இனத்தின் அடிப்படையில் மனிதர்களுக்கான உரிமைகள் மறுக்கப்பட்ட காலத்தில், நீதிமன்றத்தைத் தனது போராட்டக் களமாக மாற்றியவர் நவநீதம் பிள்ளை. தென்னாப்பிரிக்காவில் இனவெறிக்கு எதிராகத் தொடங்கிய அவரது பயணம், சர்வதேச நீதித்துறை மற்றும் மனித உரிமைகள் தளங்கள் வரை நீண்டது. அந்தப் பயணத்துக்குக் கிடைத்த அங்கீகாரமாகவே அவரது நோபல் பரிசு அறிவிப்பு அமைந்துள்ளது.
இனவெறிச் சூழலில் தொடங்கிய பயணம்
1941-ஆம் ஆண்டு தென்னாப்பிரிக்காவின் டர்பன் நகரில், இந்தியத் தமிழ் வம்சாவளியைச் சேர்ந்த குடும்பத்தில் பிறந்தவர் நவநீதம் “நவி’பிள்ளை. அப்போது தென்னாப்பிரிக்காவில் நிலவிய ‘அபார்த்தீட்’ (Apartheid) எனப்படும் இனப் பிரிவினைக் கொள்கை, மக்களின் வாழ்க்கையையும் வாய்ப்புகளையும் இனத்தின் அடிப்படையில் தீர்மானித்தது. இந்தச் சூழலில்தான் சட்டம் பயின்று வழக்கறிஞரானார் நவி பிள்ளை.
1967-ஆம் ஆண்டு, இனப் பாகுபாடு நிறைந்த சூழலில் வெள்ளையர்களுக்குச் சொந்தமான சட்ட நிறுவனங்களில் பணிபுரிய வாய்ப்பு கிடைக்காத நிலையில், சொந்தமாகச் சட்ட நிறுவனத்தைத் தொடங்கினார். நடால் மாகாணத்தில் சட்ட நிறுவனத்தைத் தொடங்கிய முதல் பெண்ணாக அவர் அறியப்பட்டார். அரசியல் கைதிகளுக்காக வாதாடுவது, காவலில் இருப்பவர்கள் எதிர்கொண்ட சித்திரவதைகளை வெளிப்படுத்துவது, கைதிகளின் சட்ட உரிமைகளை நிலைநாட்டுவது என அவரது வழக்கறிஞர் பணி தொடர்ந்தது.
சட்டத்தைப் போராட்டக் கருவியாக மாற்றியவர்
அபார்த்தீட் ஆட்சிக்கு எதிராகச் செயல்பட்டவர்களுக்காக வழக்காடிய நவி பிள்ளை, சிறையில் அடைக்கப்பட்ட அரசியல் கைதிகளுக்கும் சட்ட உதவி கிடைக்க வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தார். குறிப்பாக, ராபன் தீவு சிறையில் இருந்த கைதிகளின் உரிமைகள் தொடர்பான வழக்குகளில் அவர் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் முக்கியத்துவம் பெற்றன.
இனப் பிரிவினை முடிவுக்கு வந்த பிறகு, 1995-ஆம் ஆண்டு தென்னாப்பிரிக்காவின் உயர் நீதிமன்ற நீதிபதியாக நியமிக்கப்பட்ட முதல் வெள்ளையின அல்லாத பெண் என்ற வரலாற்றுச் சிறப்பையும் பெற்றார். சட்டத் துறையில் இனமும் பாலினமும் உருவாக்கிய தடைகளை எதிர்கொண்டவர், அதே துறையில் நீதிபதியாக உயர்ந்தது அவரது பயணத்தின் முக்கியமான திருப்பமாக அமைந்தது.
ருவாண்டா வழக்கில் உருவான வரலாற்றுத் தீர்ப்பு
நவி பிள்ளையின் பணி தென்னாப்பிரிக்காவுடன் நின்றுவிடவில்லை. 1995-ஆம் ஆண்டு, ருவாண்டாவுக்கான சர்வதேச குற்றவியல் தீர்ப்பாயத்தின் நீதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டார். 1999 முதல் 2003 வரை அந்தத் தீர்ப்பாயத்தின் தலைவராகவும் பணியாற்றினார்.
அங்கு விசாரிக்கப்பட்ட ஜீன்-பால் அகயேசு வழக்கு, சர்வதேசச் சட்ட வரலாற்றில் முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றது. 1998-ஆம் ஆண்டு வழங்கப்பட்ட அந்தத் தீர்ப்பில், குறிப்பிட்ட இனக் குழுவை அழிக்கும் நோக்கத்துடன் மேற்கொள்ளப்படும் பாலியல் வன்முறையும் இனப்படுகொலைக் குற்றத்தின் பகுதியாக அமைய முடியும் என்பது அங்கீகரிக்கப்பட்டது. போர் மற்றும் இனப்படுகொலைச் சூழல்களில் பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறையைச் சர்வதேசச் சட்டவியல் சட்டம் எவ்வாறு அணுக வேண்டும் என்பதில் இந்தத் தீர்ப்பு பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
இலங்கைத் தமிழர்களுக்காக ஒலித்த குரல்
2013-ஆம் ஆண்டு, ஐ.நா. மனித உரிமைகள் உயர் ஆணையராக இலங்கைக்குச் சென்ற நவி பிள்ளை, யாழ்ப்பாணம் உள்ளிட்ட வடக்குப் பகுதிகளில் தமிழ் மக்கள் எதிர்கொண்ட பிரச்சனைகளை ஆராய்ந்தார். காணாமல் போனவர்களின் குடும்பத்தினரைச் சந்தித்ததுடன், நில அபகரிப்பு, ராணுவப் பிரசன்னம், போருக்குப் பிந்தைய வாழ்வாதாரச் சிக்கல்கள் குறித்தும் கவனம் செலுத்தினார். அவரது பயணம் இலங்கை அரசின் எதிர்ப்புகளைச் சந்தித்தபோதும், தமிழ் மக்களின் மனித உரிமைகள் குறித்த கவலைகளைச் சர்வதேச அரங்கில் முன்னிறுத்துவதில் முக்கியப் பங்காற்றியது.
சர்வதேச நீதித்துறையிலிருந்து ஐ.நா. வரை
2003-ஆம் ஆண்டு சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றத்தின் நீதிபதியாகப் பொறுப்பேற்ற நவி பிள்ளை, பின்னர் 2008 முதல் 2014 வரை ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் மனித உரிமைகள் உயர் ஆணையராகப் பணியாற்றினார். பாலினச் சமத்துவம், சிறுபான்மையினரின் உரிமைகள், பாகுபாட்டுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு மனித உரிமை விவகாரங்களில் அவர் கவனம் செலுத்தினார்.
அவரது பணி, தனிநபர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், மனித உரிமை மீறல்களுக்குப் பொறுப்பான அரசுகளும் அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களும் சட்டத்தின் முன் பதிலளிக்க வேண்டும் என்ற கோட்பாட்டையும் முன்னிறுத்தியது.
பொறுப்புகளும் சவால்களும்
பின்னர், ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பாலஸ்தீனப் பகுதிகள் தொடர்பான ஐ.நா. விசாரணைக் குழுவின் பணிகளிலும் நவி பிள்ளை முக்கியப் பங்காற்றினார். இஸ்ரேல் மற்றும் பாலஸ்தீனப் பகுதிகள் தொடர்பான அந்தக் குழுவின் கண்டறிதல்கள் விவாதங்களை ஏற்படுத்தின. இஸ்ரேல் அவற்றை மறுத்தது. எனினும், சர்வதேசச் சட்டத்தின் அடிப்படையில் மனித உரிமை மீறல்களை விசாரித்து, அவற்றுக்குப் பொறுப்பானவர்களை அடையாளம் காண வேண்டும் என்ற அவரது நீண்டகாலப் பணியின் ஒரு பகுதியாக இந்தப் பொறுப்பும் அமைந்தது.
தென்னாப்பிரிக்காவில் இனவெறிக்கு எதிராக வழக்காடிய வழக்கறிஞராகத் தொடங்கிய நவி பிள்ளையின் பயணம், சர்வதேச நீதித்துறையிலும் மனித உரிமைகள் தளத்திலும் பல தசாப்தங்களாகத் தொடர்ந்துள்ளது. சர்வதேசச் சட்டத்தையும் மனித உரிமைகளையும் நிலைநாட்டுவதற்கான அவரது நீண்டகாலப் பங்களிப்பை அங்கீகரிக்கும் வகையில், 2026-ஆம் ஆண்டுக்கான நோபல் அமைதிப் பரிசு அவருக்கு அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
