உத்ரா மெதுவாகச் சாய்ந்து, கார்டனின் மரங்கள் பின்னணியில் அமைய ஒரு பக்கமாக நின்று புன்னகைத்தாள்.
அது சாதாரணப் புன்னகை அல்ல; பல தடைகளையும் கடந்து வந்த ஒரு பெண்ணின் தன்னம்பிக்கை நிறைந்த மாஸ் ஆட்டிட்யூட் புன்னகை!
சுற்றியிருந்தவர்கள் பலரும் அவளது ஆடைத் தேர்வைப் பார்த்து வியந்தார்கள். சிலர் “பாடிகான் டிரெஸ்ஸுக்குக் காசுமாலையா? இது என்ன புது மாதிரியான காம்பினேஷன்?” என முணுமுணுத்தனர்.
ஆனால் உத்ராவிற்குப் பிறரின் கருத்துகளைப் பற்றி என்றைக்குமே கவலை இருந்ததில்லை.
நாகரிகம் என்ற பெயரில் அடுத்தவர்கள் வகுத்த எல்லைக்கோடுகளை உடைப்பதுதான் அவளது வழக்கம்.
அவளது ஆடைத் தேர்வுகளும் தனி; அவளது ‘நேச்சர்-ஏஸ்தடிக்’ (Nature-aesthetic) மனநிலையும் தனி. சமூகம் பெண்ணுக்கென வரையறுத்து வைத்திருந்த வழக்கமான சட்டதிட்டங்களை அவள் என்றோ புறந்தள்ளிவிட்டாள்.
பிறரின் கைதட்டல்களுக்காகவோ, பாராட்டுகளுக்காகவோ அவள் வாழவில்லை.
என்றும் தன் சொந்த விதிகளின்படி மட்டுமே இயங்கும் ஒரு பேரரசை அவள் தன் மனதிற்குள் கட்டியெழுப்பியிருந்தாள்.
கேமராவின் ‘க்ளிக்’ சத்தம் தொடர்ந்து கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது.
கேமரா லென்ஸை நேருக்கு நேராகப் பார்த்த அவளது பார்வையில் ஒருவித வசீகரமும், அதே நேரத்தில் ஆழமான உறுதியும் இருந்தது.
தான் யார் என்பதை உரக்கப் பேசி, ஆர்ப்பாட்டம் செய்து நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியம் அவளுக்கு ஒருபோதும் இருந்ததில்லை. அலட்டல் இல்லாத அவளது அமைதியும், வசீகரமான பார்வைகளுமே அவளது வலிமையை சுற்றியிருப்பவர்களுக்கு உணர்த்த போதுமானதாக இருந்தது.
உரத்த சொற்களை விட, உண்மையான தன்னம்பிக்கை மௌனமாகவே பேரதிர்வை உண்டாக்கும் என்பதில் அவள் தீர்க்கமாக இருந்தாள்.
அவள் கடந்து வந்த பாதையில் எத்தனையோ விமர்சனங்கள், எத்தனையோ தடங்கல்கள். “ஒரு பெண் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்”, “இதைத்தான் உடுக்க வேண்டும்” என்று போதனை செய்ய நூறு பேர்கள் தயாராக இருந்தனர்.
ஆனால், அத்தனை உரத்த சத்தங்களையும் தன் புன்னகையாலும், தன் சாதனைகளாலும் மௌனமாக்கினாள் உத்ரா.
புகைப்படப் பதிவு நிறைவுற்றது.
கேமராவில் பதிவான தன் படங்களை உத்ரா பார்த்தாள்.
பச்சை நிறக் கார்டன் பேக்ரவுண்ட், மெஜந்தா ஊதா பாடிகான், ஆண்டிக் காசுமாலை, காரமல் கூந்தல், மூக்குத்தியின் மின்னல்…
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவளது கம்பீரமான சைடு போஸ்!
அந்தப் போர்ட்ரைட் படம் வெறுமனே ஒரு புகைப்படம் மட்டுமல்ல; அது அவள் தன் சொந்த பாதையில் படைக்கவிருக்கும் புதிய அத்தியாயத்தின் தொடக்கம்.
”படம் ரொம்பப் பிரமாதமா வந்திருக்கு உத்ரா மேடம்! யு லுக் லைக் ஏ குயின்!” என்றார் புகைப்படக் கலைஞர் வியப்புடன்.
உத்ரா லேசாகச் சிரித்துக் கொண்டாள். “நன்றி…” என்று மெல்லிய குரலில் கூறிவிட்டு, புல்வெளியில் கம்பீரமாக நடைபோடத் தொடங்கினாள்.
அவளது ஒவ்வொரு அடியிலும் சுதந்திரத்தின் கம்பீரமும், சுயமரியாதையின் அழகும் மிளிர்ந்தன.
எந்தச் சத்தமும் இல்லாமல், தன் வசீகரமான பார்வைகளாலும் தன்னம்பிக்கையாலும் தன் சொந்தப் பேரரசை நோக்கி அவள் பயணித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
