“எனது கதையில் உணவுக்கு எப்போதும் ஒரு சிறப்பான இடம் உண்டு. ஒரு நல்ல உணவைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோதுதான் நான் ராஜீவைச் சந்தித்தேன், நாங்கள் காதலிக்கத் தொடங்கினோம். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இந்தியாவும் அதே போல, ஒவ்வொரு வேளை உணவின் வழியாகவே எனக்குள் வந்தது. ஆரம்பத்தில், உணவுகளின் பன்முகத்தன்மை என்னைக் வியக்க வைத்தது. அதே சமயம் காரமான சுவை சற்று அச்சமூட்டியது.
ஆனால் இன்று, பருப்பு சாதம் எனக்கு வீட்டின் சுவையாக மாறிவிட்டது. அதைச் சாப்பிடாமல் என்னால் ஒரு நாள் கூட இருக்க முடியாது,” என்று காந்தி தனது பதிவில் குறிப்பிட்டுள்ளார். இரண்டு நாட்களுக்கு முன்புதான் சோனியா காந்தியின் சுயசரிதை நூலான ‘பிலாங்கிங்: எ ஜர்னி ஆஃப் லவ்’ (Belonging: A Journey Of Love) என்ற புத்தகம் வெளியானது. அந்த நூலில், தனது வாழ்க்கையில் உணவு எப்போதும் எவ்வளவு முக்கியப் பங்கு வகித்தது என்பது குறித்த பல குறிப்புகள் இடம்பெற்றுள்ளன.
அதில் குஜராத்தி உணவுகள் எவ்வளவு சுவையானவை என்பதைக் கண்டறிந்தபோது, 1969ம் ஆண்டு இந்திரா காந்தியுடன் குஜராத் சென்றிருந்தபோது தான் நடந்துகொண்ட விதம் குறித்து தனக்கு முட்டாள்தனமாக உணர்ந்ததாக அவர் குறிப்பிடுகிறார். அப்போது அவர் எந்த உணவையும் சுவைக்க மறுத்துவிட்டு, நான்கு நாட்கள் தர்பூசணி மற்றும் பிற பழங்களை மட்டுமே உண்டு வாழ்ந்திருந்ததாகவும், இந்திய மசாலாப் பொருட்களின் வாசனையிலிருந்து தப்பிக்க முடியவில்லை என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.
முதன்முதலில் டெல்லிக்கு வந்து, கவிஞர் ஹரிவன்ஷ் ராய் பச்சனின் வீட்டில் தங்கியிருந்தபோது மசாலாப் பொருட்களின் வாசனையிலிருந்து தன்னால் தப்பிக்கவே முடியவில்லை என்றும், அந்த வாசனை தனது தலைமுடியிலும் உடைகளிலும் ஊடுருவிக்கொண்டே இருந்தது என்றும் சோனியா காந்தி எழுதியுள்ளார்.
