ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணின் மக்கள் இயக்கம்: அரசியல் எதிர்ப்புக்கு புதிய பரிமாணம்!
எதிர்க்கட்சிகளின் ஒருங்கிணைப்பு முயற்சிகள் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த சூழலில், 1974-ஆம் ஆண்டு குஜராத் மற்றும் பீகாரில் மாணவர் இயக்கங்கள் தீவிரமடைந்தன. விலைவாசி உயர்வு, ஊழல், வேலைவாய்ப்பின்மை, நிர்வாகச் சீர்கேடு போன்ற பிரச்சினைகளை முன்வைத்து மாணவர்கள் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். பீகார் மாணவர் இயக்கத்துக்குத் தலைமை ஏற்குமாறு ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணிடம் கோரிக்கை வைக்கப்பட்டது. அவர் இயக்கத்தில் இணைந்ததும், அது மாநில எல்லைகளைக் கடந்து தேசிய அரசியல் கவனத்தைப் பெற்றது.
ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயண் முன்வைத்த “முழுமையான புரட்சி’ என்ற கருத்து, வெறும் ஆட்சி மாற்றத்தை மட்டும் நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கவில்லை. அரசியல், சமூக, பொருளாதாரம், கல்வி மற்றும் நிர்வாகம் ஆகிய துறைகளில் அடிப்படை மாற்றம் ஏற்பட வேண்டும் என்பதே அதன் நோக்கமாக இருந்தது. இந்த இயக்கத்தில் சோசலிஸ்டுகள், ஜனசங்கத்தினர், மாணவர் அமைப்புகள், காங்கிரஸ் எதிர்ப்பாளர்கள் எனப் பல்வேறு தரப்பினர் பங்கேற்றனர். இதனால் இதுவரை தனித்தனியாகச் செயல்பட்ட பல அரசியல் சக்திகள் ஒரே மக்கள் இயக்கத்தின் வழியாகச் சந்திக்கும் சூழல் உருவானது. எதிர்க்கட்சி அரசியல் இனி தேர்தல் மேடைகளில் மட்டும் நடைபெறாமல், மக்கள் போராட்டங்களுடனும் ஜனநாயக உரிமைகளுக்கான கோரிக்கைகளுடனும் இணைந்தது.
அவசரநிலை: எதிர்க்கட்சிகளின் அரசியல் பாதையை மாற்றிய காலம்!
இந்திரா காந்தி தலைமையிலான மத்திய அரசுக்கும் எதிர்க்கட்சிகளுக்கும் இடையிலான மோதல் தீவிரமடைந்துகொண்டிருந்த நிலையில், 1975 ஜூன் 25 அன்று நாட்டில் அவசரநிலை அறிவிக்கப்பட்டது. அதன் பின்னர் பல எதிர்க்கட்சித் தலைவர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். அரசியல் கூட்டங்கள், போராட்டங்கள் மற்றும் எதிர்ப்புச் செயல்பாடுகள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டன. பத்திரிகைச் சுதந்திரத்துக்கும் தணிக்கை விதிக்கப்பட்டது. ஜனநாயக உரிமைகள் குறித்த விவாதம் தேசிய அரசியலின் மையப் பிரச்சினையாக மாறியது.
அவசரநிலை அறிவிப்புக்கு முன்பே காங்கிரஸுக்கு எதிராகச் செயல்பட்டு வந்த கட்சிகளுக்கு, இந்தக் காலகட்டம் பொதுவான அரசியல் சவாலை உருவாக்கியது. சோசலிஸ்டுகள், ஜனசங்கத்தினர், காங்கிரஸ் (ஓ) தலைவர்கள், பாரதிய லோக் தளத்தினர் எனப் பல்வேறு அமைப்புகளைச் சேர்ந்த தலைவர்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். அவர்களின் கருத்தியல் வேறுபாடுகள் மறைந்துவிடவில்லை. ஆனால் அரசியல் உரிமைகளை மீட்டெடுப்பது, தேர்தல் ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாப்பது, அவசரநிலைக்கு எதிராகப் பொதுவான நிலைப்பாட்டை உருவாக்குவது ஆகியவை அவர்களை நெருக்கமாகக் கொண்டுவந்தன.
இவ்வாறு சுதந்திரத்திற்கு முன்பு காங்கிரஸுக்குள் உருவான சோசலிசச் சிந்தனை, சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு தனிக் கட்சியாக வளர்ந்தது. பின்னர் விவசாயிகள் அரசியல், பிராந்திய இயக்கங்கள், காங்கிரஸிலிருந்து பிரிந்த தலைவர்கள் மற்றும் ஜனநாயக உரிமைகளுக்கான மக்கள் போராட்டங்கள் எனப் பல்வேறு சக்திகளுடன் அதன் அரசியல் பயணம் விரிவடைந்தது. இந்தப் பயணத்தில் ஒவ்வொரு இணைப்பும் புதிய வாய்ப்புகளை உருவாக்கியபோதும், கருத்தியல் முரண்பாடுகளும் தலைமைப் போட்டிகளும் தொடர்ந்தன.
காங்கிரஸுக்கு எதிரான அரசியல் என்பது ஒரு கட்சியின் உருவாக்கத்தால் தொடங்கியதல்ல; பல தசாப்தங்களாக உருவான பல்வேறு அரசியல் மரபுகளின் சங்கமம். அந்தச் சங்கமம் எவ்வாறு ஒரே தேசிய அரசியல் அமைப்பாக மாறியது என்பதுதான் அடுத்த அத்தியாயத்தின் மையம்.
