வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துகள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துகள். விகடன் தளத்தின் கருத்துகள் அல்ல – ஆசிரியர்
சில மரணங்கள் ஒரு மனிதரை நம்மிடமிருந்து பிரிக்கின்றன. சில மரணங்கள்தான் அவர் நம்மோடு எவ்வளவு ஆழமாக வாழ்ந்திருக்கிறார் என்பதை உணர்த்துகின்றன.
தேனிசைத் தென்றல் தேவாவின் மறைவு அப்படிப்பட்ட ஒன்று.
ஒரு தலைமுறையின் காதலில், இன்னொரு தலைமுறையின் கொண்டாட்டத்தில், தெருக்களின் தாளத்தில், திரையரங்குகளின் ஆரவாரத்தில், மனதுக்குள் யாருக்கும் தெரியாமல் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும் பழைய பாடல்களில் தேவா வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார். அவர் மறைந்த செய்தியைக் கேட்டவுடன் நினைவுக்கு வருவது அவரது முகம் மட்டுமல்ல; திடீரென்று நமக்குள் ஒலிக்கத் தொடங்கும் பல மெட்டுகளும்தான்.
ஒரு கலைஞன் இறந்த பிறகுதான், அவன் நம் வாழ்க்கையின் எத்தனை இடங்களில் வாழ்ந்திருக்கிறான் என்பது தெரியவருகிறது.
இசைக்கு முகவரி கொடுத்த மனிதர்!
தமிழ்த் திரையிசை வரலாற்றில் இளையராஜாவுக்கும் ஏ.ஆர். ரஹ்மானுக்கும் இடையில் தேவாவை நிறுத்தி, யார் பெரியவர் என்ற போட்டியை உருவாக்குவது அவரது இசையைப் புரிந்துகொள்வதற்கான சரியான வழியல்ல. ஒவ்வொரு இசையமைப்பாளரும் ஒரு தனித்துவமான இசைமொழியை உருவாக்குகிறார்கள். தேவாவின் மொழி, மக்களிடம் நேரடியாகப் பேசும் மொழி.
அவர் இசையமைத்த நானூறுக்கும் மேற்பட்ட திரைப்படங்கள், பல மொழிகளில் அவரது பணிப்பரப்பு, கானா இசையைத் தமிழ்த் திரையிசையின் மையப்பகுதிக்குக் கொண்டுவந்த பங்களிப்பு ஆகியவை அவரது சாதனைகளின் வெளிப்படையான முகங்கள்.
ஆனால், இவற்றைத் தாண்டி அவரிடம் இருந்த ஒரு முக்கியமான திறமை உண்டு. இசையை ரசிப்பதற்காக மக்கள் இசை இலக்கணம் கற்றிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை அவரது பாடல்கள் நிரூபித்தன.
இசை விமர்சகர்கள் ஒரு பாடலின் நுட்பத்தை ஆராயலாம். ஆனால் ஒரு சாதாரண மனிதர் அந்தப் பாடலைக் கேட்டு மகிழ்வதற்கு எந்த அனுமதியும் தேவையில்லை. தேவாவின் இசை இந்த இரு உலகங்களுக்கும் இடையே ஒரு பாலமாக இருந்தது.
‘பாட்ஷா’வின் பின்னணியில் இருந்த இசைச் சிந்தனை!
‘பாட்ஷா’ என்ற பெயரைச் சொன்னாலே பலரது மனதில் முதலில் எழுவது ரஜினிகாந்தின் திரை ஆளுமை. ஆனால் அந்த ஆளுமையைத் திரையரங்க அனுபவமாக மாற்றியதில் தேவாவின் இசைக்கும் முக்கியமான பங்கு உண்டு.
‘நான் ஆட்டோக்காரன்’ போன்ற பாடல்களை வெறும் வெற்றிப் பாடல்களாகப் பார்க்க முடியாது. அவை ஒரு தொழிலின் அடையாளத்தை, நகரத்தின் வேகத்தை, உழைக்கும் மனிதனின் தன்னம்பிக்கையை இசையின் வழியாகக் கொண்டாடுகின்றன.
இதில் கவனிக்க வேண்டிய அரிய அம்சம் என்னவென்றால், ஒரு கதாபாத்திரத்தின் சமூக அடையாளத்தை இசை எப்படிப் பெரிதாக்குகிறது என்பதுதான்.
ஒரு கதாநாயகனுக்காக உருவாக்கப்படும் பாடல், சில நேரங்களில் அவரை மட்டுமே கொண்டாடும். ஆனால், அந்தப் பாடல் மக்களின் சொந்த அனுபவத்தோடு இணைந்துவிட்டால், அது கதாபாத்திரத்தைத் தாண்டி வாழத் தொடங்குகிறது.
தேவாவின் பல பாடல்களின் நீடித்த ஈர்ப்பைப் புரிந்துகொள்ள இந்த வேறுபாடு உதவும்.
