ஆதிக்கம் தயக்கமின்றிக் கொலைகளைச் செய்கிறது. கொலைகளை விடவும் கொடூரமான அவமானத்தை ஏற்படுத்துகிறது. தமது வலிமையை பெண்களின் மீது சுமத்தி அவர்களையும் ஒடுக்குகிறது. ஒடுக்கப்பட்ட சாதிப் பையனைக் காதலிக்கும் பெண்கள் கழுத்தை நெறித்துக் கொல்லப்படுகிறார்கள். ஆதிக்கச் சாதிப் பெண்ணைக் காதலிக்கும் பையன்கள் ஆற்றில் மூழ்கடித்துக் கொல்லப்படுகிறார்கள். காதலிக்கிறானோ எனும் சந்தேகம் எழுந்தாலே, அடித்து, முகத்தில் சிறுநீர் கழித்து அவமானப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அவர்களது தந்தையர் ஆடைகள் உருவப்பட்டு தெருவில் ஓடவிடப்படுகிறார்கள். இத்தனைக் கீழ்த்தரமான சாதி எனும் கட்டமைப்பைத்தான் நாம் இன்றும் கட்டிக் காப்பாற்றிக்கொண்டு வருகிறோம்.
எப்போதும் ஆபத்தும், அவமானமும் பரியனைச் சுற்றிச் சுற்றி வருகிறது. எதிர்பாராத விதமாகப் பெண்களின் கழிவறைக்குள் அவன் தள்ளப்பட்டு கதவுகள் அடைக்கப்படுகின்றன. தவித்துப் போகிறான். ஆத்திரம் கொப்பளிக்க அலைகிறான். தள்ளிவிட்டவர்களை வெட்டிக் கொல்ல முடியுமா என்று அவன் மனம் அலைபாய்கிறது. அதனால், ஒருநாள் குடித்துவிட்டு தவறுதலாக வகுப்புக்கும் வந்துவிடுகிறான். விளைவாக பிரின்சிபலின் முன்னால் நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறான்.
அவனிடம் அவர், ”பீத் தின்கிற பன்னியைப் போல என்னை அடிச்சி அடிச்சி விரட்டினானுக. ஓடியா ஒழிஞ்சிப் போயிட்டேன் நான்? எது அவசியம்னு தெரிஞ்சுகிட்டு பேய் மாதிரி படிச்சேன். இன்னிக்கு உனக்கு பிரின்சிபலா நிக்குறேன். அன்னிக்கு என்னை அடக்கணும்னு நினைச்சவன்லாம், ஐயா சாமின்னு என்னைப் பாத்து கையெடுத்துக் கும்புடுறான். உங்கப்பாவையும், உன் சூழ்நிலையையும் பாத்தபிறகு சொல்றேன், என்னை மாதிரி நீயும் ஜெயிச்சு வருவேன்னு நான் நம்புறேன். இதை மனசுல வைச்சுக்கிட்டு உனக்கு என்ன தோணுதோ செய், போ!” என்று சொல்லியனுப்புகிறார்.
அருகிலிருக்கும் புரபஸர் பதற்றத்துடன், ”என்ன சார் இப்படி சொல்லியனுப்புறீங்க, திரும்பவும் சண்டைக்குப் போயிடப் போறான்?”
”போனாப் போயி சண்டை போடட்டும். வீட்டுல போயி அவமானத்துல தூக்குல தொங்கி சாகுறதைவிட சண்டை போட்டு சாகட்டும். இவனை அவமானப் படுத்துறவனுங்களை நம்மால திருத்தமுடியுமா?”
முடியாது என்பதாக தலையசைக்கிறார் அவர்.
”பின்ன? இவனை மட்டும் ஏன் அடக்கணும்?” என்கிறார் பிரின்சிபல். எத்தனை நூற்றாண்டுகளின் வலி அந்தக் குரலில்!
