வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் ‘My Vikatan’ முன்னெடுப்பு இது. இந்தக் கட்டுரையில் இடம்பெற்றுள்ள கருத்துகள் அனைத்தும், கட்டுரையாளரின் தனிப்பட்ட கருத்துகள். விகடன் தளத்தின் கருத்துகள் அல்ல – ஆசிரியர்
தமிழகத்தில் ஒரு முன்னணி நடிகரின் புதிய திரைப்படம் வெளியாகும் போது முதலில் உற்சாகத்தில் துள்ளிக் குதிப்பவர்கள் இளைஞர்கள்தான் என்று பலர் நினைப்பார்கள். ஆனால் கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக தமிழ் சினிமாவில் அமைதியாக நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு தனித்துவமான சமூக-உளவியல் நிகழ்வு இருக்கிறது. அது, ஒரு விஜய் திரைப்படம் வெளியாகும் நாளை குழந்தைகள் தங்களுக்கான திருவிழாவாகக் கொண்டாடுவது.
முதல் நாள் முதல் காட்சிக்காக விடியற்காலையிலேயே எழுந்து தயாராகும் பள்ளி மாணவர்கள், வகுப்பறையில் நண்பர்களுடன் புதிய டிரெய்லரைப் பற்றி விவாதிக்கும் சிறுவர்கள், பள்ளி பேருந்தில் விஜய் பாடல்களை முழக்கமிட்டு பாடும் குழந்தைகள், வீட்டில் தொலைக்காட்சியில் அவரது பாடல் ஒலித்தவுடன் தன்னிச்சையாக நடனமாடத் தொடங்கும் குட்டீஸ்கள் – இவை அனைத்தும் தமிழ்நாட்டின் நகரங்களிலும் கிராமங்களிலும் தலைமுறைகள் கடந்து மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் காட்சிகளாகிவிட்டன.
திரையரங்கின் வாசலில் கையில் பேனர் ஏந்தி நிற்கும் ஐந்தாம் வகுப்பு மாணவன், தந்தையின் தோளில் அமர்ந்து “தளபதி” என்று ஆரவாரம் செய்யும் சிறுவன், பள்ளி ஆண்டு விழாவில் விஜய் பாடலுக்கு நடனமாடுவதற்காக வாரக்கணக்கில் பயிற்சி எடுக்கும் குழந்தைகள். இவர்கள் அனைவரும் ஒரு திரைப்பட நட்சத்திரத்தின் ரசிகர்கள் மட்டுமல்ல; ஒரு தலைமுறை குழந்தைகளின் கற்பனை உலகில் ஆழமாக பதிந்திருக்கும் ஒரு கலாச்சார நிகழ்வின் பிரதிநிதிகள்
தமிழ் சினிமா பல சூப்பர் ஸ்டார்களையும், மாஸ் ஹீரோக்களையும் பார்த்திருக்கிறது. ஆனால் குழந்தைகள் முதல் பள்ளி மாணவர்கள் வரை இவ்வளவு பரந்த வயது வட்டாரத்தை தொடர்ந்து இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஈர்த்து வைத்திருப்பது அரிதான சாதனை. அதனால்தான் இன்று ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது: ஏன் குறிப்பாக குழந்தைகள் விஜயுடன் இவ்வளவு வலுவான உணர்வுப் பிணைப்பை உருவாக்கினார்கள்? ஏன் ஒரு தலைமுறையின் குழந்தைப் பருவ நினைவுகளில் விஜய் தவிர்க்க முடியாத ஒரு பகுதியாக மாறினார்?
சில நடிகர்கள் வெற்றிப் படங்களைத் தருகிறார்கள். சில நட்சத்திரங்கள் ரசிகர்களைப் பெறுகிறார்கள். ஆனால் மிகச் சிலருக்கே ஒரு தலைமுறையின் குழந்தைப் பருவ நினைவுகளுக்குள் நிரந்தர முகவரியை உருவாக்க முடிகிறது. தமிழ் சினிமாவின் அந்த அரிய பட்டியலில் மிக முக்கியமான பெயராக இருப்பவர் விஜய்.
தமிழகத்தில் ஒரு விஜய் திரைப்படம் வெளியாகும் நாள் என்பது வெறும் திரைப்பட வெளியீட்டு நாளல்ல; ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகளின் சிறிய திருவிழா. பள்ளி முடிந்து வீட்டிற்கு வந்த சிறுவன் முதல் வேலைக்குச் செல்லும் இளைஞன் வரை, “எப்போது படம் வரும்?” என்ற எதிர்பார்ப்பில் நாட்களை எண்ணும் மனநிலை, சாதாரண ரசிகத்தனத்தால் மட்டும் விளக்க முடியாத ஒன்று. அது ஒரு ஆழமான உளவியல் நிகழ்வு. அனைவரின் மனதிலும் ஒரே கேள்வி உள்ளது: “ஏன் விஜய்?”
அதற்கான பதில் சினிமாவில் மட்டும் இல்லை. மனித மனத்தின் ஆழத்திலும் இருக்கிறது.
குழந்தை உளவியலில் “ஹீரோ ஐடென்டிஃபிகேஷன்” (Hero Identification) எனப்படும் ஒரு முக்கியக் கருத்து உள்ளது. ஒவ்வொரு குழந்தையும் தன்னைவிட வலிமையான, பாதுகாப்பளிக்கக்கூடிய, அநீதிக்கு எதிராக நிற்கக்கூடிய ஒரு முன்மாதிரியைத் தேடுகிறது. அது ஒரு கற்பனை கதாப்பாத்திரமாக இருக்கலாம்; ஒரு விளையாட்டு வீரராக இருக்கலாம்; அல்லது ஒரு திரைப்பட ஹீரோவாக இருக்கலாம்.
விஜயின் திரைப்படங்களைப் பார்க்கும்போது, குழந்தைகள் வெறும் ஒரு நடிகரைப் பார்ப்பதில்லை. அவர்கள் தங்களுக்காகப் போராடும் ஒரு பாதுகாவலரைப் பார்க்கிறார்கள். கில்லியின் சரவணவேல், போக்கிரியின் தமிழன், துப்பாக்கியின் ஜெகதீஷ், மெர்சல் மருத்துவர், மாஸ்டர் ஜே.டி., லியோ பார்த்திபன், பிகில் மைக்கல்– எந்த கதாபாத்திரமாக இருந்தாலும், அவர் இறுதியில் பலவீனமானவர்களுக்காக நிற்கிறார். இதுவே குழந்தைகளின் மனதில் “நானும் ஒருநாள் இப்படி ஆகலாம்” என்ற நம்பிக்கையை விதைக்கிறது.
உளவியலாளர் ஆல்பர்ட் பண்டுராவின் “சமூகக் கற்றல் கோட்பாடு” (Social Learning Theory) இதை மேலும் விளக்குகிறது. குழந்தைகள் நேரடியாக அனுபவித்தவற்றிலிருந்து மட்டுமல்ல, தொடர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் முன்மாதிரிகளிடமிருந்தும் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். திரையில் தன்னம்பிக்கையுடன் பேசும் ஹீரோவைப் பார்த்த குழந்தை, தன்னுடைய வாழ்க்கையிலும் அதே தைரியத்தை வெளிப்படுத்த முயல்கிறது. அநீதிக்கு எதிராக குரல் கொடுக்கும் கதாநாயகனைப் பார்த்த மாணவன், பள்ளியிலும் சரி-தவறை புரிந்துகொள்ள ஆரம்பிக்கிறான்.
இதுவே விஜயின் தாக்கத்தை வெறும் பொழுதுபோக்கிலிருந்து சமூகக் கற்றலின் ஒரு வடிவமாக மாற்றுகிறது.
ஆனால் கதையின் இன்னொரு பக்கம் இசைக்கிறது, நரம்பியல் உளவியலின்படி, குழந்தைகளின் மூளை ரிதம், மீளுருவாக்கம் மற்றும் உடல் அசைவுகளுக்கு மிகவும் வேகமாக பதிலளிக்கிறது. விஜயின் பாடல்களில் காணப்படும் அதிவேக தாளங்கள், எளிமையான வரிகள் மற்றும் அனைவரும் பின்பற்றக்கூடிய நடன அசைவுகள் குழந்தைகளின் கவனத்தை உடனடியாக ஈர்க்கின்றன.
இதனை உளவியலில் “எமோஷனல் கன்டேஜியன்” (Emotional Contagion) என்கிறார்கள். ஒருவரின் மகிழ்ச்சி, உற்சாகம் அல்லது ஆற்றல் மற்றொருவரின் மனநிலையையும் பாதிக்கும் நிகழ்வு இது. திரையில் விஜய் உற்சாகமாக நடனமாடும்போது, அதே உற்சாகம் குழந்தைகளின் மனதிலும் பரவுகிறது. அதனால்தான் தலைமுறைகள் மாறினாலும், பள்ளி ஆண்டு விழாக்களில் விஜய் பாடல்கள் மட்டும் மாறுவதில்லை.
இன்னும் ஆழமாகப் பார்த்தால், விஜயின் வெற்றிக்குப் பின்னால் “மியர் எக்ஸ்போஷர் எஃபெக்ட்” (Mere Exposure Effect) என்ற உளவியல் கோட்பாடும் செயல்படுகிறது. ஒரு முகத்தை, ஒரு குரலை, ஒரு புன்னகையை தொடர்ந்து பார்க்கும்போது, மனிதர்கள் அதனுடன் இயல்பாகவே நெருக்கத்தை உணரத் தொடங்குகிறார்கள். சிறுவயதிலிருந்து தொடர்ந்து விஜயை பார்த்த குழந்தைகளுக்கு அவர் ஒரு நடிகராகத் தெரியவில்லை; குடும்பத்தில் ஏற்கனவே தெரிந்த ஒருவரைப் போலத் தோன்றுகிறார்.
இதிலிருந்து உருவாகிறது “பராசோஷியல் ரிலேஷன்ஷிப்” (Parasocial Relationship). நேரில் ஒருபோதும் சந்திக்காத ஒருவருடன் மனதளவில் நெருக்கமான உறவை உருவாக்கும் நிகழ்வு இது. குழந்தைகளின் உலகில் விஜய் இன்று வெறும் திரைநட்சத்திரமல்ல; வீட்டின் ஒருவராகவே உணரப்படுகிறார்.
மேலும், சமூக உளவியலில் “பியர் இன்ஃபுளூயன்ஸ்” (Peer Influence) எனப்படும் நண்பர்களின் தாக்கமும் மிக முக்கியமானது. ஒரு வகுப்பில் சில மாணவர்கள் விஜய் ரசிகர்களாக இருந்தால், அந்த ஆர்வம் மெதுவாக மற்றவர்களுக்கும் பரவுகிறது. காலப்போக்கில் அது தனிப்பட்ட விருப்பத்தைத் தாண்டி ஒரு குழு அடையாளமாக மாறுகிறது.
ஒரு கட்டத்தில் ‘எனக்கு விஜய் பிடிக்கும்’ என்பது வெறும் தனிப்பட்ட விருப்பமாக இருப்பதில்லை. அது, ‘நான் விஜய் ரசிகன்’ என்ற சமூக அடையாளமாக மாறிவிடுகிறது. பள்ளி நண்பர்கள், ரசிகர் வட்டங்கள், சமூக ஊடகக் குழுக்கள் என பல்வேறு தளங்களில் இந்த அடையாளம் பகிரப்பட்டு வலுப்பெறும்போது, அது ஒரு நடிகருக்கான ரசனையைத் தாண்டி, ஒரு சமூகத்துடன் தன்னை இணைத்துக் கொள்ளும் உணர்வாக உருவெடுக்கிறது.
விஜயின் திரைப்படங்களில் தொடர்ந்து காணப்படும் மற்றொரு உளவியல் அம்சம் “அஸ்பிரேஷனல் நேரேட்டிவ்” (Aspirational Narrative). ஆரம்பத்தில் சாதாரண மனிதனாக இருக்கும் கதாநாயகன், கடின உழைப்பு மற்றும் தன்னம்பிக்கையால் வெற்றி பெறுகிறார். குழந்தைகள் தங்களை அந்தக் கதையின் நாயகனாக கற்பனை செய்யத் தொடங்குகிறார்கள். இந்த கற்பனைதான் அவர்களின் எதிர்கால கனவுகளுக்கு எரிபொருளாக மாறுகிறது.
உளவியலாளர் எரிக் எரிக்சன் (Erik Erikson) இவர் தான் identity crisis பற்றி முதலில் விளக்கியவர், அவர் கூறிய “Identity Formation” கோட்பாட்டின்படி, வளரும் இளம் பருவத்தில் குழந்தைகள் தங்களின் அடையாளத்தை உருவாக்க முன்மாதிரிகளைத் தேடுகிறார்கள். விஜயின் கதாப்பாத்திரங்கள் அந்த அடையாளக் கட்டுமானத்தில் ஒரு மனப்பூர்வமான துணையாக மாறியுள்ளன.
தமிழ் சினிமாவில் ஆக்ஷன் ஹீரோக்கள் பலர் இருக்கிறார்கள். ஆனால் விஜயை வேறுபடுத்தியது அவரது அணுகத்தக்க தன்மை. அவர் கோபப்படுவார்; அதே நேரத்தில் சிரிப்பார். சண்டையிடுவார்; அதே நேரத்தில் நண்பர்களுடன் விளையாடுவார். குடும்பத்தை நேசிப்பார்; குழந்தைகளுடன் பாசமாக இருப்பார். இந்த உணர்ச்சி சமநிலையே அவரை குழந்தைகளின் உலகில் “சூப்பர் ஹீரோ”வாக அல்ல, “நம்ம வீட்டு ஹீரோ”வாக மாற்றியது.
இன்று விஜயின் ரசிகர்களில் பெரும்பாலானோர், 2000-களில் அவரது பாடல்களுக்கு ஆடிய குழந்தைகளே. காலம் அவர்களை வளர்த்துவிட்டது. பள்ளி மாணவர்கள் இப்போது பெற்றோர்களாக மாறிவிட்டார்கள். ஆனால் சிறுவயதில் உருவான அந்த உணர்வுப் பிணைப்பு இன்னும் மாறவில்லை.
ஏனெனில் மனித மனம் சில நினைவுகளை ஒருபோதும் முழுமையாக அழித்துவிடாது. முதல் நண்பன், முதல் ஆசிரியர், முதல் வெற்றி, முதல் கனவு – இவை அனைத்தும் வாழ்க்கையின் எந்தக் கட்டத்திலும் மனதின் ஓரத்தில் உயிருடன் வாழ்ந்து கொண்டே இருக்கும். அதுபோலவே, குழந்தைப் பருவத்தில் மனதைக் கவர்ந்த முதல் ஹீரோவும் காலத்தின் ஓட்டத்தில் மறைந்துவிடுவதில்லை.
அந்த வகையில், 2000-களிலும் 2010-களிலும் வளர்ந்த இலட்சக்கணக்கான தமிழ்க் குழந்தைகளுக்கு விஜய் வெறும் திரைப்பட நட்சத்திரமாக இருக்கவில்லை; அவர்களின் கற்பனை உலகின் முதல் ஹீரோவாகவும், வெற்றியை நம்பக் கற்றுக்கொடுத்த முதல் முன்மாதிரியாகவும் மாறியிருந்தார். காலம் அவர்களை வளர்த்திருக்கலாம்; பள்ளி மாணவர்களை இளைஞர்களாகவும், இளைஞர்களை குடும்பப் பொறுப்புகளை ஏற்ற பெரியவர்களாகவும் மாற்றியிருக்கலாம். ஆனால் குழந்தைப் பருவத்தில் உருவான அந்த உணர்வுப் பிணைப்பு மட்டும் இன்னும் மாறாமல் தொடர்கிறது.
52 ஆண்டுகளை நிறைவு செய்யும் இந்த தருணத்தில், விஜய் என்பது வெறும் ஒரு நடிகரின் பெயர் அல்ல. அது எண்ணற்ற குழந்தைகளின் சிறுவயது நினைவுகளில் ஒலித்த ஒரு பாடல். பள்ளி ஆண்டு விழாக்களின் மேடைகளில் ஆடிய ஒரு நடனம். நண்பர்களுடன் மீண்டும் மீண்டும் பேசி மகிழ்ந்த ஒரு வசனம். தோல்விக்குப் பிறகும் வெற்றியை நம்பச் சொல்லிக் கொடுத்த ஒரு முகம். பலரின் குழந்தைப் பருவத்தின் பிரிக்க முடியாத ஒரு அத்தியாயம்.
ஒரு நடிகர் ரசிகர்களைப் பெறலாம். ஒரு நட்சத்திரம் புகழையும் வசூலையும் பெறலாம். ஆனால் ஒரு தலைமுறை முழுவதின் குழந்தைப் பருவ நினைவுகளில் இடம்பிடிப்பது அரிது. அவர்களின் கனவுகளில், கற்பனைகளில், சந்தோஷ தருணங்களில், வளர்ந்து பெரியவர்களான பின்னரும் அழியாமல் வாழ்வது அதைவிட அரிது.
அந்த அரிய சாதனையை நிகழ்த்திய மனிதருக்கான இந்த 52-வது பிறந்தநாள், வெறும் வயதின் கொண்டாட்டமல்ல. அது ஒரு தலைமுறையின் குழந்தைப் பருவ நினைவுகளின் கொண்டாட்டம். ஒரு தலைமுறை மனதில் பதிந்த உணர்வுகளின் கொண்டாட்டம். காலம் கடந்தும் மங்காத ஒரு திரைமுகத்தின் கொண்டாட்டம்.
ஏனெனில் சில நட்சத்திரங்கள் வானத்தில் மட்டும் ஜொலிப்பதில்லை; ஒரு தலைமுறையின் நினைவுகளிலும் ஜொலிக்கின்றன. உங்கள் திரைப்படங்கள் வென்றதை விட, நீங்கள் வென்ற குழந்தைகளின் இதயங்களே உங்கள் மிகப்பெரிய வெற்றி. பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள் ”தளபதி விஜய்!”
வாசகர்களை, எழுத்தாளர்களாக, பங்களிப்பாளர்களாக மாற்றும் விகடனின் முயற்சியே ‘My Vikatan’. இந்த ‘My Vikatan’ பிரிவில் பதிவாகும் கட்டுரைகளுக்கு என பிரத்யேகமான ஒரு வாட்ஸ்அப் கம்யூனிட்டி க்ரூப் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் இணைந்திருப்பதன் மூலம், ‘My Vikatan’கட்டுரைகள், ‘My Vikatan’ தொடர்பான அறிவிப்புகள் என அனைத்தையும் உடனே தெரிந்து கொள்ளலாம்..! இதில் இணைய கீழே உள்ள லிங்கை க்ளிக் செய்யுங்க மக்களே…!
Link : https://chat.whatsapp.com/G7U0Xo0F63YA5PC6VgYMBQ
