தமிழ் குடும்பத்தின் மற்றொரு அமைதியான தூண் தாத்தா–பாட்டிகள். இன்று அவர்கள் பேரக்குழந்தைகளின் முதல் ஆசிரியர்கள், முதல் கதைசொல்லிகள், முதல் மதிப்புக் கல்வி வழங்குபவர்கள். ஆனால் நாளை அவர்களே அதிக பராமரிப்பு தேவைப்படும் தலைமுறையாக மாறுகின்றனர்.
உலக சுகாதார நிறுவனம் (WHO) வெளியிட்ட Ageing and Health தகவலின்படி, 2030-க்குள் உலகில் ஒவ்வொரு ஆறு பேரில் ஒருவர் 60 வயதுக்கு மேல் இருப்பார். 2050-க்குள் 60 வயதுக்கு மேற்பட்டோரின் எண்ணிக்கை 2.1 பில்லியனைத் தாண்டும். இதனால் குடும்பங்கள், சமூகங்கள் மற்றும் அரசுகள் முதியோர் பராமரிப்பை புதிய கோணத்தில் அணுக வேண்டிய அவசியம் உருவாகியுள்ளது.
இந்தியாவிலும் இதே போக்கு தென்படுகிறது. India Ageing Report 2023 (UNFPA) இந்தியாவில் முதியோர் மக்கள் தொகை தொடர்ந்து அதிகரித்து வருவதாகவும், குடும்ப பராமரிப்புடன் இணைந்து சமூக மற்றும் நிறுவன ஆதரவு அமைப்புகளும் வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றும் குறிப்பிடுகிறது. அதேபோல் Longitudinal Ageing Study in India (LASI) ஆய்வு, குடும்ப அமைப்பு, உடல்நலம், பொருளாதார பாதுகாப்பு மற்றும் சமூக ஆதரவு ஆகியவை முதியோரின் வாழ்க்கைத் தரத்தை நிர்ணயிக்கும் முக்கிய காரணிகள் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.
தமிழகம் இந்த மாற்றத்தை மிக வேகமாக உணரத் தொடங்கியுள்ளது. கல்வியறிவு உயர்ந்துள்ளது. ஆயுட்காலம் அதிகரித்துள்ளது. நகரமயமாக்கல் வேகமடைந்துள்ளது. இவை அனைத்தும் சேர்ந்து குடும்பங்களின் பொறுப்புகளையும் மாற்றுகின்றன.
டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பம் குடும்பத்தை புதிய வடிவில் இணைத்துள்ளது. வீடியோ அழைப்புகள், உடனடி பணப் பரிமாற்றம், தொலைமருத்துவம், குடும்ப WhatsApp குழுக்கள், ஆன்லைன் கல்வி ஆகியவை தூரத்தை குறைத்துள்ளன. ஆனால் ஒரு முக்கியமான உண்மையை எந்த தொழில்நுட்பமும் மாற்ற முடியவில்லை: மனித உடனிருப்பின் மதிப்பு.
இந்தியாவின் National Family Health Survey (NFHS) குடும்ப நலம், பெண்களின் கல்வி, குழந்தைகள் நலம், தாய்–சேய் சுகாதாரம் போன்ற பல குறியீடுகளில் தொடர்ந்து முன்னேற்றத்தைப் பதிவு செய்கிறது. தமிழகம் பல சமூகக் குறியீடுகளில் நாட்டின் முன்னணி மாநிலங்களில் ஒன்றாக உள்ளது. இந்த முன்னேற்றத்தை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டுமெனில், குடும்ப நட்பு வேலைவாய்ப்புகள், நெகிழ்வான பணிநேரம், தரமான குழந்தை பராமரிப்பு மையங்கள், முதியோர் தின பராமரிப்பு மையங்கள், மனநல ஆலோசனை, சமூக ஆதரவு வலையமைப்புகள் ஆகியவை அவசியம்.
உலக நாடுகள் இதற்கான பல்வேறு மாதிரிகளை உருவாக்கியுள்ளன. ஸ்வீடன், நார்வே, டென்மார்க் போன்ற ஸ்காண்டினேவிய நாடுகள் பெற்றோர் விடுப்பு மற்றும் குழந்தை பராமரிப்பு கொள்கைகளில் முன்னணியில் உள்ளன. ஜப்பான் முதியோர் சமூகமாக மாறியதையடுத்து சமூக பராமரிப்பு அமைப்புகளை விரிவுபடுத்தியுள்ளது. இந்தியாவின் வலிமை இன்னும் குடும்ப உறவுகள்தான். அந்த உறவுகளை வலுப்படுத்தும் பொதுக் கொள்கைகளே எதிர்கால சமூக முதலீடாக மாற வேண்டும்.
செயற்கை நுண்ணறிவும் குடும்ப வாழ்க்கையில் புதிய இடத்தைப் பெறுகிறது. முதியோரின் உடல்நலத்தை கண்காணிக்கும் கருவிகள், நினைவூட்டல் அமைப்புகள், தொலைமருத்துவ சேவைகள், குழந்தைகளுக்கான தனிப்பட்ட கற்றல் தளங்கள், மொழிபெயர்ப்பு வசதிகள் ஆகியவை குடும்ப வாழ்க்கையை எளிதாக்குகின்றன. ஆனால் AI ஒரு கருவி மட்டுமே; குடும்பத்தின் மையம் இன்னும் மனித உறவுகள்தான்.
தமிழ் குடும்பம் இன்று ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையில் நிற்கிறது. பொருளாதார வளர்ச்சி, உலகமயமாக்கல், தொழில்நுட்பம், கல்வி, பெண்களின் முன்னேற்றம் ஆகியவை புதிய வாய்ப்புகளை உருவாக்குகின்றன. அதே நேரத்தில் தனிமை, மனநலம், தலைமுறை இடைவெளி, முதியோர் பராமரிப்பு, குழந்தைகளின் உணர்ச்சி வளர்ச்சி போன்ற புதிய சவால்களையும் கொண்டு வருகின்றன.
குடும்பம் என்பது ஒரே வீட்டில் வாழ்வது அல்ல; ஒருவருக்கொருவர் பொறுப்பேற்று வாழ்வதே குடும்பம். எதிர்கால தமிழ் குடும்பத்தின் வெற்றி, வருமானத்தில் மட்டுமல்ல; தலைமுறைகளை இணைக்கும் உரையாடலில், அன்பில், பரஸ்பர மரியாதையில் மற்றும் பராமரிப்பில் இருக்கிறது.
ஒரு சமூகம் தனது சாலைகளால் வளரலாம். தனது தொழில்நுட்பத்தால் உலகை அடையலாம். தனது பொருளாதாரத்தால் செழிக்கலாம். ஆனால் அந்தச் சமூகத்தின் உண்மையான வலிமை, அதன் குடும்பங்கள் எவ்வளவு உறுதியுடன் அடுத்த தலைமுறையையும் முதிய தலைமுறையையும் ஒரே அன்பின் வளையத்தில் இணைக்கின்றன என்பதில்தான் இருக்கிறது. தமிழ் குடும்பத்தின் எதிர்காலமும் அந்த மனிதநேயத்தின் மீதே அமைந்துள்ளது.
