புத்துணர்ச்சியும், எப்பேர்ப்பட்ட சவால்களையும் எதிர்கொள்ளும் மனவலிமையையும் தரக்கூடிய ஒரு நிஜ வாழ்க்கை நாயகியின் கதை இது.
துன்பத்தின் விளிம்பிற்குத் தள்ளப்பட்ட சிந்துதாய் சப்கல் (Sindhutai Sapkal) எப்படி ஆயிரக்கணக்கான அனாதைக் குழந்தைகளுக்கு தாயாக விஸ்வரூபம் எடுத்தார் என்ற வரலாறு இங்கே…
நவம்பர் 14, 1948-ம் ஆண்டு மகாராஷ்டிராவின் வார்தா மாவட்டத்தில் உள்ள பிம்ப்ரி மேகே என்ற கிராமத்தில் ஒரு ஏழைக் குடும்பத்தில் பிறந்தார் சிந்துதாய். குடும்பத்திற்கு பெண் குழந்தை பாரம் எனக் கருதப்பட்டதால், அவரை `சிந்தி’ (Chindhi – கிழிந்த துணி) என்று பெயரிட்டு அழைத்தனர்.
அவரது தந்தை அபிமான்ஜிக்கு மகளைப் படிக்க வைக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தது. ஆனால் தாயின் எதிர்ப்பால் அது சாத்தியமாகவில்லை. மாடு மேய்க்கச் செல்லும் சாக்கில் பள்ளிக்குச் சென்று நான்காம் வகுப்பு வரை மட்டுமே அவரால் படிக்க முடிந்தது.
வறுமை காரணமாக, வெறும் 12 வயதிலேயே 30 வயதான ஸ்ரீஹரி சப்கல் என்பவருக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கப்பட்டார்.
திருமணத்திற்குப் பிறகும் அவரது வாழ்க்கை மலரவில்லை. சிறு வயதிலேயே முதிர்ச்சியான குடும்பப் பொறுப்புகள். அப்போது, அவர் வாழ்ந்த பகுதியில் உள்ளூர் நிலச்சுவான்தார்கள் ஏழை மக்களைச் சுரண்டுவதைப் பார்த்து, சிந்துதாய் வனத்துறையினரிடம் புகாரளித்து அவர்களுக்கு எதிராகப் போராடினார்.
இதனால் ஆத்திரமடைந்த நிலச்சுவான்தார்கள், சிந்துதாயின் நடத்தை குறித்து அவரது கணவரிடம் தவறான வதந்திகளைப் பரப்பினர்.
அதன் விளைவு கற்பனைக்கெட்டாத கொடூரம். சிந்துதாய் ஒன்பது மாத கர்ப்பிணியாக இருந்தபோது, கணவரால் ஈவிரக்கமின்றி கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டு வீட்டைவிட்டுத் துரத்தப்பட்டார். போக்கிடமின்றி அலைந்த அந்த இரவில், சிந்துதாய்க்குப் பிரசவ வலி ஏற்பட்டது.
யாருமற்ற ஒரு மாட்டுத் தொழுவத்தில், பசுக்களுக்கு மத்தியில் ஒரு பெண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தார். உதவிக்கு யாருமில்லாத நிலையில், அருகிலிருந்த கூர்மையான கல்லைக் கொண்டு தன் தொப்புள் கொடியைத் தானே அறுத்துக் கொண்டார்.
கணவரும் கைவிட்டு, பிறந்த வீட்டாரும் ஏற்க மறுத்த நிலையில், பசியால் வாடிய குழந்தையைக் காப்பாற்ற அவருக்கு வேறு வழியிருக்கவில்லை.
ரயில் நிலையங்களிலும், தெருக்களிலும் பிச்சையெடுத்துத் தன்னுயிரையும் தன் குழந்தையின் உயிரையும் காப்பாற்றிக் கொண்டார். தற்கொலை செய்துகொள்ள பலமுறை நினைத்தாலும், பசியால் வாடும் சக அனாதைக் குழந்தைகளைப் பார்த்தபோது அவரது மனம் மாறியது.
தன்னைப் போலவே ஆதரவற்ற நிலையில் சுற்றும் அனாதைக் குழந்தைகளுக்குத் தானொரு தாயாக மாற அவர் முடிவு செய்தார். பிச்சையெடுத்தும், ரயில் நிலையங்களில் பஜனைப் பாடல்கள் பாடியும் கிடைத்த சிறு தொகையைக் கொண்டு அந்தக் குழந்தைகளுக்கு உணவளித்தார்.
தன்னிடம் அடைக்கலம் தேடி வந்த அனாதைக் குழந்தைகள் மீது தன் சொந்தப் பெண் குழந்தை இருப்பதன் காரணமாகப் பாகுபாடு வந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக, தன் சொந்த மகளை புனேவில் உள்ள ஸ்ரீமந்த் தக்துஷேத் ஹல்வாய் என்ற அறக்கட்டளைக்குத் தத்துக் கொடுத்துவிட்டு, ஒட்டுமொத்த அனாதைக் குழந்தைகளுக்கும் தாயானார்.
தனது அயராத உழைப்பாலும், கருணையாலும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிதிகளைத் திரட்டி, பல அனாதை ஆசிரமங்களை நிறுவினார். சன்மதி பால் நிகேதன் (Sanmati Bal Niketan), மமதா பால் சதன் போன்ற பல இல்லங்களை மகாராஷ்டிராவில் நிறுவினார்.
சுமார் 1,500க்கும் மேற்பட்ட அனாதைக் குழந்தைகளைத் தத்தெடுத்து வளர்த்தார். அந்தக் குழந்தைகளில் பலர் இன்று மருத்துவர்களாக, வழக்கறிஞர்களாக, பொறியாளர்களாக, சமூக சேவகர்களாக உயர்ந்துள்ளனர்.
அவருக்கு 282 மருமகன்கள், 49 மருமகள்கள் மற்றும் 1000க்கும் மேற்பட்ட பேரக்குழந்தைகள் கொண்ட ஒரு மாபெரும் குடும்பம் உருவானது.
விருதுகள்
அவரது ஈடு இணையற்ற தியாகத்தைப் போற்றும் வகையில் தேசிய மற்றும் சர்வதேச அளவில் 750க்கும் மேற்பட்ட விருதுகள் அவருக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன.
-
பத்மஸ்ரீ விருது (2021): இந்திய அரசின் மிக உயரிய குடிமகன் விருதுகளில் ஒன்று.
-
நாரி சக்தி புரஸ்கார் (2017): பெண்களின் அதிகாரமளிப்பிற்காக இந்திய அரசு வழங்கும் உயரிய விருது.
-
அன்னை தெரசா விருது (2013): சமூக நீதிக்கான விருது.
அவர் பெற்ற விருதுகளின் மூலம் கிடைத்த தொகையை மீண்டும் தனது அனாதை இல்லங்களின் வளர்ச்சிக்காகவே செலவிட்டார்.
கணவருக்கு மன்னிப்பு
தன்னை வீட்டை விட்டுத் துரத்திய கணவர் ஸ்ரீஹரி சப்கல் வயதாகி, ஆதரவற்ற நிலையில் வந்து மன்னிப்பு கேட்டார்.
அவரை அன்போடு ஏற்றுக்கொண்ட சிந்துதாய், “ஒரு மனைவியாக உங்களை மன்னிக்க முடியாது, ஆனால் நான் இப்போது ஒரு தாய். நீங்கள் எனது மூத்த பிள்ளை” என்று கூறி, தன் கணவரையே தனது `மூத்த மகனாக’ தத்தெடுத்துக் கொண்டார்.
தான் படிக்க முடியாமல் போனாலும், தன்னிடம் வளர்ந்த அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் உயர்தரக் கல்வியை வழங்கி அவர்களைச் சமூகத்தில் உயர்ந்த நிலையில் அமர்த்தினார். அவரது சொந்த மகள் மம்தாவும் பின்னர் ஒரு மனநல மருத்துவராகப் படித்து, தன் தாயின் வழியிலேயே சமூக சேவை செய்து வருகிறார்.
ஜனவரி 4, 2022 அன்று தனது 73வது வயதில் மாரடைப்பால் காலமானார். மகாராஷ்டிர அரசு அவருக்கு முழு அரசு மரியாதையுடன் இறுதி அஞ்சலி செலுத்தியது.
“என்னை நிராகரித்த உலகம் எனக்குப் பசியைக் கற்றுக் கொடுத்தது. அந்தப் பசியே என்னை இந்த உலகின் பசியைப் போக்கத் தூண்டியது” என்பது அவரது புகழ் பெற்ற வார்த்தைகள்.
வாழ்க்கை நம்மை எவ்வளவு தூரம் கீழே தள்ளினாலும், அங்கிருந்து ஒரு மாபெரும் சரித்திரத்தைப் படைக்க முடியும் என்பதற்குச் சிந்துதாய் ஒரு வாழும் உதாரணம். இன்று நாம் எதிர்கொள்ளும் எந்தச் சவாலும் இதைவிடப் பெரியதாக இருக்கப் போவதில்லை!
