அமெரிக்கா தனது 250-ஆவது ஆண்டு விழாவைக் கொண்டாடும் இந்த நேரத்தில், இந்தியா கேட்க வேண்டிய மிக முக்கியமான கேள்வி ஒன்று இருக்கிறது.
“அமெரிக்காவைப் போல ஆக வேண்டுமா?”
என்பதல்ல அந்தக் கேள்வி.
“அமெரிக்காவின் வெற்றியிலிருந்து என்ன கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்?”
என்பதுதான்.
ஏனெனில் வரலாறு ஒருபோதும் நகலெடுக்கப்படுவதில்லை. அது புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.
அமெரிக்காவின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் இராணுவம் அல்ல. அதன் டாலரும் அல்ல. உலகின் தலைசிறந்த பல்கலைக்கழகங்கள், ஆராய்ச்சி நிறுவனங்கள், புதுமைகளை ஊக்குவிக்கும் பொருளாதாரச் சூழல், தோல்வியைத் தண்டிக்காமல் மீண்டும் முயற்சிக்க அனுமதிக்கும் தொழில்முனைவு கலாச்சாரம்—இவையே அதன் நீண்டகால வலிமையின் அடித்தளங்கள்.
உலகின் முன்னணி தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் ஏன் அங்கு உருவாகின? உலகின் பல நாடுகளைச் சேர்ந்த திறமையாளர்கள் ஏன் அமெரிக்காவைத் தேர்ந்தெடுத்தனர்? இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில், அதன் இயற்கை வளங்களில் இல்லை; அறிவை முதலீடாகக் கருதிய தேசிய மனப்பான்மையில் உள்ளது.
இந்தியாவுக்கும் இதே வாய்ப்பு இருக்கிறது.
ஆனால், இந்தியாவின் பாதை அமெரிக்காவின் பாதையாக இருக்க முடியாது.
அமெரிக்கா ஒரு குடியேற்றச் சமூகமாக உருவான நாடு. இந்தியா ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாகத் தொடரும் நாகரிகத்தின் மீது கட்டப்பட்ட நாடு.
அமெரிக்கா உலகிற்கு “வாய்ப்பின் கனவை” வழங்கியது.
இந்தியா உலகிற்கு “வாழ்வின் அர்த்தத்தை” வழங்கிய நாகரிகம்.
இந்த இரண்டையும் குழப்பிவிட்டால், 2047 ஒரு பொருளாதார இலக்காக மட்டுமே மாறிவிடும்.
“விஸ்வகுரு’ என்ற சொல்லும் இதே இடத்தில்தான் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.
விஸ்வகுரு என்பது உலகிற்கு அறிவுரை கூறும் நிலை அல்ல.
உலகம் தானாகவே கற்றுக்கொள்ள விரும்பும் ஒரு சமூகமாக மாறுவதே உண்மையான விஸ்வகுரு.
ஒரு நாடு பணக்காரமாக இருப்பதால் உலகம் அதை மதிக்காது.
ஒரு நாடு சக்திவாய்ந்ததாக இருப்பதால் மட்டும்கூட உலகம் அதை நேசிக்காது.
ஆனால், ஒரு நாடு நம்பகமானதாக இருந்தால், புதுமையை உருவாக்கினால், மனித வளத்தை வளர்த்தால், சட்டத்தின் மீது நம்பிக்கை ஏற்படுத்தினால், உலகம் தானாகவே அதைப் பின்பற்றும்.
அமெரிக்காவின் 250 ஆண்டுகள் இந்தியாவிற்கு சொல்லும் மிகப்பெரிய பாடம் இதுதான்.
சுதந்திரம் ஒரு நிகழ்வு அல்ல; தொடர்ந்து புதுப்பிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு தேசிய ஒப்பந்தம்.
இந்தியா 2047-ல் உலகின் முன்னணி நாடாக உயர வேண்டுமெனில், வெறும் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி உயர்ந்தாலோ, உயரமான கட்டடங்கள் கட்டப்பட்டாலோ போதாது.
ஒவ்வொரு பள்ளியும் உலகத் தரம் பெற வேண்டும்.
ஒவ்வொரு பல்கலைக்கழகமும் ஆராய்ச்சியின் மையமாக மாற வேண்டும்.
ஒவ்வொரு மாவட்டமும் தொழில்முனைவின் மையமாக வளர வேண்டும்.
ஒவ்வொரு குடிமகனும் தனது திறமையை உலகத் தரத்தில் வெளிப்படுத்தும் சூழல் உருவாக வேண்டும்.
2047-ல் இந்தியா உலகிற்கு முன்மாதிரியாக நிற்க வேண்டுமெனில், உலகின் வெற்றிகளைப் பொறாமைப்படாமல் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; அதே நேரத்தில் தனது நாகரிக அடையாளத்தை இழக்காமல் முன்னேற வேண்டும்.
அமெரிக்கா உலகிற்கு வாய்ப்பின் சக்தியை நிரூபித்தது.
இந்தியா உலகிற்கு மதிப்புகளின் சக்தியை நிரூபிக்க வேண்டிய காலம் இதுவாகும்.
2047 என்பது ஒரு இலக்கு ஆண்டு அல்ல.
இந்தியா உலகிற்கு என்ன கற்பிக்கப் போகிறது என்ற கேள்விக்கான முதல் பதிலை எழுதத் தொடங்க வேண்டிய ஆண்டாகும்.
