இரண்டாம் பாதி தொடங்கியதும் கதையின் வேகம் இன்னும் அதிகரித்தது. கதையின் திருப்பங்கள் ரசிகர்களை ஆச்சரியப்படுத்தின. சில உணர்ச்சிகரமான காட்சிகளில் அரங்கம் அமைதியாக இருந்தது; அடுத்த நிமிடமே அதிரடி காட்சி வந்ததும் மீண்டும் விசில் மழை. அந்த உணர்வுகளின் ஏற்றத் தாழ்வுதான் திரையரங்கில் படம் பார்ப்பதற்கான தனி சுகம்.
இறுதிக் காட்சிகள் வந்தபோது, அனைவரும் மூச்சை பிடித்தபடி பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். கிளைமாக்ஸ் முடிந்து “தி எண்ட்” என்று திரையில் தோன்றியவுடன், ரசிகர்கள் எழுந்து நின்று கைதட்டினர். படம் முடிந்த பிறகும் யாரும் உடனே வெளியே செல்லவில்லை. சிலர் பிடித்த வசனங்களை மீண்டும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தனர்.
சிலர் பாடல்களை முணுமுணுத்தனர். நண்பர்கள் அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து, “இந்த அனுபவம் மறக்க முடியாது,” என்று சொன்னோம்.வெளியே வந்தபோது மாலை நேரமாகி இருந்தது. ஆனால் திரையரங்கின் முன்பு இன்னும் கூட்டம் குறையவில்லை. அடுத்த காட்சிக்காக மக்கள் வரிசையில் நின்றிருந்தனர்.
நாங்களோ படம் பார்த்த மகிழ்ச்சியில் அருகிலிருந்த தேநீர் கடையில் அமர்ந்து ஒவ்வொரு காட்சியையும் மீண்டும் விவாதித்தோம். யாருக்கு எந்த வசனம் பிடித்தது, எந்த சண்டைக் காட்சி சிறந்தது, எந்த பாடல் அதிகம் கவர்ந்தது என்று நீண்ட நேரம் பேசினோம்.வீட்டிற்கு திரும்பும் வழியிலும் அந்த படத்தின் இசை மனதில் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது.
அந்த நாளில் பார்த்தது ஒரு திரைப்படம் மட்டுமல்ல; ஆயிரக்கணக்கான ரசிகர்களின் உற்சாகம், நண்பர்களின் நட்பு, திரையரங்கின் கூட்டு கொண்டாட்டம் ஆகிய அனைத்தும் சேர்ந்த ஒரு நினைவாக அது மாறியது.இன்றும் பல ஆண்டுகள் கடந்த பிறகும் அந்த நாளை நினைத்தால், அதிகாலையில் டிக்கெட் வாங்கிய பரபரப்பு, திரையரங்கின் முன் நடந்த கொண்டாட்டம், ரசிகர்களின் விசில் சத்தம், நண்பர்களுடன் பகிர்ந்த சிரிப்புகள் அனைத்தும் மனக்கண்முன் வந்து நிற்கின்றன.
வீட்டில் தொலைக்காட்சியில் படம் பார்ப்பதற்கும், திரையரங்கில் ஆயிரக்கணக்கான மக்களுடன் சேர்ந்து ஒரு திரைப்படத்தை கொண்டாடுவதற்கும் உள்ள வித்தியாசம் அப்போது புரிந்தது.அந்த அனுபவம் ஒரு சாதாரண சினிமா பயணம் அல்ல; அது ஒரு காலத்தின் நினைவு, ஒரு ரசிகனின் உணர்வு, நண்பர்களுடன் பகிர்ந்த மறக்க முடியாத திருவிழா. அதனால் தான், “போக்கிரி” திரைப்படத்தை நினைத்தாலே முதலில் நினைவுக்கு வருவது கதையல்ல—அந்த மாபெரும் திரையரங்கு அனுபவம்தான்.
