செப்டம்பர் 28-ம் தேதி நியூயார்க்கில் நடைபெற்ற நிகழ்ச்சி ஒன்றில் பேசிய அவர், உலகின் முக்கிய தானிய ஏற்றுமதி பகுதிகளில் ஏற்பட்டுள்ள போர் மற்றும் விநியோகத் தடைகள் குறித்து கவலை தெரிவித்தார். ஏற்கெனவே உலகளவில் உரத் தட்டுப்பாடு இருப்பதாகவும் அவர் குறிப்பிட்டார்.
இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, தற்போதைய உரக் கையிருப்பு நிலை உடனடி அச்சத்தை ஏற்படுத்தும் வகையில் இல்லை என்றாலும், உலகளாவிய போர் மற்றும் விநியோகச் சங்கிலி பாதிப்புகள் நீண்ட காலத்தில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும். ராபி பருவம் தொடங்கும் நிலையில், நாட்டின் உரக் கையிருப்பு சுமார் 17.01 மில்லியன் டன்னாக இருப்பதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இது கடந்த ஆண்டை விட சுமார் 38 சதவீதம் அதிகம். யூரியா, டிஏபி மற்றும் என்பிகேஎஸ் உள்ளிட்ட முக்கிய உரங்களின் கையிருப்பும் கடந்த ஆண்டைவிட அதிகமாக இருப்பதாக அதிகாரப்பூர்வ தரவுகள் தெரிவிக்கின்றன.
அதேநேரத்தில், உணவு உற்பத்தியில் சில சவால்கள் இருப்பதாகவும் கூறப்படுகிறது. 2026-27 பயிர் ஆண்டில் 373 மில்லியன் டன் உணவு தானிய உற்பத்தியை அரசு இலக்காக நிர்ணயித்துள்ளது. இது கடந்த ஆண்டை விட சற்று குறைவான இலக்காகும். எல் நினோ தாக்கம் மற்றும் சில மாநிலங்களில் நிலவும் வறட்சி கவலைகள் இதற்கான முக்கிய காரணங்களாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றன.
உர உற்பத்திக்கு சிக்கலை ஏற்படுத்தும் போர்
உர உற்பத்தியில் பயன்படுத்தப்படும் முக்கிய மூலப்பொருட்களின் விலை உயர்வது மற்றொரு கவலையாக உள்ளது. டிஏபி உள்ளிட்ட உரங்களின் உற்பத்தியில் பயன்படுத்தப்படும் கந்தகத்தின் விலை, இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து இரட்டிப்பாகி ஒரு டன்னுக்கு 1,100 டாலர் வரை உயர்ந்துள்ளதாக தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. இதனால் டிஏபி, எஸ்எஸ்பி உள்ளிட்ட உரங்களின் உற்பத்திச் செலவு அதிகரிக்கிறது.
மேற்கு ஆசியா மற்றும் ரஷ்யா-உக்ரைன் மோதல்களும் இந்த நிலைமையை மேலும் சிக்கலாக்குகின்றன. உர உற்பத்திக்கு தேவையான இயற்கை எரிவாயு, அம்மோனியா மற்றும் கந்தகம் உள்ளிட்ட மூலப்பொருட்களின் விநியோகம் பாதிக்கப்படும்போது, அதன் தாக்கம் நேரடியாக உர விலை மற்றும் விவசாயச் செலவில் எதிரொலிக்கிறது. ஹார்முஸ் ஜலசந்தி மூடப்பட்டதால் உலகளாவிய உர வர்த்தகத்தில் கிட்டத்தட்ட மூன்றில் ஒரு பங்கும், உலகளாவிய கந்தக வர்த்தகத்தில் சுமார் 50 சதவீதமும் பாதிக்கப்பட்டதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
ஆரம்ப எச்சரிக்கைகள்
இந்தியாவில் உரத் தட்டுப்பாடு குறித்த ஆரம்ப எச்சரிக்கையை இந்த ஆண்டு மே மாதம் கர்நாடக வேளாண்மைத் துறை அமைச்சர் என். சாலுவராயசுவாமி விடுத்தார் . மேற்கு ஆசியாவில் நிலவும் மோதல்களே இதற்குக் காரணம் என்றும், மாநிலத்தில் 38,000 டன் உரம் பற்றாக்குறையாக உள்ளது என்றும் அவர் தெரிவித்தார். அதே மாதத்தின் பிற்பகுதியில், பெலகாவியில் விவசாய அமைப்புகள் வீதிகளில் இறங்கியபோது, இப்பிரச்சனை தொடர்பாக மாநிலத்தில் முதல் போராட்டங்கள் அரங்கேறின. டிஏபி மற்றும் யூரியா ஆகியவற்றின் கடுமையான தட்டுப்பாடுகள் தொடர்ந்து பதிவாகி வந்தன .
கர்நாடகாவில் உரத் தட்டுப்பாடு என்பது, ஒரு வேளாண் விநியோகச் சங்கிலிப் பிரச்சினையிலிருந்து, ஆளும் காங்கிரஸுக்கும் எதிர்க்கட்சியான பாஜகவுக்கும் இடையிலான ஒரு கடுமையான அரசியல் மோதலாக மாறியுள்ளது . பருவமழை உச்சக்கட்ட விதைப்புக் காலத்தில் ஏற்படும் யூரியா மற்றும் டிஏபி ஆகியவற்றின் கடுமையான தட்டுப்பாடுகள் குறித்து ஒருவர் மீது ஒருவர் தொடர்ந்து பழி சுமத்துவதையே இந்த உரசல் மையமாகக் கொண்டுள்ளது.
இந்தியாவுக்கு ஏன் கவலை?
இந்தியா தனது மொத்த உரத் தேவையில் சுமார் 73 சதவீதத்தை உள்நாட்டு உற்பத்தி மூலம் பூர்த்தி செய்கிறது. மீதமுள்ள 27 சதவீதம் இறக்குமதியைச் சார்ந்துள்ளது. ஆனால், உள்நாட்டில் தயாரிக்கப்படும் உரங்களுக்கும் இறக்குமதி செய்யப்படும் இயற்கை எரிவாயு மற்றும் பிற மூலப்பொருட்களின் தேவை இருப்பதால், உலகளாவிய விநியோகச் சங்கிலியில் ஏற்படும் பாதிப்புகள் இந்தியாவையும் மறைமுகமாக பாதிக்கின்றன.
ஹார்முஸ் ஜலசந்தி மூடப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, 2026-ம் ஆண்டின் முதல் பாதியில் இந்தியாவின் நைட்ரஜன் உர இறக்குமதி 52 சதவீதம் உயர்ந்ததாகவும் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. மாற்று விநியோக நாடுகளை இந்தியா தேடி வருவதாகவும் கூறப்படுகிறது.
இதற்கிடையே, உர மானியச் செலவும் அரசுக்கு மிகப்பெரிய சவாலாக மாறியுள்ளது. 2026-27 நிதியாண்டில் உர மானியத்துக்காக ரூ.1.71 லட்சம் கோடி ஒதுக்கப்பட்டிருந்த நிலையில், உலகளாவிய விலை உயர்வால் கூடுதல் மானியம் தேவைப்படலாம் என தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. நடப்பு நிதியாண்டில் உர மானியச் சுமை ரூ.3 லட்சம் கோடியைத் தாண்டும் வாய்ப்புள்ளதாகவும் அதிகாரிகள் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.
இதனால், இந்தியா ஒருபுறம் விவசாயிகளுக்கு உரம் கிடைப்பதை உறுதி செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்திலும், மறுபுறம் அதிகரித்து வரும் மானியச் சுமையை சமாளிக்க வேண்டிய நிலையிலும் உள்ளது. போர் மற்றும் உலகளாவிய விநியோகத் தடைகள் நீடித்தால், எதிர்காலத்தில் எரிபொருள் மற்றும் உர விலைகள் மட்டுமின்றி, உணவுப் பொருட்களின் உற்பத்திச் செலவும் அதிகரிக்கும் அபாயம் இருப்பதாக இந்த நிலவரங்கள் காட்டுகின்றன.
