Sports
oi-Shyamsundar I
நியூயார்க்: மைதானமெங்கும் முழக்கங்கள். அலை அலையாய்ப் பொங்கும் மனிதக் கடல். இலட்சக்கணக்கான ரசிகர்களின் ஆரவாரம், விசில் சத்தங்கள், வெற்றிக் கொண்டாட்டங்கள் என மெக்சிகோவின் குவாடலஹாரா (Guadalajara) ‘எஸ்டாடியோ அக்ரான்’ மைதானமே அதிர்ந்துகொண்டிருந்தது. உலகக்கோப்பை கால்பந்து திருவிழாவின் மிக முக்கியமான ஆட்டத்தில், கொலம்பியாவுக்கு எதிராகக் களம் கண்டிருந்தது ஆப்பிரிக்காவின் அசாத்தியக் குதிரையான ‘டெமாக்ரடிக் ரிபப்ளிக் ஆஃப் காங்கோ’ (DR Congo) அணி.
வீரர்கள் பந்தைத் துரத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள், பயிற்சியாளர்கள் எல்லையோரக் கோட்டில் நின்று கத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள், கேமராக்கள் நொடிக்கு நூறு முறை திசை மாறிக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால், இவை எதைக் குறித்தும் துளியும் சலனமில்லாமல், காங்கோ அணியின் வீரர்கள் அமர்ந்திருக்கும் பெஞ்சுக்குச் சற்றுப் பின்னால், ஒரு மனிதன் மட்டும் அப்படியே உறைந்து போய் நின்றுகொண்டிருந்தார்.
வெறும் நின்றுகொண்டிருக்கவில்லை; ஒரு கையை வானோக்கி உயர்த்தியபடி, ஒரு பிம்பமாக, ஓர் உயிர்ச் சிலையாக, 90 நிமிடப் போட்டியின் ஒரு நொடியைக் கூடத் தவறவிடாமல், இமை மூடாமல் அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றிருந்தார்.
அவர்தான் உலகக்கோப்பை 2026-ன் ஒட்டுமொத்தப் பார்வைகளையும் தன் பக்கம் திருப்பியிருக்கும் ‘லுமும்பா வேகா’ (Lumumba Vea). இவருடைய அசல் பெயர் மைக்கேல் ன்குகா எம்போலாடிங்கா (Michel Nkuka Mboladinga).
முதல்முறை இவரைப் பார்ப்பவர்களுக்கு இது ஏதோ ஒரு வினோதமான உலகக்கோப்பை விளம்பர உத்தி என்றோ, அல்லது சமூக ஊடகங்களில் ‘வைரல்’ ஆவதற்காகச் செய்யப்படும் ஒரு வேடிக்கை என்றோதான் தோன்றியிருக்கும். இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக சர்வதேச விளையாட்டுகளையும், அதன் பின்னிருக்கும் அரசியல்-சமூக அலைகளையும் உற்றுநோக்கும் ஒரு பத்திரிகையாளனாக எனக்கு நன்றாகத் தெரியும் விளையாட்டு என்பது வெறும் மைதானத்தோடு முடிந்துவிடுவதில்லை; அது ஒரு இனத்தின், ஒரு தேசத்தின் வடுக்களையும் வலியையும் சுமந்து வரும் களம்.
லுமும்பா வேகாவின் இந்த 90 நிமிட அசைவற்ற நிலைக்குப் பின்னால் இருப்பது வெறும் விளையாட்டு வெறி அல்ல; அது ஒரு தேசத்தின் தீராத கண்ணீரின், அடக்க முடியாத சுதந்திர வேட்கையின் சாட்சியம்.
யார் இந்த ‘லுமும்பா வேகா’?
நீலமும், மஞ்சளும், சிவப்புமாய் காங்கோ நாட்டின் தேசியக் கொடியின் வண்ணங்களை அப்படியே பிரதிபலிக்கும் ஒரு விண்டேஜ் கோட்-சூட் உடை. கச்சிதமாக வாரப்பட்ட தலைமுடி. அறுபதுகளின் பாணியிலான தடிமனான கண்ணாடி. ஒரு பீடத்தின் மீது ஏறி நின்று, வலது கையை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தி, முஷ்டியை இறுக்கியபடி நிற்கும் அந்தப் தோரணை… 1960-களில் பெல்ஜியக் காலனிதிக்கொடுமையிலிருந்து காங்கோ நாட்டை விடுவித்த அதன் முதல் பிரதமரும், மாபெரும் விடுதலைப் போராட்ட வீரருமான ‘பாட்ரிஸ் லுமும்பா’வின் (Patrice Lumumba) புகழ்பெற்ற நினைவுச் சிலையை அப்படியே கண்முன்னே நிறுத்துகிறது.
‘லுமும்பா வேகா’ என்றால் காங்கோ மொழியில் ‘லுமும்பா இன்னும் வாழ்கிறார்’ என்று பொருள். தன் நாட்டின் ஆகச்சிறந்த தலைவனுக்கு உலகக்கோப்பை மேடையில் இந்த எளிய ரசிகன் செலுத்தும் அஞ்சலிதான் இந்த அசைவற்ற நிலை.
ஆனால், இந்த அசைவற்ற நிலையை அடைவது அத்தனை எளிதானதல்ல. உலகக்கோப்பைத் தொடங்குவதற்கு முன்பாகவே, இதற்காகத் தன் உடலையும் மனதையும் உருக உருகப் பக்குவப்படுத்தியிருக்கிறார் மைக்கேல். ஒரு அறையில் தனியாக நின்று, எந்தச் சலனமுமின்றி 45 முதல் 50 நிமிடங்கள் வரை அசையாமல் இருக்கும் கடுமையான உடற்பயிற்சிகளைத் தொடர்ச்சியாகச் செய்துதான் இந்த நிலையை அவர் எட்டியிருக்கிறார். ஆப்பிரிக்கக் கோப்பை (AFCON 2025) தொடரிலேயே இவரது இந்த விசித்திர தேசபக்தி உலகப் புகழ்பெற்றது.
மெக்சிகோ வரை நீடித்த தடைக்கற்கள்: ஒரு கண்ணீர்ப் பயணம்
இந்த உலகக்கோப்பைத் தொடரின் தொடக்க ஆட்டங்களிலேயே லுமும்பா வேகா மைதானத்தில் நின்றிருக்க வேண்டும். உலகெங்கும் உள்ள காங்கோ மக்கள் அவரைத்தான் தேடினார்கள். போர்ச்சுகல் அணிக்கு எதிரான முதல் ஆட்டத்தில் காங்கோ வீரர் கிறிஸ்டியானோ ரொனால்டோவின் படையை 1-1 எனச் சமன் செய்து வரலாறு படைத்தபோது, மைதானத்தில் லுமும்பா இல்லை. ஏன் வரவில்லை?
அதன் பின்னணியில்தான் ஆப்பிரிக்கக் கண்டத்தின் மீதான உலக நாடுகளின் தீராத பாராமுகமும் வலியும் ஒளிந்திருக்கிறது. ஜமைக்காவுக்கு எதிரான தகுதிச்சுற்றுப் போட்டியின்போதே கடுமையான விசா கெடுபிடிகளால் இவருடைய பயணம் தடைபட்டது. அதன்பின்னர், உலகக்கோப்பைத் தொடர் தொடங்கியபோது, காங்கோ நாட்டில் நிலவும் எபோலா (Ebola) வைரஸ் பாதிப்பைக் காரணம் காட்டி, சர்வதேசக் கடுமையான சுகாதாரக் குவாரன்டைன் மற்றும் பயணத் தடைகள் இவரை முடக்கின.
வறுமையும், உள்நாட்டுப் போரும், நோய்களும் சூழ்ந்த ஒரு நாட்டிலிருந்து உலகக்கோப்பை நடக்கும் வட அமெரிக்க மண்ணுக்குள் நுழைவது அத்தனை எளிய காரியமாக இருக்கவில்லை. அதிகாரத்துவத்தின் சிவப்புக் நாடாக்களும், மருத்துவப் பரிசோதனைகளும் இவரைச் சிறைபிடித்தன. உலகக்கோப்பை மேடையில் தன் நாட்டின் முகத்தை, அதன் பெருமிதத்தை உலகிற்குச் காட்டிவிட வேண்டும் என்று துடித்த ஒரு எளிய மனிதனின் கண்ணீர், அந்த விசா அலுவலகங்களின் சுவர்களில் உறைந்து கிடந்தது.
இறுதியாக, காங்கோ நாட்டின் கால்பந்து கூட்டமைப்பும், உலகெங்கும் உள்ள அவரது ரசிகர்களும் கொடுத்த பெரும் அழுத்தத்திற்குப் பிறகே, உலகக்கோப்பை நிர்வாகம் அவருக்குப் பச்சைக்கொடி காட்டியது. கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை மெக்சிகோவின் குவாடலஹாரா மைதானத்தில் அவர் தன் முதல் உலகக்கோப்பைத் தரிசனத்தைத் தந்தார்.
ஏன் இந்த அமைதி? இதன் பின்னுள்ள சோகம் என்ன?
நாம் வாழும் இந்த டிஜிட்டல் யுகத்தில், கேமராக்களைப் பார்த்தவுடன் துள்ளிக் குதிப்பதும், சமூக ஊடகங்களில் ‘லைக்குகளை’ அள்ளுவதற்காகத் தன்னைத் தானே மிகைப்படுத்திக் காட்டுவதுமே ரசிகர்களின் வாடிக்கையாகிவிட்டது. அப்படியிருக்க, இந்த மனிதன் ஏன் ஒரு பிணம் போல உறைந்து நிற்க வேண்டும்?
இதற்கான விடை, காங்கோ நாட்டின் தற்போதைய அவல நிலையில் இருக்கிறது. கனிம வளங்கள் கொட்டிக்கிடந்தாலும், பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் சுரண்டலாலும், ஆயுதக் குழுக்களின் தொடர் வன்முறையாலும் தினமும் நூற்றுக்கணக்கான அப்பாவி மக்கள் மடிந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு பூமி காங்கோ. உலகக்கோப்பை நடக்கும் இந்த நொடியிலும், அங்கே பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் அகதிகளாய் அலைகிறார்கள். தன் நாட்டின் அவல நிலையை, அங்குள்ள மக்களின் மௌனமான அழுகுரலை, உலக நாடுகளின் மனசாட்சியின் முன்னால் ஒரு மௌனப் போராட்டமாக நிறுத்தவே லுமும்பா வேகா இந்த வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.
“என் நாடு தினமும் செத்துக்கொண்டிருக்கிறது. ஆனால், எங்கள் வீரர்களும், எங்களைப் போன்ற மனிதர்களும் இன்னமும் நிமிர்ந்துதான் நிற்கிறோம் என்பதை உலகுக்குச் சொல்லவே நான் அசையாமல் நிற்கிறேன். லுமும்பா அன்று எப்படித் துப்பாக்கித் தோட்டாக்களுக்கு முன்னால் நிமிர்ந்து நின்றாரோ, அப்படியே என் நாட்டின் பெருமிதத்தை நான் சுமந்து நிற்கிறேன்” என்று தன் மௌனத்தின் மொழியைப் பிரகடனப்படுத்துகிறார் மைக்கேல்.
போட்டியின் 90 நிமிடங்களும் முடிந்து, நடுவர் இறுதி விசிலை ஊதியபோது, மைதானமே எழுந்து நின்று இந்த ‘உயிர்ச் சிலை’க்குக் கைதட்டித் தன் மரியாதையைச் செலுத்தியது. அப்போதுதான் லுமும்பா வேகாவின் உயர்த்திய கை மெல்லக் கீழே இறங்கியது. அவரது கண்கள் கலங்கியிருந்தன; அந்தப் பாறை போன்ற முகத்தில் வழிந்தோடிய கண்ணீர்த்துளிகள், மெக்சிகோவின் பனி இரவில் மின்னின.
விளையாட்டு என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு மட்டுமல்ல; அது ஒடுக்கப்பட்டவர்களின், மறக்கப்பட்டவர்களின் ஆகச்சிறந்த அரசியல் ஆயுதம் என்பதை இந்த 2026 உலகக்கோப்பையில் மீண்டும் ஒருமுறை நிரூபித்திருக்கிறார் இந்த காங்கோவின் ‘மௌனப் புயல்’!
