வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துகள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துகள். விகடன் தளத்தின் கருத்துகள் அல்ல – ஆசிரியர்
இந்திய அரசியல் என்பது வெறும் தேர்தல் கணக்குகளின் விளையாட்டு மட்டும் அல்ல; அது சமூக உணர்வுகள், அடையாளங்கள், காட்சிப்படிமங்கள் மற்றும் தலைமை திறன்களின் ஒரு சிக்கலான கலவையாகும்.
இந்தப் பின்னணியில், நடிகர்கள் அரசியலுக்குள் நுழையும் நிகழ்வு தனித்துவமான ஒன்றாகவே கருதப்படுகிறது. திரைத்துறையில் உருவான புகழும், மக்களுடன் உருவான உணர்ச்சி பிணைப்பும், அரசியலுக்குள் அவர்களுக்கு ஒரு விரைவான நுழைவாயிலைத் தருகிறது. ஆனால், அந்த நுழைவு ஆட்சித் திறனாக மாறுவதா என்பது முற்றிலும் வேறு கேள்வியாகும்.
தமிழ்நாட்டில் எம்.ஜி.ஆர் உருவாக்கிய அரசியல் மரபு, நடிகர்கள் அரசியலில் வெற்றி பெறும் சாத்தியத்தை இந்திய அளவில் எடுத்துக்காட்டியது. அவர் வெறும் நடிகராக மட்டுமல்லாமல், மக்களுடன் நேரடி உணர்ச்சி பிணைப்பை உருவாக்கிய தலைவராக மாறினார். அவரின் திரைபடங்களில் வெளிப்பட்ட நீதி,உணர்வு, ஏழைகளுக்கான கரிசனை போன்ற குணங்கள் அரசியலிலும் அவரை நம்பத்தகுந்தவராக மாற்றின. இதன் தொடர்ச்சியாக 80’களில் ஜெயாலலிதா அவரும் அதே மரபை தன்னுடைய அரசியல் திறமையுடன் இணைத்து ஒரு வலுவான ஆட்சித் தலைவராக திகழ்ந்தார். இவர்களின் வெற்றியைப் பார்த்தபோது, “நடிகர் என்றால் அரசியலில் வெற்றி” என்ற ஒரு பொதுவான எண்ணம் உருவானது.
ஆனால் இந்த எண்ணம் அனைத்துத் தருணங்களிலும் உண்மையாக மாறவில்லை. N. T. ராமாராவ் ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் உருவாக்கிய புரட்சி, நடிகர்கள் அரசியலில் வெற்றி பெறுவதற்கான மற்றொரு முக்கிய எடுத்துக்காட்டாக இருந்தது. அவர் தொடங்கிய தெலுங்கு தேச கட்சி மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே ஆட்சியை பிடித்தது. இது ஒரு நடிகரின் தனிப்பட்ட புகழ் மட்டுமின்றி, அரசியல் சூழ்நிலை, மக்களின் எதிர்பார்ப்பு மற்றும் வலுவான அமைப்பு ஆகியவை இணைந்தபோது என்ன நடக்க முடியும் என்பதை காட்டியது.
இதற்கு மாறாக, சமீபகாலத்தில் அரசியலுக்குள் நுழைந்த சில நடிகர்களின் பயணம் சவால்களால் நிரம்பியுள்ளது. கமல்ஹாசன் தொடங்கிய மக்கள் நீதி மய்யம் ஒரு புதிய அரசியல் மாற்றத்தை வாக்குறுதி அளித்தாலும், அது வாக்காளர்களின் பெரும்பான்மையை கவர முடியாத நிலைக்கு போனது. அதேபோல் பவன் கல்யான் தலைமையிலான ஜன சேனா கட்சி இன்னும் முழுமையான அரசியல் வலிமையை அடையவில்லை ஆனால் அவரால் ஆந்திர மா நில துணை முதல்வராக வரமுடிந்தது. ரஜினிகாந்த் அரசியலுக்குள் வருவதாக அறிவித்தும், இறுதியில் அதை நடைமுறைப்படுத்தாமல் விலகியதும், நடிகர்களின் அரசியல் பயணம் எவ்வளவு சிக்கலானது என்பதை நினைவூட்டுகிறது.
இந்தப் பின்னணியில் “நாடாளும் திறமை” என்ற கருத்து மிக முக்கியமாகிறது. மக்கள் ஆதரவைப் பெறுவது மற்றும் ஆட்சியை நடத்துவது இரண்டும் முற்றிலும் வேறுபட்ட திறன்கள். ஒரு நடிகருக்கு இருக்கும் முக்கியமான பலம், அவரின் புகழும், மக்கள் மனதில் உருவான காட்சிப் படிமமும் தான். ஆனால், ஆட்சியை நடத்துவதற்கு தேவையானவை நிர்வாக அனுபவம், கொள்கை வடிவமைப்பு திறன், பொருளாதார புரிதல், மற்றும் பல்வேறு சமூகக் குழுக்களை சமநிலைப்படுத்தும் திறன். இவை அனைத்தும் ஒரு நாளில் உருவாகாது; அது நீண்டகால அரசியல் பயிற்சியின் விளைவாக மட்டுமே உருவாகும்.
இதன் ஒரு முக்கிய எடுத்துக்காட்டு ஆம் ஆத்மி ஆகும். அரவிந்த் கெஜரிவல் தலைமையில் உருவான இந்தக் கட்சி, நடிகர்களின் புகழை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாகவில்லை. ஆனால் அது ஒரு வலுவான அமைப்பு, தெளிவான கொள்கைகள் மற்றும் நிலையான களப் பணியின் மூலம் டெல்லியில் ஆட்சியை பிடித்தது. இது புதிய கட்சிகள் வெற்றி பெறுவதற்கான வழி என்ன என்பதை தெளிவாக காட்டுகிறது. அதாவது, ஒரு புதிய கட்சி வெற்றி பெற வேண்டுமெனில் அது ஒரு முகத்தைக் கொண்டு மட்டுமே இயங்க முடியாது; அது ஒரு இயக்கமாக மாற வேண்டும்.
இந்திய அளவில் புதிய கட்சிகள் உருவாகுவது எளிதானதாக இருந்தாலும், அவை நிலையான அரசியல் சக்தியாக மாறுவது மிகவும் கடினம். காரணம், இந்திய அரசியல் ஒரு பல அடுக்குகளைக் கொண்ட அமைப்பு. இங்கு மாநில அடையாளங்கள், மொழி, சாதி, மதம். இனம், ஏழ்மை, வறுமை, தீண்டாமை போன்ற பல அம்சங்கள் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. இந்த சிக்கலான சூழலில், ஒரு புதிய கட்சி தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள வேண்டுமெனில், அது மக்கள் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொண்டு, அதற்கேற்ற அரசியல் மொழியை உருவாக்க வேண்டும்.
நடிகர்கள் அரசியலுக்குள் நுழையும் போது, அவர்கள் பொதுவாக எதிர்கொள்ளும் மிகப் பெரிய சவால் “ரசிகர் ஆதரவை வாக்குகளாக மாற்றுவது” ஆகும். திரையில் அவர்களை நேசிக்கும் மக்கள், அரசியலில் அவர்களை ஆதரிப்பார்களா என்பது உறுதியானதல்ல. இதற்குக் காரணம், வாக்காளர்கள் அரசியலில் அதிகமாக நடைமுறை சிந்தனையுடன் செயல்படுவதே. அவர்கள் ஒரு தலைவரை தேர்ந்தெடுக்கும் போது, அவரது புகழை மட்டுமல்லாமல், அவர் வழங்கும் நலத்திட்டங்கள், அவரது கட்சியின் வலிமை, மற்றும் அவர் ஆட்சியில் என்ன மாற்றத்தை கொண்டு வருவார் என்பதையும் கவனிக்கின்றனர்.
இதனால் தான், எம்ஜிஆர் மற்றும் ஜெயலலிதா போன்றவர்கள் வெற்றி பெற்றனர். அவர்கள் தங்கள் புகழை அரசியல் அமைப்பாக மாற்றி, ஒரு வலுவான கட்சியை உருவாக்கி வழி நடத்தினர். அதே சமயம், மற்ற நடிகர்கள் இந்த மாற்றத்தை முழுமையாக சாதிக்க முடியாத நிலையில் உள்ளனர்.
இன்றைய சூழலில், சமூக ஊடகங்கள் அரசியலில் மிகப் பெரிய பங்கு வகிக்கின்றன. இது நடிகர்களுக்கு ஒரு புதிய வாய்ப்பை வழங்குகிறது. அவர்கள் தங்கள் கருத்துகளை நேரடியாக மக்களிடம் கொண்டு செல்ல முடிகிறது. ஆனால், இது மட்டும் போதுமானதல்ல. சமூக ஊடகங்களில் உருவாகும் ஆதரவு, தேர்தல் நாளில் வாக்குகளாக மாற வேண்டுமெனில், கீழ் மட்டத்தில் ஒரு வலுவான அமைப்பு அவசியமாகிறது.
முடிவாக பார்க்கும்போது, இந்திய அரசியலில் நடிகர்கள் முக்கிய பங்காற்றுவார்கள் என்பது உறுதி. ஆனால் அவர்கள் ஆட்சியை பிடித்து, அதை நிலைநிறுத்துவது அவர்களின் தனிப்பட்ட புகழால் மட்டுமே முடிவதில்லை. அது அவர்களின் அரசியல் திறன், அமைப்பு கட்டமைப்பு, மற்றும் மக்களின் நம்பிக்கையை நிரூபிக்கும் திறன் ஆகியவற்றின் மீது அமைகிறது. திரை உலகில் உருவான ஒரு முகம், அரசியலில் ஒரு வாய்ப்பைத் தரலாம்; ஆனால் அந்த வாய்ப்பை வெற்றியாக மாற்றுவது முற்றிலும் வேறு பயணம். அந்தப் பயணத்தில் வெற்றி பெறுவது சிலருக்கு மட்டுமே சாத்தியமாகிறது.
விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்…
உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க – my@vikatan.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்புங்கள்!
ஏதோ ஓர் ஊரில், எங்கோ ஒரு தெருவில் நடந்த ஒரு விஷயம்தான் உலகம் முழுக்க வைரலாகிறது. உங்களைச் சுற்றியும் அப்படியொரு வைரல் சம்பவம் நடந்திருக்கலாம்… நடந்துகொண்டிருக்கலாம்… நடக்கலாம்..! அதை உலகுக்குச் சொல்வதற்காகக் களம் அமைத்துக் கொடுக்கிறது #MyVikatan. இந்த எல்லையற்ற இணையவெளியில் நீங்கள் செய்தி, படம், வீடியோ, கட்டுரை, கதை, கவிதை என என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். ஃமீம்ஸ், ஓவியம் என எல்லாத் திறமைகளையும் வெளிப்படுத்தலாம்.
