கடைசிக் குரல்
பிரதாப் கைது செய்யப்பட்டார். விசாரணையில் அவர் ஒரு உண்மையை ஒப்புக்கொண்டார். அரவிந்த் விபத்தில் இறக்கவில்லை. காரிலிருந்து வெளியேற முயன்றபோது பிரதாப் அவனைத் தாக்கியிருந்தார். பின்னர் காரை ஆற்றில் தள்ளியிருந்தார்.
நிலா மட்டும் தப்பித்திருந்தாள். ஆனால் நான்கு மாதங்களுக்குப் பிறகு அவளைக் கண்டுபிடித்தபோது, அவள் தன்னுடைய உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காகப் போராடியிருந்தாள்.
பிரதாப் அவளைக் கொன்றுவிட்டு உடலை காருக்குள் வைத்திருந்தார். இரண்டு மரணங்களையும் ஒரே விபத்தாக மாற்றுவதுதான் அவரது திட்டம். ஆனால் அவர் மறந்துபோன ஒன்று இருந்தது.
ஆதவனின் கேமரா. அவன் எடுத்த முதல் காணொளியில் காரின் கதவு திறந்திருந்தது. பின்னர் அது மூடப்பட்டிருந்தது. அந்தச் சிறிய வேறுபாடுதான் பிரதாப் அந்த இடத்துக்கு முன்பே வந்திருந்தார் என்பதை நிரூபித்தது.
அந்தக் காணொளி நீதிமன்றத்தில் முக்கியமான ஆதாரமாக ஏற்கப்பட்டது. பிரதாப் மற்றும் அவருடன் தொடர்புடையவர்கள் மீது குற்றவியல் நடவடிக்கை தொடர்ந்தது.
ராஜசேகரும் தனது மகனைக் காப்பாற்றாமல் உண்மையை மறைத்ததற்காக விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டார். ஆனால் விசாரணை முடிந்த பிறகும் ஆதவனுக்கு ஒரு கேள்வி மட்டும் இருந்தது.
நிலா இறப்பதற்கு முன்பு அந்த அறையில் எழுதியிருந்த வாசகம்:
‘அவன் இல்லை. நான் மட்டும்.’
அதன் பொருள் என்ன?
அரவிந்த் இறந்துவிட்டார் என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாளா? அல்லது அவன் உயிரோடு இருப்பதாக அவள் நம்பியிருந்தாளா?
ஆற்றின் கடைசி ரகசியம்
வழக்கு முடிவடைந்து சில வாரங்களுக்குப் பிறகு ஆதவன் தனது பழைய காணொளிகளை ஒழுங்குபடுத்திக்கொண்டிருந்தான். அப்போது அவன் ஆற்றில் காரைக் கண்டுபிடித்த முதல் நாளில் எடுத்த ஒரு காட்சியை மீண்டும் பார்த்தான்.
காரின் பின்புறக் கண்ணாடியில் ஒரு உருவம் தெரிந்தது. அவன் அந்தக் காட்சியைப் பெரிதாக்கினான்.
அது ஒரு மனிதனின் முகம். அந்த முகத்தைப் பார்த்ததும் அவனுடைய கைகள் நடுங்கின.
அது அரவிந்த். ஆனால் அது எப்படி சாத்தியம்? அரவிந்தின் எலும்புக்கூடு காருக்குள் கிடைத்துவிட்டது. மரபணு பரிசோதனையும் உறுதிப்படுத்திவிட்டது.
அப்படியானால் அந்த முகம் யாருடையது? அவன் மீண்டும் அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தான்.
இந்த முறை முகத்தின் அருகே இருந்த சிறிய எழுத்துகளைக் கவனித்தான். காரின் பின்புறக் கண்ணாடியில் ஒட்டப்பட்டிருந்தது ஒரு பழைய புகைப்படம். அதில் அரவிந்த் மட்டுமல்ல, இன்னொரு மனிதனும் இருந்தான். அந்த மனிதனின் முகம் அரவிந்தைப் போலவே இருந்தது.
அவன் அரவிந்தின் இரட்டைப் பிறவிச் சகோதரன். அந்த உண்மை விசாரணையில் எங்கும் வெளிவரவில்லை. ஆனால் ஆதவன் பழைய செய்திகளைத் தேடினான். அரவிந்தின் குடும்பத்தைப் பற்றிய ஒரு பழைய செய்தியில், சிறுவயதிலேயே இறந்துவிட்டதாகக் கூறப்பட்ட அவனுடைய இரட்டையர் பற்றிய குறிப்பு இருந்தது.
அவன் மீண்டும் ராஜசேகரைத் தொடர்புகொண்டான்.
“சார், உங்களுக்கு இன்னொரு மகன் இருந்தாரா?”
மறுமுனையில் நீண்ட அமைதி. பின்னர் ராஜசேகர் சொன்னார்.
“அந்த உண்மையை நீ ஏன் இப்போது கேட்கிறாய்?”
ஆதவன் பதில் சொல்லவில்லை. ராஜசேகர் மெதுவாகச் சொன்னார்.
“என் இரண்டு மகன்களில் ஒருவன் இறந்துவிட்டான் என்று எல்லோரும் நினைத்தார்கள். ஆனால் அவன் இறக்கவில்லை. அவன்தான் அரவிந்தின் பெயரில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தான்.”
அந்த நொடி ஆதவனுக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தது.
காருக்குள் கிடைத்த எலும்புக்கூடு அரவிந்துடையதுதான். ஆனால் அது அரவிந்தாக வாழ்ந்த அவனுடைய இரட்டையருடையது.
உண்மையான அரவிந்த் எங்கே? ராஜசேகர் பதில் சொல்லவில்லை. மௌனமாக சென்றார். ஆதவன் மீண்டும் வந்து ஆற்றைப் பார்த்தான். அவன் கண்டுபிடித்தது ஒரு கார் மட்டுமல்ல.
ஒரு மரணம்.
ஒரு பொய்.
ஒரு மறைக்கப்பட்ட அடையாளம். ஆனால் இன்னும் ஒரு மனிதன் காணாமல் போயிருந்தான். அவன் கேமராவை எடுத்துக்கொண்டு ஆற்றுக்குள் இறங்கினான். தண்ணீருக்கு அடியில் இருள் இருந்தது. அந்த இருளுக்குள் இன்னொரு ரகசியம் காத்திருந்தது. சில மனிதர்கள் காணாமல் போவதில்லை. அவர்களுடைய அடையாளங்கள்தான் காணாமல் போகின்றன.