை ஓட்டுகிறோம்.
மருத்துவமனையில் ஒரு கருவியைப் பயன்படுத்துகிறோம்.
வானில் செயற்கைக்கோளை அனுப்புகிறோம்.
செயற்கை நுண்ணறிவைப் பயன்படுத்துகிறோம்.
இதன் பின்னால் நம் கண்களுக்குத் தெரியாத ஒரு சிறிய உலகம் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.
அந்த உலகத்தின் பெயர் குறைக்கடத்தி.
செமிகான் 1.0 இந்தியாவுக்கு தொழிற்சாலையின் கதவைத் திறந்திருந்தால், செமிகான் 2.0 அந்தத் தொழிற்சாலையைச் சுற்றி ஒரு முழு அறிவுத் தொழில் நகரத்தை உருவாக்க முயல்கிறது.
2026 செப்டம்பரில் நடைபெற்ற செமிகான் இந்தியா மாநாட்டில், முதல் கட்டத்தில் ஒப்புதல் பெற்ற 12 திட்டங்களில் மூன்று ஏற்கெனவே வணிக உற்பத்தியைத் தொடங்கியிருப்பதாக மத்திய அரசு தெரிவித்தது. அதே நேரத்தில், செமிகான் 2.0 மூலம் சுமார் ரூ.1 லட்சம் கோடி முதலீட்டு உறுதிமொழிகள் கிடைத்துள்ளதாகவும், சூழலெங்கும் சுமார் ஒரு லட்சம் புதிய வேலைவாய்ப்புகள் உருவாகும் என எதிர்பார்ப்பதாகவும் தெரிவித்துள்ளது.
ஆனால் அந்த எண்ணிக்கைகளைவிட பெரிய கனவு ஒன்று இருக்கிறது.
“உலகம் சிப் தயாரிக்கிறது; இந்தியா வாங்குகிறது” என்ற நிலைமையிலிருந்து,
“உலகம் பயன்படுத்தும் சிப்பை இந்தியா சிந்திக்கிறது, வடிவமைக்கிறது, உருவாக்குகிறது” என்ற நிலைக்குச் செல்வது.
அந்தப் பயணம் நீண்டது.
ஆனால் முதல் சில அடிகள் இப்போது தொடங்கிவிட்டன.
ஒரு சிப் சிறியது.
அதற்குள் அடங்கியிருக்கும் இந்தியாவின் எதிர்காலம் மிகப் பெரியது.
