கையில் காசின்றி உலகையே வியக்க வைத்த `கருணை தேவன்' – அப்துல் சத்தார் ஏதி வாழ்க்கை வரலாறு!

இன்றைய நாளை ஒரு சாதாரண மனிதனின் அசாதாரண சரித்திரத்துடன் தொடங்குவோம். உலகை மாற்ற மிகப்பெரிய செல்வமோ, அதிகாரமோ தேவையில்லை; பிறர் வலியைத் தன் வலியாக உணரும் இரக்கமும், தூய அன்பும் இருந்தால் போதும் என்பதை வாழ்ந்து காட்டிய ஒரு உன்னத மனிதரின் கதை இது.

பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் குஜராத் மாநிலத்தில் உள்ள பன்ட்வா என்ற கிராமத்தில் 1928 ஜனவரி 1-ம் தேதி பிறந்தார் அப்துல் சத்தார் ஏதி (Abdul Sattar Edhi). சிறு வயதிலேயே அவரது தாய் அவருக்கு ஒரு அற்புதமான பாடத்தைப் போதித்தார்.

தினமும் பள்ளிக்குச் செல்லும் போது சிறுவன் ஏதிக்கு இரண்டு பைசாக்கள் கொடுப்பார். “ஒரு பைசாவை உனக்கு வைத்துக்கொள், இன்னொரு பைசாவைப் பசியோடு இருக்கும் யாருக்காவது கொடு” என்பது தாயின் அன்புக்கட்டளை. அந்த ஒரு பைசாவில் விதைக்கப்பட்ட இரக்கம்தான் பின்னாளில் உலகையே திரும்பிப் பார்க்க வைத்தது.

வாழ்க்கையை மாற்றிய தாயின் மரணம்

ஏதிக்கு 11 வயது இருக்கும்போது அவரது தாயார் பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டு மனநலனையும் இழந்தார். தனது பள்ளிப் படிப்பைப் பாதியிலேயே நிறுத்திவிட்டு, தாயைத் தனது கைகளாலேயே சிறுவன் ஏதி பராமரித்தார். வறுமை மற்றும் சரியான மருத்துவ வசதியின்மை காரணமாக, ஏதிக்கு 19 வயதாக இருக்கும்போது அவரது தாய் உயிரிழந்தார்.

இந்த இழப்பு அவரை நிலைகுலையச் செய்தது. “என்னைப்போல் அரவணைக்க யாருமில்லாத, நோயோடு போராடும் அனாதைகளின் நிலை என்னவாகும்?” என்ற கேள்வி அவர் மனதைக் குடைந்தது. அந்த வலியே அவரது வாழ்க்கைக்கான வெளிச்சமாக மாறியது. அப்போதுதான் 1947, இந்தியா-பாகிஸ்தான் பிரிவினையின்போது, ஏதி குடும்பத்தினர் கையில் ஒரு காசுகூட இல்லாமல் பாகிஸ்தானின் கராச்சி நகருக்கு அகதிகளாக இடம்பெயர்ந்தனர்.

தெருவில் பிச்சையெடுத்தார்…

கராச்சியில் துணி வியாபாரம், தரகர் எனப் பல சிறு வேலைகளைச் செய்தாலும் அவர் மனம் ஏழைகளை நோக்கியே இருந்தது. ஆதரவற்றவர்களுக்கு உதவப் பணம் தேவைப்பட்டதால், எதற்கும் தயங்காமல் கராச்சி வீதிகளில் துணியை விரித்துப் பிச்சையெடுக்கத் தொடங்கினார்.

மக்கள் கொடுத்த சிறு நிதியைச் சேர்த்து, 1951-ம் ஆண்டு `ஏதி அறக்கட்டளை’யை (Edhi Foundation) ஒரு சிறிய இலவச மருந்தகமாகத் தொடங்கினார். உதவி கேட்டு நள்ளிரவில் யார் வந்தாலும் உடனடியாகச் சென்று உதவ ஏதுவாக, அந்த மருந்தகத்திற்கு வெளியே உள்ள ஒரு சிமெண்ட் பெஞ்சில்தான் அவர் பல ஆண்டுகள் உறங்கினார்!

ஆதரவற்ற பிணங்களுக்காக…

ஏதியின் மிக உன்னதமான பணி, கேட்பாரற்ற பிணங்களை அடக்கம் செய்ததே ஆகும். சாக்கடைகளிலும், குப்பைத் தொட்டிகளிலும், விபத்துகளிலும் சிக்கி அழுகிய நிலையில் கிடக்கும் சடலங்களை மற்றவர்கள் அருவருப்புடன் கடந்து சென்றபோது, ஏதி தனது கைகளாலேயே அந்தச் சடலங்களை அள்ளி வந்தார்.

யாருமே இல்லாத அந்தப் பிணங்களுக்குத் தனது சொந்தக் கைகளாலேயே குளிப்பாட்டி, எந்த மத பாகுபாடும் இன்றி உரிய மரியாதையுடன் அடக்கம் செய்தார். தன் வாழ்நாளில் பல்லாயிரக்கணக்கான அனாதைச் சடலங்களுக்கு அவர் இறுதி மரியாதை செய்துள்ளார்.

உலகின் மிகப்பெரிய ஆம்புலன்ஸ் சேவை

1957-ல் ஆசியப் புளூ காய்ச்சல் பரவியபோது, மக்களின் நன்கொடையைக் கொண்டு ஒரு பழைய வேனை வாங்கி அதை ஆம்புலன்ஸாக மாற்றினார். அவரே அதனை ஓட்டிச் சென்று நோயாளிகளை மருத்துவமனையில் சேர்த்தார். அந்த ஒரு வேனில் தொடங்கிய ஏதி அறக்கட்டளையானது இன்று வான், கடல் மற்றும் தரைவழியாக இயங்கும் சுமார் 2000-க்கும் மேற்பட்ட ஆம்புலன்ஸ்களைக் கொண்டு `உலகின் மிகப்பெரிய தன்னார்வ ஆம்புலன்ஸ் சேவை’ (World’s Largest Volunteer Ambulance Network) எனக் கின்னஸ் சாதனை படைத்துள்ளது.

தொட்டிலில் தவழ்ந்த 20,000 உயிர்கள்…

தன்னைப் போலவே சேவை மனப்பான்மை கொண்ட செவிலியரான பில்கிஸ் என்பவரை 1965-ம் ஆண்டு திருமணம் செய்துகொண்டார். இந்தத் தம்பதிக்கு நான்கு குழந்தைகள். பில்கிஸ் ஏதியும் கணவருக்குத் தோளோடு தோள் நின்று ஏதி அறக்கட்டளையை விரிவுபடுத்தினார்.

பாகிஸ்தானில் வறுமையாலும் பிற காரணங்களாலும் பச்சிளங்குழந்தைகள் குப்பைத் தொட்டியில் வீசப்பட்டுக் கொல்லப்படுவதைக் கண்டு துடித்தார் ஏதி. உடனடியாக, தனது மையங்களுக்கு வெளியே “அவர்களைக் கொல்லாதீர்கள், இங்கு விட்டுச் செல்லுங்கள்” (Do not kill them, leave them here) என்று எழுதி ஒரு தொட்டிலை வைத்தார்.

இதன் மூலம் குப்பைகளில் வீசப்பட இருந்த சுமார் 20,000-க்கும் மேற்பட்ட பச்சிளங்குழந்தைகளை மீட்டு, வளர்த்து ஆளாக்கினார். 50,000-க்கும் மேற்பட்ட அனாதைக் குழந்தைகளுக்கு தந்தையாகவும் மாறினார்.

உயரிய விருதுகள்…

1986-ல் `ராமன் மகசேசே’ விருது (Ramon Magsaysay), லெனின் அமைதிப் பரிசு உட்பட பல சர்வதேச விருதுகளைப் பெற்றார். பலமுறை நோபல் அமைதிப் பரிசுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டார்.

இவ்வளவு பெரிய சாம்ராஜ்யத்தை நடத்தினாலும், பல கோடிகளில் நன்கொடைகள் வந்தாலும், அவர் தனக்காக ஒரு பைசாவைக்கூட எடுத்துக்கொண்டதில்லை. வாழ்நாள் முழுவதும் அவர் பயன்படுத்தியது வெறும் இரண்டே இரண்டு ஜோடி உடைகள்தான்! ஆடம்பர மாளிகைகளை வேண்டாம் என்று மறுத்துவிட்டு, தனது மையத்தில் ஜன்னல் கூட இல்லாத ஒரு சிறிய அறையில்தான் வாழ்நாளைக் கழித்தார்.

அவரிடம் மதம் பற்றிப் பலர் கேள்வி எழுப்பியபோது, “என் மதம் மனிதநேயம், அதுவே உலகின் அனைத்து மதங்களின் அடிப்படை” என்று ஆணித்தரமாகக் கூறினார்.

இறுதி மூச்சு…

சிறுநீரகக் கோளாறால் பாதிக்கப்பட்ட ஏதி, சிகிச்சைக்காக வெளிநாடு செல்ல பல நாட்டுத் தலைவர்கள் முன்வந்தபோதும் அதனைத் திட்டவட்டமாக மறுத்துவிட்டார். “நான் சாதாரண மக்களில் ஒருவன், என் நாட்டு அரசு மருத்துவமனையிலேயே சிகிச்சை பெறுகிறேன்” என்றார்.

ஜூலை 8, 2016 அன்று தனது 88-வது வயதில் காலமானார். மரணத்திற்குப் பிறகும் தன் உடல் உறுப்புகளைத் தானம் செய்யுமாறு அவர் உயில் எழுதியிருந்தார். அவரது கண்களைத் தவிர மற்ற உறுப்புகள் செயலிழந்துவிட்டதால், அந்த இரு கண்கள் மூலம் இரண்டு பார்வையற்றவர்களுக்கு வெளிச்சம் கொடுத்துவிட்டே விடைபெற்றார்.

ஒரு சாதாரண மனிதனால் உலகை எந்த அளவு தன் அன்பால் ஆள முடியும் என்பதற்கு அப்துல் சத்தார் ஏதி ஓர் உதாரண சரித்திரம். நம்மிடம் என்ன இல்லை என்று கவலைப்படுவதை விட, இருப்பதை வைத்து மற்றவர்களுக்கு எப்படி ஒளியேற்றலாம் எனச் சிந்திப்பதே ஒரு மனிதனின் உண்மையான கனவு.

நன்றி