ஒரு மனிதன் விஷவாயுவால் உயிரிழந்த பிறகு அவரது குடும்பத்திற்கு இழப்பீடு வழங்குவது அரசின் சாதனையாக இருக்க முடியாது. அந்த மனிதன் மலக்குழிக்குள் இறங்க வேண்டிய அவசியமே இல்லாத சூழலை உருவாக்குவதுதான் அரசின் உண்மையான வெற்றியாக இருக்க வேண்டும். ஒப்பந்த நிறுவனங்களின் பொறுப்புகள் உறுதி செய்யப்பட வேண்டும்; பாதுகாப்பு விதிகளை மீறும் நிறுவனங்கள் மீது கடுமையான நடவடிக்கை எடுக்கப்பட வேண்டும்;
சம்பந்தப்பட்ட உள்ளாட்சி அதிகாரிகளின் பொறுப்பும் விசாரிக்கப்பட வேண்டும். தொழிலாளர்களுக்கு உரிய பயிற்சி, பாதுகாப்பு உபகரணங்கள், மருத்துவக் காப்பீடு, மாற்றுத் தொழில் வாய்ப்புகள் ஆகியவை உறுதி செய்யப்பட வேண்டும். இயந்திரமயமாக்கல் என்பது திட்ட அறிக்கைகளிலும் அரசு விளம்பரங்களிலும் மட்டும் இருக்காமல், ஒவ்வொரு நகரத்தின் கழிவுநீர் மேலாண்மையிலும் நடைமுறைக்கு வர வேண்டும்.
ஒரு நகரத்தின் வளர்ச்சியை அதன் உயரமான கட்டடங்களாலும் அகலமான சாலைகளாலும் மட்டும் அளவிட முடியாது. அந்த நகரத்தைத் தூய்மையாக வைத்திருக்கும் தொழிலாளியின் உயிருக்கு அது அளிக்கும் மதிப்பில்தான் அதன் உண்மையான வளர்ச்சி வெளிப்படுகிறது.
தமிழ்நாட்டில் பதிவான 100 மரணங்களும், நாடாளுமன்றத் தரவில் இடம்பெற்ற 38 மரணங்களும் ஒவ்வொரு குடும்பத்தின் சிதைந்த எதிர்காலத்தை நினைவூட்டுகின்றன. நாம் அனைவரும் தூய்மையைப் பகிர்ந்துகொள்கிறோம்; ஆனால் அந்தத் தூய்மைக்கான ஆபத்தையும் மரணத்தையும் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்திடம் ஒப்படைத்திருக்கிறோம்.
ஒரு மனிதன் எந்தச் சாதியில் பிறந்தான் என்பது அவன் செய்ய வேண்டிய தொழிலைத் தீர்மானிக்கக் கூடாது. அதைவிட முக்கியமாக, எந்தச் சாதியைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தாலும் அவனது உயிரின் மதிப்பு சமமானதாக இருக்க வேண்டும்.
தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி யாருடைய உயிரைக் காப்பாற்றுகிறது?
விண்வெளியில் சாதனை படைக்கும் இந்தியா, இன்னும் மனிதர்களை மலக்குழிக்குள் இறக்க வேண்டிய நிலையில் இருப்பது தொழில்நுட்பத்தின் தோல்வி மட்டுமல்ல; சமூகநீதியின் தோல்வியுமாகும். மரணத்திற்குப் பிறகு இழப்பீடு வழங்குவதில் காட்டப்படும் அக்கறையை, மரணங்களைத் தடுப்பதிலும் அரசு காட்ட வேண்டும். ஒவ்வொரு உயிரிழப்புக்கும் காரணமானவர்கள் அடையாளம் காணப்பட்டு, உரிய சட்ட நடவடிக்கை எடுக்கப்பட வேண்டும். எந்தச் சூழலிலும் மனிதர்களை ஆபத்தான கழிவுநீர்த் தொட்டிகளுக்குள் இறக்க வேண்டிய அவசியமில்லாத வகையில் முழுமையான இயந்திரமயமாக்கல் உறுதி செய்யப்பட வேண்டும்.
ஒருவேளை இந்த ஆபத்தான தொழிலை அனைத்துச் சாதியினரும் செய்ய வேண்டியிருந்தால், மனிதர்களுக்குப் பதிலாக இயந்திரங்களைக் கொண்டுவருவதில் அரசுகள் இத்தனை ஆண்டுகள் தாமதித்திருக்குமா என்ற கேள்வியை நாம் ஒவ்வொருவரும் நமக்குள் எழுப்பிக்கொள்ள வேண்டும். ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் உழைப்பை மட்டும் பயன்படுத்திக்கொண்டு, அதன் உயிரிழப்புகளைச் சமூகத்தின் பொதுவான பிரச்சினையாகப் பார்க்கத் தவறுவது எந்த வகையான சமத்துவம்?
மலக்குழிக்குள் மனிதர்களை இறக்குவதை முற்றிலும் ஒழிப்பதும், ஒவ்வொரு துப்புரவுத் தொழிலாளியின் உயிரையும் சமமான மனித மாண்புடன் மதிப்பதும், அவர்களது குடும்பங்களுக்கு இழப்பீடு மட்டுமின்றி நீதியையும் வாழ்வாதாரப் பாதுகாப்பையும் உறுதி செய்வதும்தான் உண்மையான தூய்மை. சாதியின் அடிப்படையில் தொழிலும் ஆபத்தும் திணிக்கப்படாத சமூகத்தை உருவாக்குவதுதான் உண்மையான சமத்துவம். துப்புரவுத் தொழிலாளர்களின் உயிரைக் காப்பதுதான் உண்மையான சமூகநீதி.
