கண்ணதாசன் தமிழை மேடையில் வைத்து வணங்கவில்லை. மக்களின் இதயத்தில் வைத்து வாழ வைத்தார். அவர் எழுதிய பாடல்களைப் பாருங்கள். காதலன் பாடுகிறான், தாய் பாடுகிறாள், தொழிலாளி பாடுகிறான், தத்துவஞானி பாடுகிறான். ஏழை பாடுகிறான், பணக்காரன் பாடுகிறான். ஏனெனில் கண்ணதாசன் அனைவருக்குமான கவிஞா். பலா் இலக்கியத்தை மக்களிடம் கொண்டு செல்ல முயன்றனர். ஆனால் கண்ணதாசன் மக்களின் வாழ்க்கையையே இலக்கியமாக மாற்றினார்.
அவருடைய பாடல்களில் காதல் இருக்கிறது. ஆனால் அது வெறும் கனவு அல்ல, வாழ்க்கையின் உண்மை. அவருடைய பாடல்களில் தத்துவம் இருக்கிறது. ஆனால் அது நுால்களில் கட்டப்பட்ட சிந்தனை அல்ல. தெருவில் நடக்கும் மனிதனின் அனுபவம். அவருடைய பாடல்களில் ஆன்மிகம் இருக்கிறது. ஆனால் அது மனிதனைப் பிரிப்பதற்காக அல்ல. மனிதனை புரிந்துகொள்ள வைப்பதற்காக.
கண்ணதாசனின் மிகப்பெரிய சிறப்பு அவர் தன்னை மறைக்கவில்லை. தன் தவறுகளையும் எழுதினார். தன் தோல்விகளையும் எழுதினார். தன் பலவீனங்களையும் எழுதினார். அதனால் அவரது கவிதைகளைப் படிக்கும்போது ஒரு கவிஞனை அல்ல, ஒரு மனிதனை நாம் காண்கிறோம். தமிழ் மொழி அவருக்கு ஒரு பாடப்பொருள் அல்ல, ஒரு உயிர். தமிழ் அவருக்கு ஒரு தொடர்பு சாதனம் அல்ல. ஒரு தோழன். தமிழ் அவருக்கு ஒரு இலக்கியம் அல்ல. ஒரு வாழ்க்கை. அதனால்தான் அவர் எழுதிய ஒவ்வொரு வரியும் நேராக இதயத்தைத் தொடுகிறது.
கண்ணதாசனைப் பற்றி பேசும்போது எனக்கு ஒரு புதிய சிந்தனை தோன்றுகிறது. சங்க காலத்தில் தமிழ் இருந்தது. கம்பன் காலத்தில் தமிழ் இருந்தது. பாரதி காலத்தில் தமிழ் இருந்தது. ஆனால் இருபதாம் நுாற்றாண்டில் ஒரு சாதாரண மனிதனின் வீட்டுக்குள் தமிழ் பாடிக்கொண்டே நுழைந்தது. என்றால், அந்த வாசலைத் திறந்தவர் கண்ணதாசன். ஒரு மொழிக்காக வாழ்வது உயர்வு. ஆனால் ஒரு மொழியாகவே வாழ்வது அரிது. அந்த அரிய மனிதர்தான் கண்ணதாசன். எனவே கண்ணதாசன் ஒரு கவிஞர் மட்டுமல்ல. ஒரு காலத்தின் குரல். ஒரு பாடலாசிரியா் மட்டுமல்ல. ஒரு தலைமுறையின் உணர்வு. ஒரு தமிழறிஞர் மட்டுமல்ல, தமிழே பித்துப்பிடித்த ஒரு தமிழன்.
நிறைவாக நான் கூற விரும்புவது கண்ணதாசன் தமிழை எழுதவில்லை, தமிழே கண்ணதாசனை எழுதியது. கண்ணதாசன் தமிழைப் பாடவில்லை, தமிழே கண்ணதாசனை பாடியது.ஆகவே கண்ணதாசன் ஒரு தமிழ்க் கவிஞர் அல்ல, தமிழுக்கே பித்துப்பிடித்த ஒரு தமிழ்ப் பித்தன்.
ஆசிரியா்,
பா.நுாருல்லா
அல்அமீன் மேல்நிலைப்பள்ளி
மதுரை
