இன்றைய கல்லூரி மாணவன் கல்வி, போட்டித் தேர்வு, வேலைவாய்ப்பு, internship, skill development, social media, AI என பல அழுத்தங்களுக்கிடையே வாழ்கிறான்.
அவனுக்கு ஓய்வு என்பது நேரத்தை வீணடிப்பது அல்ல.
அது அவனுடைய சிந்தனையை மீட்டமைக்கும் நேரம்.
ஒரு மாணவன் தொடர்ந்து படிக்கும்போது தகவல் கிடைக்கலாம்.
ஆனால் ஓய்வெடுக்கும்போது சிந்தனை உருவாகலாம்.
ஒரு புத்தகத்தைப் படித்த பிறகு அதை மனதில் சிந்திக்க ஒரு இடைவெளி தேவை.
ஒரு பிரச்சினைக்குத் தீர்வு தேடும் போது, சில நேரங்களில் அதிலிருந்து சிறிது விலகி நிற்பதே புதிய தீர்வை உருவாக்கும்.
படைப்பாற்றலுக்கும் ஓய்வுக்கும் ஆழமான தொடர்பு இருக்கிறது.
அதனால் கல்வி நிறுவனங்களில் leisure-ஐ “free period” என்று மட்டும் பார்க்காமல், மாணவர்களின் முழுமையான வளர்ச்சியின் ஒரு பகுதியாகப் பார்க்க வேண்டிய காலம் இது.
விளையாட்டு.
கலை.
இசை.
வாசிப்பு.
சமூக சேவை.
கிளப் செயல்பாடுகள்.
இயற்கைச் செயல்பாடுகள்.
இவை அனைத்தும் மாணவரின் மதிப்பெண்ணுக்கு வெளியே இருக்கும் கல்வி.
ஆனால் வாழ்க்கைக்கு அவசியமான கல்வி.
ஓய்வு இல்லாத AI எதிர்காலம் எப்படி இருக்கும்?
இது இன்னும் ஆழமான கேள்வி.
AI பல வேலைகளை வேகப்படுத்தலாம்.
Automation மனிதர்களின் சில பணிகளை குறைக்கலாம்.
உற்பத்தித் திறன் அதிகரிக்கலாம்.
அப்படியானால் மனிதர்களுக்கு அதிக நேரம் கிடைக்க வேண்டும்.
ஆனால் அந்த நேரம் மீண்டும் வேலைக்கே பயன்படுத்தப்பட்டால்?
அப்போது தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத்தின் உண்மையான பயன் என்ன?
எனவே எதிர்காலத்தின் மிகப்பெரிய கேள்வி “AI எவ்வளவு வேலைகளைச் செய்யும்?” என்பது மட்டும் அல்ல.
“AI மனிதனுக்கு எவ்வளவு மனித நேரத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்கும்?”
என்பதும்தான்.
அந்த மனித நேரம் குடும்பத்துக்காக இருக்கலாம்.
கலைக்காக இருக்கலாம்.
இயற்கைக்காக இருக்கலாம்.
சமூகத்துக்காக இருக்கலாம்.
சுயவளர்ச்சிக்காக இருக்கலாம்.
அல்லது ஒன்றும் செய்யாமல் அமைதியாக இருப்பதற்காகக்கூட இருக்கலாம்.
அதற்கும் மனிதனுக்கு உரிமை இருக்க வேண்டும்.
ஓய்வு தனிமனிதனை மட்டுமல்ல; சமூகத்தையே காப்பாற்றும்
ஒரு நல்ல ஓய்வு பெற்ற மனிதன், மறுநாள் நல்ல முறையில் வேலை செய்யக்கூடும்.
ஒரு மன அமைதியான பெற்றோர், குழந்தையுடன் சிறப்பாகப் பேசக்கூடும்.
ஒரு உடல்நலமான இளைஞன், சமூகத்தில் அதிகமாகப் பங்கேற்கக்கூடும்.
ஒரு சோர்வில்லாத பணியாளர், அதிக கவனத்துடன் செயல்படக்கூடும்.
ஒரு படைப்பாற்றல் கொண்ட மாணவன், புதிய தீர்வுகளை உருவாக்கக்கூடும்.
இதனால் ஓய்வு தனிநபருக்கான நன்மை மட்டும் அல்ல.
அது சமூக உற்பத்தித்திறனின் ஒரு பகுதியாகவும் இருக்கிறது.
ILO-வின் ஆய்வுகள், வேலை நேரத்தை சமநிலைப்படுத்தும் நெகிழ்வான முறைகள் தொழிலாளர்களுக்கும் நிறுவனங்களுக்கும் பயனளிக்கக்கூடும் என்று குறிப்பிடுகின்றன.
அதாவது ஓய்வும் உற்பத்தித்திறனும் எதிரிகள் அல்ல.
சரியான ஓய்வு, நீண்ட காலத்தில் சிறந்த உற்பத்தித்திறனுக்கு அடித்தளமாக இருக்கக்கூடும்.
நாளைய ஓய்வு எப்படி இருக்கும்?
நேற்றைய ஓய்வு சமூகத்தோடு இருந்தது.
இன்றைய ஓய்வு திரையோடு இருக்கிறது.
நாளைய ஓய்வு எப்படியிருக்கும்?
அது ஒருவேளை AI-யால் வடிவமைக்கப்பட்ட தனிப்பட்ட leisure experience ஆக இருக்கலாம்.
Virtual reality-ல் பயணம் செய்யலாம்.
AI உருவாக்கும் இசையைக் கேட்கலாம்.
Digital worlds-ல் விளையாடலாம்.
ஆனால் அதே நேரத்தில், இயற்கையின் மதிப்பு அதிகரிக்கக்கூடும்.
ஏனெனில் டிஜிட்டல் உலகம் அதிகரிக்கும் அளவுக்கு, உண்மையான உலகத்தின் அனுபவம் அரிதாகலாம்.
ஒரு மரத்தடியில் அமர்வது.
கடற்கரையில் நடப்பது.
நண்பருடன் நேரில் பேசுவது.
ஒரு புத்தகத்தின் பக்கங்களைத் திருப்புவது.
மழையைப் பார்ப்பது.
இவை அனைத்தும் எதிர்காலத்தில் இன்னும் மதிப்புமிக்க leisure அனுபவங்களாக மாறக்கூடும்.
ஓய்வை ஒரு உரிமையாகப் பார்க்க வேண்டிய நேரம்
மனிதனுக்கு வேலை தேவை.
ஆனால் வேலை மட்டுமே வாழ்க்கை அல்ல.
பொருளாதார வளர்ச்சி தேவை.
ஆனால் வளர்ச்சி மட்டுமே நல்வாழ்வு அல்ல.
தொழில்நுட்பம் தேவை.
ஆனால் தொழில்நுட்ப இணைப்பு மட்டுமே மனித முன்னேற்றம் அல்ல.
ஒரு சமூகத்தின் உண்மையான முன்னேற்றத்தை அளக்க வேண்டுமெனில், அதன் மக்கள் எவ்வளவு சம்பாதிக்கிறார்கள் என்பதோடு, அவர்கள் தங்கள் நேரத்தை எவ்வாறு வாழ்கிறார்கள் என்பதையும் நாம் பார்க்க வேண்டும்.
அதனால் அரசுகள் வேலை நேரக் கொள்கைகளோடு சேர்த்து, பொது பூங்காக்கள், விளையாட்டு வசதிகள், நூலகங்கள், கலாசார மையங்கள், பாதுகாப்பான நடைபாதைகள், பொதுமக்கள் பயன்படுத்தும் திறந்த வெளிகள் ஆகியவற்றிலும் முதலீடு செய்ய வேண்டும்.
நிறுவனங்கள் productivity-யைப் பற்றி பேசும்போது employee well-being-ஐயும் பேச வேண்டும்.
கல்வி நிறுவனங்கள் மதிப்பெண்களைப் பற்றி பேசும்போது மாணவர்களின் மனநலத்தையும் ஓய்வு நேரத்தையும் கவனிக்க வேண்டும்.
குடும்பங்கள் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தைப் பற்றி சிந்திக்கும்போது, அவர்களின் குழந்தைப் பருவத்தையும் பாதுகாக்க வேண்டும்.
முடிவாக…
ஓய்வு என்பது வாழ்க்கையின் மீதமிருக்கும் நேரம் அல்ல.
வாழ்க்கையை உணர்வதற்காக ஒதுக்கப்படும் நேரம்.
நாம் ஓய்வெடுப்பது வேலை செய்யாமல் இருப்பதற்காக மட்டும் அல்ல.
மீண்டும் நன்றாக வேலை செய்ய.
மீண்டும் சிந்திக்க.
மீண்டும் படைக்க.
மீண்டும் நேசிக்க.
மீண்டும் மனிதர்களுடன் இணைக்க.
மீண்டும் நம்மையே கண்டுபிடிக்க.
ஒரு காலத்தில் மனிதன் இயற்கையின் வேகத்தில் வாழ்ந்தான்.
பின்னர் கடிகாரத்தின் வேகத்தில் வாழத் தொடங்கினான்.
இன்று அறிவிப்புகளின் வேகத்தில் வாழ்கிறான்.
நாளை ஒருவேளை செயற்கை நுண்ணறிவின் வேகத்தில் வாழலாம்.
ஆனால் அந்த எல்லா வேகங்களுக்கும் நடுவில் மனிதனுக்கு ஒரு சிறிய இடைவெளி தேவை.
அந்த இடைவெளிதான்—
ஓய்வு.
அது சோம்பல் அல்ல.
அது வீணான நேரம் அல்ல.
அது முன்னேற்றத்திற்கு எதிரானது அல்ல.
மாறாக, மனித முன்னேற்றம் மனிதனை இழந்து விடாமல் இருப்பதற்கான பாதுகாப்பு வலையமைப்பு.
ஒரு நாள் முழுவதும் ஓடிய பிறகு நின்று மூச்சுவிடுவது போல…
ஒரு தலைமுறை முழுவதும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் இந்த உலகமும் ஒருநாள் நின்று தன்னையே கேட்க வேண்டும்:
“நாம் எங்கே போகிறோம்?”
அந்தக் கேள்விக்கு விடை தேடுவதற்கான முதல் நேரம் –
ஓய்வாக இருக்கலாம்.
