அவர்கள் கைம்பெண்களை திருமணம் செய்து கொள்ள தயாராக இருக்கின்றனர். ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் 40 வயதை கடந்தவர்களாக இருக்கின்றனர். ்
தற்கொலையால் தங்கள் கணவனை இழந்தவர்கள் மற்றும் நீலிமாவின் பாதையில் நடந்தவர்கள் சுயஉதவிக்குழு உறுப்பினர்களாக மாறி கடன் பெற்று தொழில் தொடங்க ஆர்வம் காட்டி வருகின்றனர். இது குறித்து தனது கணவனை இழந்த சபுதாய் என்ற பெண் கூறுகையில்,”வாழ்க்கை ஆண்களை சுற்றியே சுழல வேண்டும். இல்லையெனில் அதற்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை என்று எனக்குக் கற்பிக்கப்பட்டது, அதை நான் இப்போது தினமும் அனுபவிக்கிறேன்,” என்கிறார். பலமுறை பயிர் நஷ்டம் மற்றும் கடன் தொல்லையால் எனது கணவர் தற்கொலை செய்து கொண்டார். எனது இரண்டு மகள்களுக்கும் இப்போது திருமணமாகிவிட்டது.
மகன் இல்லாததால் நிலத்தை பறித்துக்கொண்டனர்
மகன் இல்லாத ஒரு பெண்ணுக்கு அது தேவையில்லை என்று கூறி எனது மைத்துனர் எனது நிலத்தைக் பறித்துக்கொண்டார். ஒரு ஆணின் ஆதரவு தேவை என்பதை நினைவூட்டி வளர்க்கப்பட்டேன். இருப்பினும் நான் நன்றாக சமாளித்து என் சொந்த வழியில் போராடினேன்,” என்று அவர் கூறுகிறார். மறுமணம் பெரும்பாலும் நிவாரணத்தை விட அதிக சிக்கல்களைத் தருகிறது என்பதை அதிகமான கைம்பெண்கள் தெரிவித்துள்ளனர். இது குறித்து வனிதா என்ற பெண் கூறுகையில்,”எங்களைப் போன்ற பெண்கள் அதிக உணர்ச்சி மற்றும் நிதி சுமைகளைச் சுமந்துகொண்டு திருமணத்தில் சிக்கித் தவித்தோம்.
குழந்தை பெற மட்டுமே பெண்களா?
மறுமணம் பற்றிய எண்ணம் ஒரு மேலான பயத்தை எழுப்புகிறது. இரண்டாவது கணவர் முதல் கணவரைப் போல் இருந்தால் என்ன செய்வது? அது ஒரு அதிர்ச்சியிலிருந்து இன்னொரு அதிர்ச்சிக்கு நகர்கிறது. பல இளம் கைம்பெண்கள், குழந்தைகளாக இருந்தபோதே திருமணம் செய்து, அடிப்படைக் கல்வி கூட மறுக்கப்பட்டனர். இளம் வயதிலேயே தாயாகி, பின் கைம்பெண்ணாகி, கனவுகளுக்கு இடமில்லாமல் போய்விட்டது. இங்கு பெண்கள் திருமணம் செய்து குழந்தைகளைப் பெறுவதற்காக மட்டுமே வளர்க்கப்படுகிறார்கள்” என்று வனிதா மேலும் கூறினார்.
நீலிமாவும் வனிதாவும் தங்களின் தோட்டத்தில் விளைந்த சோயாபீன் மற்றும் பருத்தியை ராலேகானில் உள்ள வேளாண் உற்பத்தி சந்தைக் குழுவிற்கு (ஏபிஎம்சி) முதல் முறையாக எடுத்துச் சென்றபோது, வியாபாரிகளிடமிருந்து அவர்களுக்கு சிறிய ஊக்கம் மட்டுமே கிடைத்தது. ஆனாலும் இதுவும் கடந்து போகும் என்று கூறி தங்களது பயணத்தை தொடர்கின்றனர் நம்பிக்கையாக.
