இந்தியா இன்று உலகின் மிகப்பெரிய சுகாதார அமைப்புகளில் ஒன்றாக வளர்ந்து வருகிறது. மத்திய அரசின் அதிகாரப்பூர்வ தரவுகளின்படி, நாட்டில் 13.8 லட்சத்திற்கும் அதிகமான பதிவு செய்யப்பட்ட அலோபதி மருத்துவர்கள் பணியாற்றுகின்றனர். மருத்துவர்–மக்கள் விகிதம் சுமார் 1 : 811 என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இது உலக சுகாதார நிறுவனம் பரிந்துரைக்கும் குறைந்தபட்ச அளவைக் கடந்ததாக மத்திய அரசு தெரிவித்துள்ளது. இந்த முன்னேற்றம், மருத்துவக் கல்வி, மருத்துவக் கல்லூரிகள் மற்றும் சுகாதாரக் கட்டமைப்பில் கடந்த ஆண்டுகளில் செய்யப்பட்ட முதலீடுகளின் விளைவாகும்.
தமிழ்நாடு இந்தியாவின் சுகாதாரத் துறையில் குறிப்பிடத்தக்க மாநிலமாக விளங்குகிறது. அரசு மருத்துவமனைகள், ஆரம்ப சுகாதார நிலையங்கள், மருத்துவக் கல்வி, தாய்–சேய் நலத் திட்டங்கள், அவசர மருத்துவ சேவைகள், உறுப்பு மாற்று அறுவைச் சிகிச்சை போன்ற பல துறைகளில் மாநிலம் நீண்டகாலமாக முக்கிய பங்காற்றி வருகிறது. இதன் காரணமாக இந்தியாவின் பல மாநிலங்களிலிருந்தும், வெளிநாடுகளிலிருந்தும் நோயாளிகள் தமிழ்நாட்டில் சிகிச்சை பெற வருகின்றனர்.
ஆனால், மருத்துவரின் வாழ்க்கையை வெளியில் இருந்து பார்க்கும்போது நாம் காண்பது வெள்ளை மேலங்கி மட்டுமே. அதன் பின்னால் இருக்கும் வாழ்க்கை பலருக்கும் தெரியாது. பல ஆண்டுகள் மருத்துவக் கல்வி, தொடர்ச்சியான பயிற்சி, இரவு–பகலற்ற பணிநேரம், அவசர அழைப்புகள், உயிருக்கும் மரணத்திற்கும் இடையில் சில நொடிகளில் முடிவெடுக்க வேண்டிய பொறுப்பு, நோயாளிகளின் நம்பிக்கை, குடும்பங்களின் எதிர்பார்ப்பு—இவை அனைத்தும் மருத்துவரின் அன்றாட வாழ்க்கையின் ஓர் அங்கம்.
ஒரு மருத்துவர் வெற்றிகரமாக ஒரு உயிரைக் காப்பாற்றினால், அந்த மகிழ்ச்சியை ஒரு குடும்பம் கொண்டாடுகிறது. ஆனால் காப்பாற்ற முடியாத ஒவ்வொரு உயிரின் பாரமும், பல நேரங்களில் அமைதியாக மருத்துவரின் மனதிலேயே தங்கிவிடுகிறது. அந்த மனவலியை எந்தப் புள்ளிவிவரமும் அளவிட முடியாது.
கொரோனா பெருந்தொற்று உலகிற்கு ஒரு மறக்க முடியாத உண்மையை உணர்த்தியது. மக்கள் வீடுகளுக்குள் பாதுகாப்பாக இருந்தபோது, மருத்துவர்கள் மருத்துவமனைகளுக்குள் ஆபத்தை எதிர்கொண்டனர். தங்கள் குடும்பத்திலிருந்து விலகி, பாதுகாப்பு உடைகளுக்குள் மணிக்கணக்கில் பணியாற்றி, தங்களது உயிரையும் பணயம் வைத்து எண்ணற்ற உயிர்களைக் காப்பாற்றினர். அந்த நாட்கள் மருத்துவம் ஒரு தொழில் அல்ல; மனிதகுலத்தின் மீதான ஒப்பற்ற பொறுப்பு என்பதை உலகிற்கு மீண்டும் நினைவூட்டின.
இன்று மருத்துவத் தொழில் புதிய சவால்களை எதிர்கொள்கிறது. புதிய நோய்கள், முதியோர் மக்கள் தொகையின் அதிகரிப்பு, வாழ்க்கை முறை நோய்கள், மனநலப் பிரச்சினைகள், நவீன தொழில்நுட்பத்தின் விரைவான வளர்ச்சி—இவை அனைத்தும் மருத்துவர்களின் பொறுப்பை மேலும் விரிவுபடுத்துகின்றன. செயற்கை நுண்ணறிவு பல உதவிகளைச் செய்யக்கூடும்; ஆனால் ஒரு நோயாளியின் கையைப் பிடித்து, “நம்பிக்கை இழக்க வேண்டாம்” என்று சொல்லும் மனிதத் தொடுதலை எந்த இயந்திரமும் மாற்ற முடியாது.
மருத்துவர் தினம் என்பது மலர்க்கொத்து கொடுக்கும் நாள் மட்டுமல்ல. மருத்துவர்களை மனிதர்களாகப் புரிந்துகொள்ளும் நாள். அவர்கள் வெறும் சிகிச்சை அளிப்பவர்கள் அல்ல; ஒவ்வொரு குடும்பத்தின் நம்பிக்கையையும் தாங்கிச் செல்பவர்கள் என்பதை உணரும் நாள்.
ஒரு நல்ல மருத்துவர் நோயைக் காண்பதில்லை; நோயாளியைக் காண்கிறார். உடலை மட்டுமல்ல, மனதையும் குணப்படுத்த முயல்கிறார். அதனால்தான் மருத்துவம் அறிவியலாக மட்டுமல்ல, மனிதநேயத்தின் உயர்ந்த வடிவமாகவும் விளங்குகிறது.
மருத்துவர் தினத்தில் நாம் கூற வேண்டிய மிகப் பெரிய நன்றி, “நீங்கள் எங்களைக் காப்பாற்றினீர்கள்” என்பதல்ல. “நாங்கள் மிகவும் பலவீனமாக இருந்த தருணங்களில், எங்களுக்குப் பதிலாக நீங்கள் நம்பிக்கை வைத்திருந்தீர்கள்” என்பதுதான்.
உலகில் பலர் வரலாற்றை எழுதுகிறார்கள். சிலர் நாடுகளை உருவாக்குகிறார்கள். சிலர் அறிவியலை முன்னேற்றுகிறார்கள். ஆனால் மருத்துவர்கள் மட்டும் ஒவ்வொரு நாளும் அமைதியாக ஒரு உயிரின் அடுத்த நாளை எழுதுகிறார்கள்.
அதனால்தான் வெள்ளை மேலங்கி என்பது ஒரு சீருடை அல்ல. அது மனித உயிரின் மீது எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட ஒரு அமைதியான உறுதிமொழி.
மருத்துவர் தின நல்வாழ்த்துகள். மனிதகுலத்தின் அமைதியான காவலர்களுக்கு எங்களின் மனமார்ந்த வணக்கங்கள்.
– புகழ் தயாளன்
காரைக்குடி
