‘சின்ன வீடு’ திரைப்படம் உடல் அழகைப் பற்றிய படம் அல்ல. மனிதன் மற்றவரைப் பார்ப்பதற்கு முன், தன் விருப்பங்களைப் பார்க்கிறான் என்பதற்கான ஆய்வு. நம்முடைய பார்வை உண்மையைப் பதிவு செய்வதில்லை; நம்முடைய ஆசைகளைப் பதிவு செய்கிறது என்பதையே அந்தத் திரைப்படம் அமைதியாக வெளிப்படுத்துகிறது.
‘தாவணிக் கனவுகள்’ திரைப்படம் பொருளாதாரத்தைப் பற்றிய கதை அல்ல. ஒரு குடும்பத்தில் மூத்த மகனின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை எப்போது குடும்பத்தின் பொதுச் சொத்தாக மாறுகிறது என்ற சமூகக் கேள்வி. அங்கே வறுமை ஒரு பின்னணி அல்ல; தனிமனித அடையாளத்தை மெதுவாகக் கரைக்கும் அமைப்பு.
பாக்யராஜின் உண்மையான சாதனை என்ன?
அவர் சம்பவங்களை உருவாக்கவில்லை. சம்பவங்கள் உருவாகும் மனிதச் சூழலை உருவாக்கினார்.
அவர் நகைச்சுவையை உருவாக்கவில்லை. மனிதன் தன்னைப் பற்றித் தவறாக நம்பும் தருணத்தை உருவாக்கினார்.
அவர் காதலை எழுதவில்லை. மனிதன் தன்னையே புரிந்துகொள்ளத் தவறும் இடத்தை எழுதினார்.
இதனால்தான் அவரது திரைக்கதைகள் இன்றும் பழமையாகவில்லை. அவை குறிப்பிட்ட காலத்தைப் பதிவு செய்யவில்லை; மனித இயல்பின் மாறாத அமைப்பைப் பதிவு செய்தன.
உலகத் திரைப்பட வரலாற்றில் சில இயக்குநர்கள் காட்சிகளால் சிந்திக்க வைத்தனர்; சிலர் மௌனத்தால் சிந்திக்க வைத்தனர். பாக்யராஜ் மட்டும், தவறான புரிதல்களால் சிந்திக்க வைத்தார். அவரது கதைகளில் உண்மை தாமதமாக வருகிறது; ஆனால் அந்தத் தாமதம்தான் கதையின் உயிர்.
அவரது திரைப்படங்களை மீண்டும் பார்க்கும்போது நாம் கதையை நினைவுகூர்வதில்லை. “இந்தக் கதாபாத்திரம் ஏன் இப்படி முடிவு செய்தது?” என்ற கேள்வியை நினைவுகூர்கிறோம். அதுவே பாக்யராஜின் படைப்புகளின் நிலைத்தன்மை.
அதனால்தான் அவரை “திரைக்கதை மன்னன்” என்று மட்டும் அழைப்பது போதாது. அவர் தமிழ்த் திரைப்படத்தில் மனித இயல்பின் மறைவழிகளை காட்சிமொழியாக மாற்றிய சிந்தனையாளர். அவர் திரைப்படங்களை இயக்கவில்லை; மனித மனம் எவ்வாறு தன்னைத் தானே ஏமாற்றிக்கொள்கிறது என்பதை இயக்கினார்.
அவரது மறைவு ஒரு கலைஞனின் மறைவு மட்டுமல்ல. மனிதனைப் புரிந்துகொள்வதற்காகத் திரைப்படத்தைப் பயன்படுத்திய ஒரு அரிய சிந்தனை மரபின் அமைதியான நிறுத்தம்.
-புகழ் தயாளன், காரைக்குடி
