காவிரி கரையோர கிராமங்களில் வாழ்ந்த குடும்பங்களை தேடி நாம் மேற்கொண்ட முயற்சியில் மேலும் ஒரு படி முன்னேற்றம் தெரிந்தது. சேலத்தில் உள்ள பொறியாளர் வெங்கட்ராஜு அவர்களின் வழிகாட்டுதலின்படி சேலம் மாவட்டம் மேச்சேரி சென்று 106 வயதில் இன்னமும் சுறுசுறுப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் திரு.தம்மன்ன செட்டியார் என்ற பெரியவரை சந்தித்தோம். ஒரு ஊன்றுகோல் தடியின் உதவியுடனும் மற்றொருபுறம் தனது 60 வயது மகனின் கையை இறுகப் பற்றியவாறு படியேறி நடந்து வந்து இருக்கையில் அமர்ந்தார் பெரியவர். மெல்லிய குரலில் பேச்சு, ஒடிசலான தேகம். கேட்கும் திறனில் சற்று தொய்வு எனினும், பல விஷயங்களை தெளிவாக கூறும் திறன் உள்ளவராக நம்மோடு உரையாடினார்.
“மேட்டூர் அணை கட்டுவதற்கு முன்பு காவிரி கரையோர கிராமமான ஹொசள்ளி (இப்போதைய பெயர் புதுப்பட்டி) கிராமத்தில் தான் நான் பிறந்தேன். இது கொளத்தூருக்கு அருகில் உள்ளது. அப்போது அந்த கிராமத்தில் 20 – 25 வீடுகள் மட்டுமே இருக்கும். எங்கள் குடும்பம் பெரிய குடும்பம். அணை கட்டியதால் தண்ணீர் மட்டம் மேலே ஏற ஆரம்பித்தபோது, எங்கள் குடும்பமும் வீடு- ஊரை காலி செய்து விட்டு கிழக்கு திசை நோக்கி பயணித்தோம். எனக்கு அப்போது பத்து வயது. நன்கு ஞாபகம் உள்ளது. அது நடந்த வருடம் 1930 என்று கூற அந்த பெரியவரின் தற்போதைய வயது 106” என்று கூற அதை அறிந்து வியந்தோம். பல்வேறு தரவுகள் மற்றும் ஆதாரங்களை சரிபார்த்து, இவரது வயது 106 என்பதையும் உறுதி செய்து கொண்டோம்.
“நாங்கள் பூர்வீகமாக நெசவுத் தொழிலை செய்யும் தேவாங்க செட்டியார் வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள். என் தந்தையார் ஹொசள்ளி கிராமத்தில் சேலை வியாபாரம் செய்து வந்தார். கொளத்தூர் மற்றும் சந்தைப்பேட்டை ஆகிய இடங்களில் நடைபெறும் சந்தைக்கு நெசவு செய்த சேலைகளை எடுத்துச் சென்று வியாபாரம் செய்து வந்தார். அதோடு ராகி (கேழ்வரகு) என்ற சிறுதானியத்தை விவசாயிகளிடமிருந்து வாங்கி, சந்தையில் கொண்டு போய் விற்று லாபம் சம்பாதித்து வருவார். எங்கள் குடும்பத்தை “ராகி மூட்டையார் குடும்பம்” என்று ஊரில் அழைப்பார்கள்.
அப்போது பொங்கல் கொண்டாடுவோம். கிருஷ்ண ஜெயந்தி ஊரே கொண்டாடும் பண்டிகை”. (மைசூர் சமஸ்தானம் இதற்கு காரணமாக இருக்கலாம்). அப்போது வியாபாரத்திற்காக சில பேர் மாட்டு வண்டிகளை கட்டிக்கொண்டு நெசவு அயிட்டங்களை விற்பதற்கு சூரத் நகரம் வரை செல்வார்கள் என்ற தகவல் நமக்கு பெரும் ஆச்சர்யத்தை ஏற்படுத்தியது.
“தண்ணீர் வரத்தால் மேற்கொண்டு வாழ முடியாமல் எங்கள் சொந்த ஊரான ஹொசள்ளியில் இருந்து மேச்சேரி வந்து சாம்ராஜ் பேட்டை என்ற இந்த இடத்தில் குடியமர்ந்தோம். அப்போது பள்ளிக்கூடம் எதுவும் இல்லை. ஓமலூர் சென்று தங்கி மூன்றாவது வரை மட்டுமே படித்தேன். அவ்வளவுதான் படிப்பு” என தனது இளமைக்கால நினைவுகளை பகிர்ந்தார். சற்று ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்ள நேரம் தந்து மேற்கொண்டு உரையாடலை தொடர்ந்தோம். ஹொசள்ளி கிராம வாழ்க்கை குறித்து மேலும் கேட்டபோது, “அங்கு காவிரி தான் வாழ்க்கை, உயிர், பொழுதுபோக்கு எல்லாமே! உடல்நிலை சரியில்லையெனில் மருத்துவமனை என்பது அப்போது கிடையாது. நாட்டு வைத்தியம் தான் உயிரை காப்பாற்றும். ஆனால், பொதுவாக யாருக்கும் அவ்வளவு எளிதில் உடல் கெடாது. தினமும் ஆற்றில் மீன் பிடித்து குழம்பு வைத்து சாப்பிடுவோம். நான் தினமும் ஆற்றில் தான் குளிப்பேன். எல்லா வித டைவ் அடித்து குளிப்பது தான் எங்களைப் போன்ற சிறுவர்களுக்கு வேலை. வாரம் இரண்டு முறை அரிசி சாதம் மற்றும் மற்ற நாட்களில் பெரும்பாலும் ராகி சாப்பாடு தான். அதனால்தான் உடம்பு இன்னமும் எனக்கு வலுவாக உள்ளது.
என் தந்தையார் வயலில் இருந்து நேராக ராகி வாங்கி அதைக் கொண்டு போய் சந்தையில் விற்பார். என்னுடைய அப்பா 70 வது வயதில் காலமானார். அம்மா அதற்கு முன்பே காலமாகிவிட்டார். என்னுடன் பிறந்தவர்கள் மொத்தம் எட்டு பேர். எனது பெரியண்ணா அவரது 100 வயது வரை வாழ்ந்தார். அப்போது இருந்த நிம்மதி இப்போது இல்லை. எனக்குத் தெரிந்த தொழில் நெசவு மட்டும் தான். எனது எண்பதாவது வயது வரை நெசவு செய்ய முடிந்தது. எனக்கு மூன்று மகன்கள், நாலு பெண் மக்கள். ஹொசள்ளி கிராமத்தில் எங்கள் வீட்டுக்கருகில் மொத்தமாக எட்டு குடும்பம், வெவ்வேறு சாதி, மதம் உள்ளவர்களாக இருந்தாலும் ஒருவருக்கொருவர் மாமா, மச்சான் என்று உறவுமுறை கூறி அழைத்து வாழ்ந்து வந்ததுதான் வழக்கமாக இருந்தது. அந்த அளவுக்கு புரிதலும், ஒற்றுமையும் அப்போது இருந்தது. பணம் வட்டிக்கு கொடுத்து அதன் மூலம் காசு சம்பாதிப்பது அப்போது சகஜமாக இருந்த பழக்கம் தான்”.
“எங்களுக்கு சேத்துக்குழி என்ற இடத்தில் 12 ஏக்கர் நிலம் இருந்தது. அப்பா இறந்த பிறகு யாரோ சிலர் வஞ்சகமாக எங்களிடமிருந்து நிலத்தைப் பிடுங்கிக் கொண்டார்கள். ஹொசள்ளி, சந்தைப்பேட்டை போன்ற கிராமங்களில் நிறைய நெசவாளர்கள் இருந்தனர். டேம் கட்டியதால் நீர் வீடுகளை சூழ்ந்து விடும் காலி செய்து பாதுகாப்பாக போய் விடுங்கள் என்று தண்டோரா போட்ட பின்பு தான் அங்கிருந்து மேச்சேரி வந்தோம். அங்குள்ள நிலங்களில் மிளகாய் அமோகமாக விளைச்சல் பெறும்” என்று விடாமல் பேசியதில் அவருக்கு இருந்த ஆர்வம் நமக்குப் புரிந்தது.
தாயுமானவர்
தொடர்ந்து, “ஆடி மாதம் வந்தால் புளிய மரத்தில் ஊஞ்சல் கட்டி அதில் விளையாடிய அனுபவம் ஞாபகத்துக்கு வருகிறது. அடுப்புக்கு காட்டிலிருந்து விறகு வெட்டி எடுத்து வந்து எரிப்பார்கள். இப்போதெல்லாம் நான் மீன் சாப்பிடுவதில்லை. கொஞ்சம் சமைக்கத் தெரியும். ஆனால், இப்போது என்னால் முடிவதில்லை. எல்லாமே எனது இந்த இரண்டாவது மகன்தான். எல்லா வேலைகளையும் அவர்தான் செய்து தருகிறார். தினமும் எனக்கு எண்ணெய் தேய்த்து குளிப்பாட்டுவது அவர்தான்” என்று மகனை கைகாட்டினார். அந்தப் பெரியவரின் மகனின் பெயர் T. ராஜு. 60 வயதாகிறது. அவரிடம் உரையாடிய போது, “அப்பா எனக்கு ஒரு குழந்தை மாதிரி! அவருக்கு வேண்டியதை சமைத்து ஊட்டி விடுவேன். அவருக்கு ஓரிரண்டு பற்கள் மட்டுமே உள்ளது. சில வருடங்களாக சேரில் உட்கார்ந்து சிறுநீர் கழித்து விடுவார்., கீழே பாத்திரம் வைத்து, கொண்டு போய் கொட்டி சுத்தம் செய்து வைத்து விடுவேன். அப்பா நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்றுதான் தினமும் சாமி கும்பிடுகிறேன். எங்கள் வீட்டில் நாங்கள் இருவர் மட்டும் தான். அம்மா இறந்து பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டது. மனைவியும் இல்லை. அவருக்கு வேண்டிய அனைத்துமே நான்தான் செய்ய வேண்டும்” என்று பாசத்தோடு தனது தந்தையை கவனித்துக் கொள்வதை பெருமையோடும், பணிவோடும் நம்மிடம் பகிர்ந்தார்.
தம்மண்ண செட்டியாருக்கு பார்வை நன்றாகவே உள்ளதை கவனித்தோம். ராஜு, “ஒரு கண் அறுவை சிகிச்சை முடிந்தது. இன்னொரு கண் செய்ய வேண்டும். ஆனால், அப்பாவுக்கு மாலை நேரத்தில் கண் சரியாக தெரிவதில்லை. இரவில் நான் தூங்கினால் தான் அவரும் தூங்குவார். நான் வெளியே எங்கும் செல்ல முடிவதில்லை. அப்படி சென்றாலும் உடனே திரும்பி விடுவேன். வெளியூருக்கெல்லாம் செல்வதே கிடையாது” என்று கூறியதைக் கேட்டு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. இந்தக் காலத்தில் இப்படி ஒரு மகனா? என்று ஆச்சர்யத்தில் வியந்தேன்.
உங்கள் மகன் குறித்து கூறுங்கள் என்று பெரியவரிடம் கேட்டேன். ஒரே வாக்கியத்தில் சொல்லி முடித்து நம்மை பார்த்து சிரித்தார். “இவர் மகன் அல்ல, என் அம்மாவைப் போல!” என்ற இவரது வார்த்தைகளை நம் செவி உணரும் போது கண்களில் நீர் துளிர்ப்பதை தடுக்க இயலவில்லை. மகன் தந்தைக்கு தாயுமானவராக தெரிந்தார். ஒரு நெகிழ்ச்சியான அனுபவம் இது.
