இறுதியாக…
கடந்துபோன பண்டிகை பலருக்குப் புத்தாடைகளோடும் பட்டாசுகளோடும் இனிப்புகளோடும் மகிழ்ச்சியாகக் கடந்து சென்றிருக்கலாம். ஆனால், சிலருக்குப் பழைய ஆடைகளோடும், குறைந்த உணவோடும், நிறைவேறாத ஆசைகளோடும், சொல்ல முடியாத ஏக்கங்களோடும் கடந்து சென்றிருக்கலாம்.
நாம் கொண்டாடிய பண்டிகையின் மகிழ்ச்சி, மற்றொருவரின் வாழ்க்கையிலும் சிறிதளவாவது ஒளியை ஏற்படுத்தியதா என்பதுதான் சிந்திக்க வேண்டிய முக்கியமான கேள்வி.
நம்முடைய வீட்டில் ஏற்றும் ஒரு விளக்கு நமக்கு வெளிச்சம் தரலாம்; ஆனால், மற்றொருவரின் வாழ்க்கையில் ஏற்றும் நம்பிக்கை விளக்குத்தான் இந்தச் சமூகத்திற்கு வெளிச்சம் தரும்.
வறுமையில் இருப்பவர்களின் முகத்தில் ஒரு புன்னகையை ஏற்படுத்த முடியாத கொண்டாட்டம், அதன் முழுமையான மகிழ்ச்சியை அடைந்துவிட்டதாகக் கூற முடியாது.
பட்டாசுகளின் சத்தம் அடங்கிவிடும்; அலங்கார விளக்குகள் அணைந்துவிடும்; புத்தாடைகளின் புதுமையும் மறைந்துவிடும். ஆனால், நாம் ஒருவருக்குச் செய்த உதவியும், அவருடைய மனதில் உருவாக்கிய நம்பிக்கையும் என்றும் நிலைத்திருக்கும்.
எனவே, பண்டிகை என்பது நாம் மட்டும் மகிழ்ச்சியாகக் கொண்டாடும் திருநாளாக இல்லாமல், நம்மைச் சுற்றியுள்ள ஏழை, எளிய மக்களும் மகிழ்ச்சியோடு வாழ வழிவகுக்கும் மனிதநேயத் திருநாளாக மாற வேண்டும்.
ஏனெனில், உண்மையான வெளிச்சம் என்பது வீடுகளில் விளக்கேற்றுவது மட்டுமல்ல; வறுமையால் இருண்டுபோன மனிதர்களின் வாழ்க்கையிலும் நம்பிக்கை ஒளியை ஏற்றுவதுதான்!
–பா.நூருல்லாஹ்