அப்போது கணவர் ஒரு செய்தியைக் கூறினார். அந்த நாட்டு மன்னர் ஆற்றில் நீராடச் சென்றபோது, தன்னுடைய பரம்பரைச் சொத்தான நவரத்தின மாலையை ஆற்றங்கரையில் வைத்திருந்தார். அப்போது ஒரு பருந்து அந்த மாலையைத் தூக்கிச் சென்றுவிட்டது என்றும் மாலையைக் கண்டுபிடித்துக் கொடுப்பவர்களுக்குப் பரிசு வழங்கப்படும் என்றும் நாடெங்கும் அறிவித்திருக்கிறார் என்றார்.
உடனே அந்தத் தம்பதி அரண்மனைக்குச் சென்று மாலையை ஒப்படைத்தனர். மகிழ்ச்சியடைந்த மன்னர், அவர்கள் கேட்டதைக் கொடுப்பதாக வாக்குறுதி அளித்தார்.
தாங்கள் இழந்த செல்வத்தை மீண்டும் பெற்றுவிடலாம் என்று கணவர் நினைத்தார். ஆனால், அவருடைய மனைவியோ வித்தியாசமான ஒரு வேண்டுகோளை மன்னரிடம் வைத்தார்.
“இன்னும் சில நாள்களில் தீபாவளிப் பண்டிகை வரப்போகிறது. அன்று மாலை உங்கள் அரண்மனை உட்பட உங்கள் ராஜ்ஜியத்தில் எந்த வீட்டிலும் விளக்கேற்றக் கூடாது. விளக்கேற்ற விரும்புபவர்கள் தங்கள் வீட்டில் விளக்குகளை ஏற்றி, அவற்றை எங்கள் வீட்டைச் சுற்றி வைத்துவிட வேண்டும். எங்கள் வீட்டில் மட்டுமே தீபங்கள் ஒளிர வேண்டும்” என்றார்.
மன்னரும் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டு நாடெங்கும் இந்த அறிவிப்பை வெளியிட்டார்.
தீபாவளி அன்று மாலை அந்தத் தம்பதியினரின் வீடு மட்டும் ஆயிரக்கணக்கான தீபங்களால் ஒளிர்ந்தது. மற்ற வீடுகள் அனைத்தும் இருளில் மூழ்கியிருந்தன.
தீபாவளி அன்று மாலை யார் வீட்டில் விளக்கேற்றி மகாலட்சுமியை வழிபடுகிறார்களோ, அந்த வீட்டில் தான் குடியிருக்க வேண்டும் என்பது மகாலட்சுமியின் சங்கல்பம். அதன்படி வைகுண்டத்திலிருந்து பூலோகத்துக்கு வந்த மகாலட்சுமி, அந்த தேசத்தில் ஒவ்வொரு வீட்டையும் பார்த்தார். ஆனால், எங்குமே விளக்குகள் எரியவில்லை. ஒரே ஓர் இடத்தில் மட்டும் வீடு முழுவதும் தீபங்கள் ஒளிர்வதைக் கண்ட மகாலட்சுமி, அந்த வீட்டுக்குள் செல்ல முடிவு செய்தார்.
வீட்டு வாசலிலேயே செல்வந்தரின் மனைவி காத்திருந்தாள். அந்தப் பெண் தன் பூஜாபலனால் வீட்டுவாசலுக்கு வந்த மகாலட்சுமியை தரிசனம் செய்தார். பிறகு அன்னையை வணங்கி “தாயே! நீங்கள் என் வீட்டுக்கு மகளாக வரப்போகிறீர்களா? அல்லது மருமகளாக வரப்போகிறீர்களா?” என்று கேட்டார்.
அதற்கு மகாலட்சுமி, “இரண்டுக்கும் என்ன வித்தியாசம்?” சொல் என்றார்.
