பிரித்விராஜ் சொல்வதில் வேறொரு முக்கியப் பார்வையும் உண்டு. மலையாளத்தில் பல முன்னணி நடிகர்கள் (மோகன்லால், மம்மூட்டி, பகத் பாசில், பிரித்விராஜ் உட்பட) முன்கூட்டியே மிகப்பெரிய தொகையைச் சம்பளமாகப் பெறாமல், படத்தின் தயாரிப்புச் செலவு பாதிக்கப்படாமல் இருக்க லாபப் பங்கீட்டு முறையைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றனர். இது தயாரிப்பாளருக்குப் பெரும் சுமையைக் குறைக்கிறது.
பாலிவுட் கார்ப்பரேட் மயமானதற்கு ஒரு முக்கியமான காரணமும் உண்டு. 1990-களுக்கு முன்பு வரை பாலிவுட்டில் ஒழுங்கமைக்கப்படாத நிதி மற்றும் நிழல் உலகத் தலையீடுகள் இருந்தன. கார்ப்பரேட் ஸ்டுடியோக்கள், வங்கிக் கடன் மற்றும் காப்பீட்டுத் திட்டங்கள் உள்ளே வந்த பிறகே முதலீடுகளுக்குப் பாதுகாப்பு கிடைத்தது. ஆனால், அதுவே தற்போது அளவுக்கு மீறிய அதிகாரத்துவமாக மாறியுள்ளது.
சமீபத்திய ஆண்டுகளில் மலையாளப் படங்கள் (மஞ்சுமெல் பாய்ஸ், பிரேமலு, ஆவேஷம் போன்றவை) எளிய மற்றும் நேர்த்தியான தயாரிப்பு முறையாலேயே உலகளவில் நூற்றுக்கணக்கான கோடிகளை வசூலித்து, வணிகரீதியாகவும் கார்ப்பரேட் பாலிவுட் படங்களை விஞ்சியும் ஆச்சரியப்படுத்தியுள்ளன.
பிரித்விராஜ் சுட்டிக்காட்டியிருப்பது ஒரு சினிமா பொருளாதாரப் பாடம் என்ற பார்வையிலேயே அணுக வேண்டும். பணம் மட்டுமே நல்ல சினிமாவைப் படைத்துவிடாது; மனித உறவுகளும், எளிய கலைத்தொடர்பும், படைப்புச் சுதந்திரமுமே ஒரு திரைப்படத்தின் ஆன்மாவைத் தீர்மானிக்கின்றன. பாலிவுட் தனது அதிகப்படியான கார்ப்பரேட் தடைகளைத் தளர்த்தி, கலைஞர்கள் நேரடியாக இணையும் தளத்தை உருவாக்கினால் மட்டுமே சினிமா மேலும் உயிரோட்டமாக இருக்கும் என்பதே பல திரை விமர்சகர்களின் கருத்தாகவும் ரசிகர்களின் கோரிக்கையாகவும் உள்ளது.
