படத்தின் இசையமைப்பாளர் ஜி.வி.பிரகாஷ். படத்தில் பாடல்கள் எதுவும் இடம்பெறவில்லை. உலகளாவிய கலைப் படங்களுக்கேயுரிய இயல்பு மீறாத அளவில் பின்னணி இசையமைப்பு செய்யப்பட்டிருந்தது. ஒளிப்பதிவாளர் வேல்ராஜின் உதவியாளராக இருந்த எஸ்.ராமலிங்கம் இந்தப் படத்தின் ஒளிப்பதிவைச் செய்திருந்தார். இரண்டு வெவ்வேறு காவல் நிலையங்கள் படத்தின் முக்கியப் பகுதிகளில் இடம்பெற்றிருந்தன. ஒன்றின் தன்மையும், நிகழ்வுகளும், அதன் மனிதர்களும் வேறாகவும், இன்னொன்றில் அது அனைத்துமே வேறாகவும் இருந்தன. அந்த வித்தியாசத்தைச் சிறப்பாகக் கையாண்டிருந்தார் ராமலிங்கம். யாரையுமே மிகைபுனைவுக்குள் கொண்டு போய்விடாமல், ஒரு டாக்குமெண்டரியைப் போல உருவாக்க வேண்டும் எனும் இயக்குநர் வெற்றிமாறனின் இலக்கைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு சிறப்பாகப் பணியாற்றியிருந்தார்.
சிஸ்டத்தின் விநோதமான முரண்பாடுகளும் திரைக்கதையின் போக்கில் பதிவாகியிருந்தன. பாண்டியும், முருகனும் ஆந்திர காவல்நிலையத்தில் சிக்கிக்கொண்டதும், காரணமே சொல்லப்படாமல் அடித்து வெளுக்கப்படுகிறார்கள். இப்படியொரு குற்றம் நிகழ்ந்திருக்கிறது, அதற்காகத்தான் உங்களை விசாரணைக் கைதிகளாக பிடித்துச் செல்கிறோம் என்று சொன்னால் கூட அவர்கள் மனதளவில் தயாராகிவிடக்கூடும். ஆனால், அதைக்கூட சொல்லாமல், அவர்களின் உடல் உறுதியையும், மன உறுதியையும் சிதைக்கும் ஏற்பாடு அது. பச்சைப் பனை மட்டையால் அடிக்கப்பட்டு பாண்டியின் முதுகுத் தோல் கிழிகிறது. எத்தகைய எதேச்சதிகாரமான, மனிதாபிமானமற்ற செயல்! எளிய மனிதர்கள் மீது அதிகாரம் எத்தனைக் கொடூரமாகச் செயல்படும் என்ற உண்மை நம் மனதை உலுக்குகிறது.
ஆனால், மரணமே நேர்ந்தாலும் பரவாயில்லை எனும் இடத்துக்குப் போய்விட்டார்கள், இனி என்ன செய்தாலும் இவர்கள் செய்யாத குற்றத்தைச் செய்ததாக ஒப்புக்கொள்ளப் போவதில்லை எனும் நிலை ஏற்பட்ட பின்னர், ’டிபார்ட்மெண்டுக்கே கெட்ட பேராயிடும்டா, அந்த இன்ஸ்பெக்டர் பாவம், அவருக்கு வேலையே போயிடும்டா, 6 மாசத்துல வெளிய வந்ததும் உங்களுக்கு வேண்டியதெல்லாம் செஞ்சு தர்றோம்டா, செஞ்சதா ஒத்துக்குங்கடா’ என்றெல்லாம் காவலர்கள் பாண்டியிடமும், முருகனிடமும் இறைஞ்சுகிறார்கள். பச்சை மட்டையை வைத்து பாண்டியின் முதுகைக் கிழித்த அந்த இன்ஸ்பெக்டர் பாவமாம், எத்தனை பெரிய முரண்! போலவே, முத்துவேல் ஓர் இயல்பான மனிதராக, காவலர்களிடம் சிக்கித் தவிக்கும் பாண்டியையும், முருகனையும் காப்பாற்றுகிறார். ஆனால் அதே முத்துவேல்தான் இறுதியில் அவர்கள் இறப்புக்கும் காரணமாகவும் இருக்கிறார்.
பாண்டியும், முருகனும் மிக எளிய மனிதர்கள். ஆந்திராவின் காவல் நிலையத்தில், அவர்களின் மரணத்தால் சிஸ்டத்துக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை. அதனால் அது அங்கே அவர்களிடம் கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், அவர்களைக் கொல்வதுதான் சிஸ்டத்தின் தேவை எனும் நிலைமை சென்னையில் இன்னொரு இடத்தில் ஏற்பட்டபோது, சற்றும் யோசிக்காமல் அவர்களைச் சுட்டுத் தள்ளிவிடுகிறது. அப்படியான எளிய மனிதர்களை மட்டுமல்லாது, பெரும் சக்தியும் பணமும் படைத்த கேகேவையும், தன் அங்கமாக இருக்கும் முத்துவேலையும் கூட சிஸ்டம் தயக்கமின்றிப் பலிகொண்டுவிடுகிறது. அரசு எந்திரம் என்பது ஓர் அகோரப் பசி கொண்ட வேழம். பெரும்பலாவாக இருந்தாலும் சரி, சிறு அத்தியாக இருந்தாலும் சரி, அதன் பசிக்கு எதுவுமே தப்புவதில்லை!
