விஜய்யின் மிகப் பெரிய பலம் அவரது நடிப்பு மட்டும் அல்ல. அவரது திரை அமைதி. சில சமயங்களில் அவர் அதிகம் பேசாமல் நின்றாலும், ரசிகர்கள் அவர் சார்பாக கைதட்டுகிறார்கள். இது சாதாரண நட்சத்திர சக்தி அல்ல. இது மக்கள் மனதோடு ஏற்பட்ட நீண்டகால ஒப்பந்தம்.
எனக்கு விஜய் படங்களில் மிகவும் நினைவில் நிற்கும் படம் ‘கத்தி’. அந்தப் படம் ஒரு கதாநாயகனின் வெற்றியை மட்டும் பேசவில்லை. தண்ணீர், நிலம், விவசாயம், பெருநிறுவன பேராசை, ஊரின் மறதி, நகரத்தின் அலட்சியம் ஆகியவற்றை மக்கள் முன் கொண்டு வந்தது. குறிப்பாக விவசாயிகளின் வலியை விளக்கும் காட்சிகள், ஒரு வணிகப் படம் கூட சமூகத்தின் ஆழமான நரம்பைத் தொட்டுவிட முடியும் என்பதை நிரூபித்தன. அங்கே விஜய் நடிகராக மட்டும் இல்லை; மறக்கப்பட்டவர்களின் முகமாக இருந்தார்.
விஜய் படங்களைத் திரையரங்கில் பார்ப்பது தனிப்பட்ட அனுபவமல்ல. அது ஒரு பொதுமக்கள் நிகழ்வு. திரை திறக்கும் முன்பே அரங்கில் உருவாகும் அதிர்வு, முதல் காட்சிக்காக காத்திருக்கும் அமைதியற்ற உற்சாகம், அவர் தோன்றும் நொடியில் வெடிக்கும் ஆரவாரம், பாடலுக்கு எழும் உடல்கள், வசனத்துக்கு எழும் கைகள் — இவை அனைத்தும் ஒரு நடிகரை ரசிக்கும் நிகழ்வுகள் அல்ல. மக்கள் தங்கள் உழைப்புக்கும், அழுத்தங்களுக்கும், தோல்விகளுக்கும், கனவுகளுக்கும் இரண்டு மணி நேர விடுதலை கொடுக்கும் திருவிழா.
விஜய்யை வேறுபடுத்துவது இதுதான். அவர் ரசிகர்களை உருவாக்கவில்லை; ரசிகர்களுக்கு அவர்கள் தங்களைப் பெரிதாகக் காணும் தருணங்களை உருவாக்கினார். சாதாரண இளைஞன் திரையில் உயரமாகத் தோன்றினான். அமைதியாக வாழும் மனிதனுக்கு குரல் கிடைத்தது. குடும்பத்தை காப்பாற்றும் அண்ணன், அநியாயத்துக்கு எதிராக நிற்கும் குடிமகன், காதலில் நெகிழும் இளைஞன், நடனத்தில் வெடிக்கும் கொண்டாட்டம் — இவை அனைத்தும் விஜய் என்ற ஒரே திரைமொழியில் சேர்ந்தன.
